Valentine’s Day

‘Valentine’s Day’, een titel die al doet vermoeden dat er een melig verhaal achter verborgen zit. Het concept van de film doet denken aan dat van ‘Love Actually’, een Britse film uit 2003. De personages hebben allemaal hun eigen liefdesverhaal en zijn op een bepaalde manier met elkaar verbonden. De makers van ‘Love Actually’ hebben evenwel iets meer aandacht besteed aan het grondig uitwerken van de verschillende verhaallijnen, in ‘Valentine’s Day’ zijn niet alle personages (lees: die zonder happy end) even belangrijk voor het geheel. Vermoedelijk is dat omdat zo ongeveer iedereen aan bod komt in deze film - ook de overspelige echtgenoot, de homoseksuele sportman en de verliefde tienjarige - en het dus wel heel druk zou worden op het einde. De film is voorspelbaar, zeemzoet en straalt niet bepaald originaliteit uit, maar ach, ik ben een meisje dat blij wordt van een happy end op zijn tijd.

 

’Odd Blood’ - Yeasayer

Zeg maar alvast ‘ja’ tegen de nieuwe cd van deze driekoppige New Yorkse band. Hun tweede album ‘Odd Blood’ (februari 2010) vormt een stijlbreuk met hun debuutalbum ‘All Hours Cymbals’ (2007), dat door het veelvuldig gebruik van samenklank af en toe een kampvuurgevoel bij me opriep. Desondanks vind ik het een geslaagde cd. Fans van het eerste album zullen door de grote stijlverschillen misschien niet meteen gaan springen voor de opvolger. Bij ‘Odd Blood’ vind je vooral eighties-invloeden terug, en met een beetje fantasie kan je er zelfs een losgeslagen Justin Timberlake in horen, zoals in ‘Love Me Girl’. Welke invloeden en stijlen je er ook in ontdekt, het is gewoon een heel leuke cd. Live waren ze even goed als op hun album en verblijdden ze ons (mij althans) met een aanstekelijk enthousiasme, waardoor het al snel moeilijk bleek te zijn om stil te blijven staan op hun catchy nummers, zoals ‘Ambling Alp’.

Aan alles komt een einde, ook aan de examens. De lesvrije week vormde voor sommigen een welgekomen break om de studiebatterijen op te laden na veel bloed, zweet en tranen; al was het voor anderen nagelbijten in afwachting van de examenresultaten. Onze achterflap biedt dit nummer een herinnering aan een maand afzien en een blik op jezelf in examen-modus voor alle studenten PSW die op 18 januari in de grote aula van de Stadscampus zwoegden op het vak Communicatiewetenschappen. Nu het tweede semester is ingezet, komt ook de Antwerpse studentenbuurt weer aarzelend tot leven, want student ben je natuurlijk vooral tussen de momenten dat je studeert.

Ruimtevaart wordt soms gezien als geldverkwisting die afleidt van manieren om de mensheid te helpen. Maar niet alleen staat het op gelijke hoogte met de LHC deeltjesversneller wat kennisverruiming betreft, het is zelfs veel nuttiger dan veel van de andere onderzoeken waar onze maatschappijen geld in pompen. Wapens die de vijand uitschakelen door onvoorstelbare pijn? Silicone testikels voor honden? Echt?

 

Maar naast de potentiële wetenschappelijke doorbraken, biedt het vacuüm ook minder cerebrale mogelijkheden. Ruimtekolonisatie is nog niet voor morgen, zelfs niet voor volgende week, maar dit heeft minstens zo veel te maken met het gebrek aan financieel enthousiasme als met technologische beperkingen. Vooraleer we weinig of niet-getrainde burgers de ruimte in kunnen sturen, zal er echter nog veel water door de Schelde vloeien. Buiten dan de biljonairs die bevriend zijn met Richard Branson.

 

Maar als globaal project, waar de hele mensheid de schouders onder kan zetten, zou de ruimtevaart revolutionair kunnen werken. Nieuwe kolonies die leiden tot nieuwe grondstoffen en nieuwe handel, of verre reizen die de hele wereld in spanning laten wachten op de eerste beelden van een andere ster dan de onze. Het zou een nieuw perspectief kunnen bieden op onze plaats in onze galactische arm, of het kan helemaal niets veranderen. Of misschien kunnen we gewoon Sarah Palin naar Pluto sturen. Als dat niet de mensheid helpen is.

‘Fifteen Floors’ van Balthazar. Natuurlijk. (Frie Vandemeulebroucke)

‘Butje’ van De Huilende Rappers. Lekkere feestplaat die het label ‘van de pot gerukt’ meekrijgt. (Floris Geerts)

‘Another Brick in the Wall’ van Pink Floyd. Lekker puberaal doen na de examens: “We don't need no education!”. (Daan Hafkamp)

‘Somewhere I Belong’ van Linkin Park. Omdat ik na het vele reizen en zoeken nog steeds mijn plaats in de wereld niet weet. (Tijl De Bock)

‘I Try’ van Macy Gray. Van een hele tijd geleden, maar zo’n stem vergeet je gewoonweg niet. (Ariadne Van den Broeck)

‘You Start a Fire’ van Jenny Lane. Een mooie soulstem van dit lieve Amsterdamse meisje. (Anne Hammers)

‘Elephant’ van Them Crooked Vultures. Was ik maar, een gitaar. (Folker Debusscher)

‘Hey Jude’ van The Beatles. Om af te kicken van een zeer fijne trip naar Londen. (Amber Daniëls)

‘Slaapwals’ van Bart Peeters. Dit semester zal ik waarschijnlijk niet veel meer slapen ... (Celien Joppen)

‘Habanera’ van The Muppets. Gewoon even youtuben en je begrijpt wel waarom. (Lieselotte Joppen)

Magneten tegen verslaving

Dirk De Ridder, een neurowetenschapper verbonden aan de UA, heeft een potentieel revolutionaire methode ontwikkeld om (drank)verslaving te bestrijden, namelijk door een magneet op de hersenen te plaatsen en bepaalde zones uit te schakelen. Hoewel de behandeling nog in haar kinderschoenen staat, zijn de eerste resultaten zeer beloftevol. Enige probleem is dat de behandeling maandelijks herhaald moet worden. Daarom wordt er nu gezocht naar een manier om een elektrode in het hoofd van de verslaafde in te planten.

