VA-CANNES-TIE: EEN TRIP NAAR HET FRANSE FILMFESTIVAL

12 mei: Is dit een slechte beslissing? Ik stel me die vraag wel vaker, maar vandaag vraag ik het me meer dan ooit af. Na een reis van meer dan tien uur plof ik neer in het bed van mijn Airbnb, die er op de foto’s overigens veel beter uitzag. Maar goed, veel meer dan een bed, toilet en douche ga ik de komende dagen toch niet nodig hebben. In de groepschat met andere geaccrediteerden van het ‘3 Days in Cannes’-programma ontstaat al snel een berichtenstroom vol verwachtingen voor de komende dagen. Ik ga het vooral op me laten afkomen. Nog een leuk wist-je-datje van de dag: de Parijse Gare du Nord en Gare de Lyon zijn twee volledig verschillende treinstations (ik heb zeker niet bijna mijn aansluiting gemist).

13 mei: Helaas kon ik geen tickets bemachtigen voor deze eerste dag. Het ticketsysteem van het festival wordt niet voor niets omschreven als The Hunger Games. Maar ik blijf niet bij de pakken zitten en besluit naar de festivalzone te trekken om wat filmcultuur op te snuiven. Tijdens de busrit heb ik na ongeveer de vijftigste refresh van de reservatiepagina eindelijk een ticket beet: Moonlighting. Bij echte filmkenners zal deze parel uit de jaren tachtig waarschijnlijk een belletje doen rinkelen. Ik val als cinefiel echter door de mand; de film zegt me niets. Omdat ik nog enkele uren tijd te verdoen heb (sorry thesis), verken ik het festivalterrein. Ondertussen stromen in de chat selfies binnen van mede-filmliefhebbers die sterren als Elijah Wood (aka Frodo uit The Lord of the Rings) tegen het lijf lopen. Ik bots enkel op een cosplayversie van Gandalf, helaas. Wanneer ik dan eindelijk de filmzaal kan betreden, blijkt dat regisseur Jerzy Skolimowski nog een woordje uitleg komt geven. Ze hebben die 88-jarige man ocharme uit een Pools rusthuis naar Cannes gebracht om daar één anekdote te vertellen. De film was wel heel goed, de toon is daarmee alvast gezet.

14 mei: Het ticketsysteem zat me mee en ik kon maar liefst drie voorstellingen bemachtigen. Ik trap de dag af met La Vénus électrique, een film die maar matig werd onthaald bij de opening van het festival, maar mij wel kan bekoren. Rond de middag volgt dan het lichtjes slaapverwekkende Nagi Notes en afsluiten doe ik met La Vie d’une femme, mijn favoriet van de dag.

15 mei: Grote dag vandaag: twee nu al veelbesproken films staan op de planning. Eerst Fatherland met bejubelde actrice Sandra Hüller, nadien Teenage Sex and Death at Camp Miasma met de eveneens geprezen Gillian Anderson. Fatherland is de hype zeker waard, maar een zwart-witfilm die bijna volledig steunt op dialogen is een uitdaging zo ’s morgens vroeg. In de pauze tussen de twee films door ga ik op zoek naar cafeïne. Zij die de tweede film niet gaan halen, proberen zich nog snel van hun tickets te ontdoen in de chatgroep: “Anyone wants teenage sex?” Ik verslik me bijna in m’n koffie. De film mag dan een bedenkelijke titel hebben, hij vormde mijn hoogtepunt van het festival.

16 mei: Al treinend rond ik dit verslag af. Hoe dichter we België naderen, hoe grauwer het weer wordt. Vaarwel Cannes, vaarwel zon. Binnen exact tien dagen moet mijn thesis ingeleverd zijn. Of ik spijt heb van deze trip? Ik wil nee zeggen, maar vraag het me nog eens eind juni.