WUTHERING HEIGHTS – VISUELE PRACHT EN VERLOREN DIEPTE

Wie een historisch accurate verfilming verwacht van Brontë’s roman, zal die hier niet vinden. De film voelt eerder als fanfictie: regisseur Emerald Fennell wilde het verhaal tonen zoals ze het als zestienjarige had ervaren, als een groots liefdesverhaal. Haar stijl, herkenbaar door provocatie en erotiek – denk maar aan Saltburn – is ook hier duidelijk aanwezig.

Persoonlijk heb ik er geen probleem mee wanneer een verfilming geen letterlijke herwerking is. Tegelijk denk ik wel dat een andere marketingstrategie hier beter had gewerkt, want het is wel een zéér vrije interpretatie van de roman. De focus ligt volledig op de relatie tussen Cathy en Heathcliff, waardoor het verhaal herleid wordt tot een destructieve, verboden liefde waarin aantrekking en wrok voortdurend door elkaar lopen. De raamvertelling verdwijnt volledig en ook de tweede generatie personages ontbreekt. Daardoor krijg je eigenlijk een totaal ander verhaal. De hoofdpersonages zijn in de roman ook egocentrisch, maar door de gelaagdheid aan thema’s is er meer context en diepgang. Dat miste ik hier.

Als je de film echter los probeert te zien van het bronmateriaal, valt er wel wat te zeggen over de cinematografie. Visueel is het zonder twijfel een indrukwekkende film. Het Hollywoodbudget is zichtbaar in de uitgebreide sets en kostumering, en er heerst een fantasie­achtige sfeer. Verder paste de muziek van Charli XCX verrassend goed bij die stijl. Tegelijk miste ik de meer uitgesproken bovennatuurlijke elementen, zoals geesten en visioenen, die Wuthering Heights zo Romantisch maken. Het contrast tussen de kostuums en de ruwe natuur werkte visueel dan weer heel sterk. De openingsscène en het titelbeeld zijn bijzonder krachtig en bepaalde scènes blijven echt hangen. De montage is net als de muziek duidelijk afgestemd op een hedendaags publiek: snelle overgangen en een ritme dat op momenten aan een muziekvideo doet denken. Dat werkte vaak goed, maar sommige scènes hadden volgens mij meer tijd verdiend om echt te kunnen ademen.

Het hoogtepunt van de film? Alison Oliver als Isabella Linton. Ze overtuigt vooral door de oprechte naïviteit die ze haar personage meegeeft. Te midden van een verhaal vol erotische spanning oogt ze bijna ontwapenend onschuldig, wat voor een subtiele vorm van humor zorgt.

“Wuthering Heights” is dus niet Wuthering Heights: de gelaagdheid ontbreekt, maar Fennell levert wel een visueel indrukwekkende film.