Symphonic City Sounds (SCS) is het symfonisch orkest van UAntwerpen en AP Hogeschool. Hoewel SCS in de eerste plaats een studentenorkest is, blijven ook mensen die al aan het werk zijn plakken. Zo werd SCS een kleurrijk allegaartje van studenten, alumni, professoren en doctorandi. Het element dat hen allemaal met elkaar verbindt? Liefde voor muziek. 

Studenten aan de universiteit verschillen enorm van elkaar. Dat geldt ook voor onszelf. De ene drinkt warme thee alsof haar leven ervan afhangt, de andere zweert bij koffie. De ene miste nog nooit een les, de andere binget lesopnames als Netflixseries. De ene studeert na een examen meteen ijverig verder, de andere kruipt eerst een paar uur in haar bed. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat ook de eerste lesdagen erg verschilden, al waren ze op zijn zachtst gezegd een rollercoaster voor ons beiden

Het productiehuis Deepbridge, onder leiding van Koen Hendrickx, bestaat vijf jaar en dat vieren ze met een grootse adaptatie van het sprookje Rapunzel. Na Doornroosje, Assepoester, Sneeuwwitje en Robin Hood, wordt dit sprookje nog magischer met nog meer prinsessen en vol nieuwe liedjes die niet meer verdwijnen uit je hoofd. “Na vijf jaar mocht het wel eens een wat meer zijn van Koen”, vertelt Stany Crets. Hij is vooral bekend als regisseur binnen Deepbridge en werkt voor veel theaterstukken ook aan het script en de liedteksten. Voor de adaptatie van Rapunzel heeft hij alle drie die aspecten op zich genomen. 

De stapel studieboeken op mijn bureau blijft onaangeroerd terwijl ik naar VRT MAX surf. Deze keer niet voor Het verhaal van Vlaanderen of De Afspraak, zoals het algoritme me voorstelt, maar om hersenloos D5R te herbekijken. De wiskunde die nog voor de vierde minuut in beeld verschijnt, herinnert me eraan dat ik nog steeds moet proberen mijn cursus statistiek te ontcijferen. Maar ach, nostalgisch D5R herbekijken is alvast een nuttiger tijdverdrijf dan door het raam turen, toch? Ik zak achteruit in mijn zetel en geniet van dé serie van mijn kindertijd.  

De wereld is me even kwijt als ik door groene heiden dwaal. Mijn voeten volgen het ingesleten pad in de grond en mijn hoofd bewandelt zijn eigen weg. Mijn brein barst van ongesorteerde gedachten. Die willekeurige ideeën borrelen naar de oppervlakte en ontsnappen uit mijn schedel als ik even niet hoef te denken aan wat ik vanavond zal eten en die deadline die toch echt wel nadert.