MENEER CAPY ZOEKT ZICHZELF

Eigenlijk heette de capibara meneer Capy, maar niemand nam dat nog serieus sinds hij tijdens een yogales drie uur lang niet had bewogen en iedereen ervan overtuigd was geraakt dat hij een ‘verlicht wezen’ was. 

Hij woonde in een klein, ogenschijnlijk perfect moeras waar alles harmonieus zou moeten zijn. Vogels zongen, kikkers sprongen en de zon scheen precies vaak genoeg om niet irritant te worden. Maar meneer Capy had een probleem: iedereen zag hem als het toonbeeld van innerlijke rust, terwijl hij zelf geen idee had wat hij met zijn leven moest aanvangen. 

Op een maandag besloot hij dat hij iets met zijn leven moest doen. “Ik ga zelfontplooiing zoeken”, zei hij tegen een eend die toevallig langs dobberde. De eend knikte. “Heb je al geprobeerd gewoon te blijven liggen?” Dat had hij. Drie jaar lang. Hij was er zelfs behoorlijk goed in geworden. Dus ging hij op pad. 

Zijn eerste stop was bij de lokale supermarkt voor moerasdieren. Daar probeerde hij ‘zelfverbeteringssnacks’ te vinden, maar hij at per ongeluk het proefpakket dat bedoeld was voor alligators op dieet. Hij werd daar niet sneller van, maar wel iets filosofischer. 

Bij het gangpad met ‘levensdoelen’ stond een oude schildpad folders uit te delen. “Wil je succes?” vroeg de schildpad. Meneer Capy keek naar de folder. “Is het ook zacht en kan ik erop liggen?” De schildpad knikte. “In zekere zin wel.” Dus nam hij er tien. 

Onderweg naar huis besloot meneer Capy zijn leven te reorganiseren. Hij maakte een to-dolijst:

1) Ontspannen 
2) Nog meer ontspannen 
3) Eventueel nadenken over ontspannen 

Hij kwam niet verder dan punt één, omdat hij daar al heel goed in was. 

Die avond zat hij in het moeras, half in het water, half in een existentiële crisis, toen een groep toeristen langskwam. “OH MIJN GOD, EEN CAPIBARA!” riep iemand. Meneer Capy zuchtte. Dat gebeurde wel vaker. De toeristen begonnen foto’s te maken. Een kind gooide een sandwich. Hij at die op, omdat het beleefd was. “Hij is zo chill!” zei iemand. “Hij is letterlijk het toonbeeld van innerlijke rust!” zei iemand anders. Meneer Capy dacht: ik probeer eigenlijk gewoon mijn leven een beetje uit te vogelen, maar blijkbaar ben ik nu een spiritueel icoon. 

Toen de toeristen weg waren, bleef alleen de stilte over. De eend kwam terug en vroeg: “En? Heb je je zelfontplooiing gevonden?” Meneer Capy dacht even na. “Ja,” zei hij. “Ik denk dat ik gewoon een capibara ben.” De eend knikte tevreden. “Klinkt vermoeiend. Ga je liggen?” “Absoluut”, antwoordde de capibara. En zo werd meneer Capy in het hele moeras bekend als de enige filosoof die zijn levensdoel vond door er gewoon niet naar te zoeken.