MONSIEUR MARC GRANDEUR

Deze Antwerpse beroemdheid heeft het de laatste tijd wat moeilijk. Hij klaagt vaak over migraine en slaapt amper nog. Waarschijnlijk door al die toeristen die tot laat in de avond met hun flitsende camera’s om hem heen blijven hangen. Monsieur Grandeur kan dat maar moeilijk appreciëren. Je mag hem gerust een oude man noemen, hij heeft nog gezien hoe de boomergeneratie leerde lopen. 

Eerlijk is eerlijk: vroeger genoot hij van de aandacht. Het deed hem deugd dat mensen speciaal voor hem naar Antwerpen afzakten. Maar tegenwoordig is het hem allemaal wat te veel. Die analoge foto’s waren nog te verdragen, maar nu is er die TikTak-ziekte die de ronde doet en dat vindt hij toch een bijzonder vreemde manier om bewondering te tonen. 

Bovendien ergert Monsieur Grandeur zich dagelijks aan zijn goede vriend Brabo. Die staat daar al eeuwen alsof hij elk moment de hand van die reus, Druon, de Schelde in zal smijten, maar het gebeurt natuurlijk nooit. Monsieur Grandeur is het wachten beu. Typisch Brabo, vindt hij: veel drama, weinig resultaat. En zelfs als hij die hand ooit zou gooien, dan belandt die waarschijnlijk onder een elektrische step of wordt ze voer voor de duiven. Zeker aangezien Brabo totaal in de verkeerde richting staat en die hand dus nooit de Schelde zal zien. Ze hebben er al vaak discussies over gehad, maar Brabo is te koppig om zich om te draaien. 

De laatste jaren voelt Monsieur Grandeur zich wat vergeten door de locals. Vroeger draaide Antwerpen nog rond hem. Nu hoort hij mensen enkel praten over ‘t Zuid, rooftops en koffiebars waar je acht euro betaalt voor een cappuccino. Dat kwetst hem, meer dan hij toegeeft. 

Zijn enige vaste gezelschap zijn de duiven. Die komen tenminste elke dag terug, al verdenkt hij hen ervan dat het hen vooral om de frietjes te doen is die toeristen laten vallen. Gelukkig kan hij af en toe nog een babbeltje doen met buurvrouw Lieve Kathedraal. 

En soms, als de stad eindelijk stil is en de laatste student naar zijn kot is gestrompeld, kijkt Monsieur Grandeur over zijn plein. Het licht valt dan anders. Het goudwerk glinstert. En dan is hij toch heel trots. Al zou hij dat nooit hardop zeggen. Zeker niet tegen Brabo.