Ik heb altijd al dierenarts willen worden. Toen ik mijn middelbareschooldiploma behaalde, meldde ik mij aan voor de selectie aan de Universiteit Utrecht – de enige plek in Nederland waar je Diergeneeskunde kan studeren. Helaas werd ik in 2021 niet toegelaten. Ik besloot aan UAntwerpen te beginnen met dezelfde opleiding (toen nog zonder toelatingsproef). Na een paar jaar in Antwerpen besloot ik toch nog eens een poging te doen in Utrecht. Deze keer lukte het mij wel om door de selectie te geraken en nu studeer ik sinds 2025 weer in Nederland. Met ervaring in beide landen ben ik de ideale persoon om deze twee onderwijssystemen eens met elkaar te vergelijken.
 

Ik ben ervan overtuigd dat jij, beste lezer, naar alle waarschijnlijkheid weinig stilstaat bij de prachtige verbanden die in ons West-Europese taalgebied kunnen worden gelegd. Tenzij je taalkundige bezigheden hebt, weet je misschien niet dat cap- of kap- in capot (motorkap voor onze Nederlandse vrienden, die voor de aanduiding van 
auto-onderdelen niet naar het Frans overschakelen) dezelfde is als die van kapsel en recapituleren.

Voor het project Wereldleraarschap reisden acht studenten van de Educatieve Master tijdens de paasvakantie naar Makhanda. Makhawatte? Deze kleine studentenstad bevindt zich in het zuidoosten van Zuid-Afrika en huisvest de levendige Rhodes University, waar de studenten enkele weken te gast waren en leerden wat de pot schaft in een universitaire lerarenopleiding aan de andere kant van de wereld. Omdat niets aan het oog van dwars ontsnapt, reisde deze redacteur mee en interviewde ter plaatse begeleidend professor Tom Smits en twee Antwerpse wereldleraren in opleiding.
 

De interdisciplinaire projectdag, waaraan zo’n zevenhonderd studenten van zeven verschillende opleidingen aan UAntwerpen moesten deelnemen, is een met zorg georganiseerde ervaring. De sprekers zijn professioneel, relevant en divers; daarvoor verdienen de organisatoren complimenten. Als educatieve dag en oefening in multidisciplinaire samenwerking faalt het helaas.
 

Wie verwacht dat een roman begint met een duidelijk verhaal, is bij Zeepijn van Charlotte Mutsaers al snel verloren. Of net gevonden. In eerste instantie voelde ik enige aarzeling om eraan te beginnen. Een docent Intertekstualiteit had het aangekondigd als een werk vol verwijzingen naar andere teksten en kunstwerken. Bovendien staat Mutsaers bekend als een eigenzinnige, postmoderne auteur die graag buiten de gebaande paden treedt. Achteraf bleek mijn onzekerheid onnodig, want na het uitlezen moet ik toegeven dat Zeepijn en de onvoorspelbare auteur erachter mij volledig hebben ingepalmd.
 

De voorbije maanden hebben we met z’n allen kunnen genieten van een heerlijk wielervoorjaar, maar terwijl de supporters een pintje drinken langs de zijlijn of in de zetel, zijn de atleten wel fel aan het afzien. Hoe ervaren de renners zo’n koersdag eigenlijk zelf? dwars sprak met Tom Crabbe, de prille twintiger die dit voorjaar een straffe campagne reed bij Flanders-Baloise, om te weten te komen hoe het is als nieuwkomer in het peloton: “Tenzij je een van de grote mannen bent, is er vrij weinig druk vanuit de media zelf, maar je legt jezelf wel meer op omdat je weet dat de mensen meekijken.”