DEUTSCHCAFÉ: DANA VON SUFFRINS TOXIBABY IN DE KIJKER

02/04/2026
[DEUTSCHCAFÉ: DANA VON SUFFRINS TOXIBABY IN DE KIJKER] (© [Thomas Ernst (extern)] | dwars)
🖋: 

Al sinds 2009 organiseert het Deutschcafé bijeenkomsten voor liefhebbers van de Duitse taal en cultuur. Elk studiejaar vinden er ongeveer zes bijeenkomsten plaats met sprekers uit de wetenschap, kunst, cultuur en media. Op woensdag 11 maart was schrijfster Dana von Suffrin, bekend van Otto en Nochmal von vorne, te gast op onze Stadscampus voor een voorproefje van haar nieuwe roman Toxibaby, die een dag later in de boekenwinkels zou verschijnen.
 

dwars ontdekte tijdens de lezing meer over haar schrijfproces, inspiratiebronnen en keuzes voor de roman Toxibaby, van de opbouw tot de personages. Centraal staan de idealistische intellectueel Toxibaby en de ambitieuze schrijfster Herzchen uit een joodse familie. Hun relatie vormt het hart van de roman.
 

twee tegenpolen 

Toxibaby, begin veertig en fervent marxist, gebruikt linkse theorieën om te verklaren waarom hij zijn leven niet kan veranderen en geen vaste baan kan behouden. Herzchen is ambitieus en stelt hoge eisen aan zichzelf, maar handelt vaak irrationeel en zoekt groot drama. Von Suffrin benadrukte dat beide personages complex en tegenstrijdig zijn, en dat juist hun botsende wensen hun destructieve, maar wederzijds gewenste relatie boeiend maken.
 

what’s in a name?  

De opvallende namen zijn geen toeval. Tijdens de lezing zei von Suffrin dat ze bewust alledaagse namen, die meteen associaties oproepen, vermeed. In plaats daarvan koos ze namen die ze als “typisch atypisch” omschreef: niet realistisch, maar die iets algemeens of typerends uitdrukken over liefde, persoonlijkheid en maatschappij. Hun namen benadrukken het contrast: Toxibaby, die zich verliest in theorieën, tegenover Herzchen (hartje), die op zoek is naar grotere emoties en betekenis. 
 

geen klassieke roman 

Stilistisch volgt deze roman geen klassiek pad. Het verhaal draait om psychologische diepgang in plaats van een lineaire structuur en is geschreven in ik-perspectief, wat directheid en ambivalentie toelaat. De wereld is, zo stelt ze, chaotischer en minder eenduidig dan uit hedendaagse literatuur blijkt. Daarom koos ze voor lange zinnen die ruimte laten voor twijfel en tegenstrijdigheid. Ook merkt ze op dat literatuur vaak extreme tegenstellingen toont, terwijl de wereld minder duidelijk en minder zwart-wit is. Zo zijn Toxibaby en Herzchen niet eenvoudig goed of slecht: beiden dragen schuld. Voor von Suffrin is literatuur een middel om verschillende perspectieven te begrijpen en zich in anderen te verplaatsen. 
 

De lezing gaf een unieke inkijk in het creatieve proces van Dana von Suffrin en in de roman Toxibaby, waarin een toxische liefde en scherpe humor een meeslepend verhaal vormen. Als de roman even meeslepend is als haar verhaal tijdens de lezing, belooft het een boek te worden dat je niet zomaar weglegt!