TWEE PERFORMERS IN DE KOU GELATEN

Vanuit een metaforische, maar ook een letterlijke leegte op het podium brengen twee personages een eeuwig-prikkelende performance tot relevantie. Ze creëren een ruimte waarin de drang om het publiek te blijven entertainen overheerst, een drang om gezien te worden. Yassin vat de kern van Koud sterk samen: “Koud gaat over twee performers die niets hebben. Ze vragen eigenlijk aan het publiek: wat wil je zien van ons?” Hier wordt het publiek direct de derde factor in de performance, een spiegel van de personages, maar ook hun grootste criticus.

Afwijzing vormt de rode draad in de performance. In een wereld waarin je jezelf voortdurend moet etaleren om gezien te worden, slaat die expliciete act paradoxaal om in vervreemding. “Maar je ziet wel dat het bij iedereen werkt. En dan denk je, wat ga ik nu doen?”, zegt Briseïs. Yassin beschrijft de twee personages als “dromers in de wereld, waarbij ze constant worden wakker gemaakt, waardoor ze hun droom nooit kunnen beleven.” Gebaseerd op zichzelf tonen ze een momentopname van elke falende of zoekende artiest, en dieper nog, van elke persoon die zoekt. “Het kan ook bij heel veel andere dingen aansluiten”, vertelt Briseïs. “Een project, maar ook een ontmoeting of vriendschap”, concludeert ze.

De mix van invloeden van het duet is duidelijk voelbaar: ze halen inspiratie uit de oude Hollywoodesthetiek, musicals en cabaret, maar ook uit hun eigen leven en de film La La Land. Het decor bestaat vrijwel uitsluitend uit stoelen, die uitgroeien tot een organische structuur waarmee de personages spelen. De reden achter die keuze was een simpel gegeven: “No money”, lacht Briseïs. Yassin haakt daarop in: “Je kan dat zeggen, maar ik denk dat beperking creativiteit opwekt. We hadden stoelen, we sleurden die op de scène en ineens hadden we decor.” De spelers onderzoeken hun eigen limieten en daarmee ook de limieten van de kunstwereld. “Een beetje vanuit dat ego durven vertrekken. En ook naar een ego-doodgaan tegen het einde toe”, legt Yassin uit. Er ontstaat een absurde mix van cynisme, orgasmes en conflicten met zichzelf, het publiek, elkaar en bovenal met de kunstwereld.

Koud is een voorstelling die je meteen aanspreekt: grappig en dynamisch, maar vooral heel herkenbaar. Ze roept de vraag op: hoever zal je gaan om gezien te worden en wat blijft er van je over zonder toeschouwers? De zoektocht naar wat de twee makers te bieden hebben, is nog niet voorbij. Ze hebben meer in petto, maar houden dat voorlopig gehuld in een aura van mysterie. Wie weet kom je op hun Instagramaccounts @bri_zoalsdekaas en @ikweethetooknii wel meer te weten.