 

UZA voor de vijfde keer ‘Top Employer’

Het Universitair Ziekenhuis Antwerpen is voor de vijfde keer op rij uitgeroepen tot ‘Top Employer’ na een onderzoek van het CRF Institute. In dat onderzoek haalde het ziekenhuis de maximumscores op de criteria ‘Arbeidsvoorwaarden’, ‘Opleiding en Training’ en ‘Werksfeer en Omstandigheden’. In het UZA heerst een open communicatiecultuur tussen de werknemers en worden er geregeld evenementen en groepsactiviteiten door het ziekenhuis georganiseerd, aldus het onderzoek.

 

Stef Vandeginste krijgt mensenrechtenprijs

Op de dag van de mensenrechten, op 12 december, heeft de Universiteit van Tilburg haar mensenrechtenprijs toegekend aan Stef Vandeginste, Burundi-kenner en postdoctoraal onderzoeker aan het Instituut voor Ontwikkelingsbeleid en -beheer van de UA. Vandeginste krijgt de prijs voor zijn onderzoek naar het zogenaamde transitional justice in Burundi, de rechtspraak in de nasleep van een gewapend conflict. Hij is de eerste Belg die de prijs, die sinds 1995 wordt uitgereikt, in ontvangst mag nemen.

 

UZA viert 25 jaar hartchirurgie

Het Universitair Ziekenhuis Antwerpen vierde in december het 25-jarig bestaan van haar dienst Cardiochirurgie. In die 25 jaar werden er meer dan 18.500 hartoperaties uitgevoerd en kregen 110 mensen een nieuw hart. Naast de 850 openhartoperaties die de dienst jaarlijks uitvoert, is de UZA ook een van de weinige Europese centra die een zieke aortaklep kan vervangen via een sneetje in de lies, een zogenaamde peructane hartklepvervanging.

 

UA bouwt krachtigste super-pc

Door de rekenkracht van de grafische processors van dertien 3D-kaarten te linken, zijn onderzoekers van de Universiteit Antwerpen er, in het kader van driedimensionale beeldvormingtechnieken, in geslaagd om de snelste desktop supercomputer ter wereld te maken. De FASTRA II is even groot als een gewone computer, maar kan twaalf biljoen floating point operations per seconde aan, ofte twaalf teraflops, waar normale computers zelfs niet van kunnen dromen. Met een kostenplaatje van maar 6.000 euro is er waarschijnlijk geen betere gaming pc.

Tegenwoordig zijn er in Vlaanderen steeds meer instanties zoals het ECHO. Maar in het jaar 2000, toen er voor het eerst een docentenopleiding werd georganiseerd aan de UA, was Antwerpen nog een voorloper op het gebied van onderwijsprofessionalisering. Wat startte als een project gefinancierd door de Vlaamse overheid, bleek een groot succes en kreeg dan ook een vaste plaats binnen de Universiteit Antwerpen. Dat leidde in 2004 tot de oprichting van ECHO, een instantie die een docenten- en assistentenopleiding aanbiedt, sessies organiseert rond onderwijskundige topics (al dan niet op vraag van een groep docenten) en voor de verspreiding van onderwijstips zorgt. In tegenstelling tot leerkrachten uit het lager en secundair onderwijs hebben de meeste docenten aan de universiteit bij hun aanstelling geen onderwijskundige opleiding gevolgd. Docent aan een universiteit word je dan ook omdat je expert bent in een onderzoeksdomein, maar dat maakt je uiteraard nog geen expert in onderwijzen.

 

“Het doel van ECHO is docenten te ondersteunen in het verwerven van de nodige competenties en een kritische actieve leerhouding te stimuleren”, aldus Ann Stes, coördinator en onderzoekster aan ECHO. Professoren en assistenten die zich verder willen bekwamen in hun lesmethode kunnen zich op vrijwillige basis inschrijven voor een jaaropleiding voor docenten of semesteropleiding voor assistenten. De semesteropleiding voor assistenten wordt jaarlijks georganiseerd, het programma voor docenten tweejaarlijks. Meestal gaat het om een twintigtal docenten en nog eens twintig tot vijfentwintig assistenten die het traject volgen. De studie neemt voor de docentenopleiding zo’n honderd uren en voor de assistentenopleiding een zestig uren in beslag, waarbij ruime aandacht gaat naar praktijkuitwerking. Na een succesvolle afronding krijgen zij een getuigschrift om boven hun bed te hangen en in hun cv te vermelden.

 

ECHO pleit voor een onderwijsvorm waarbij de student niet meer de informatiespons van weleer is, maar waarbij hij gevormd wordt tot een actief zelfdenkende intellectueel. Vandaar dat studenten bijvoorbeeld steeds meer tussentijdse evaluaties en feedback op hun leerproces krijgen. Ook het belang van inzichtsvragen op examens is een vernieuwing die gericht is op de competente student in plaats van op de klassieke feitenkenner.

 

Profs op de schoolbanken

Behalve de docenten- en assistentenopleiding organiseert ECHO doorheen het academiejaar een zestal namiddagsessies. In deze eenmalige workshops worden enerzijds basistechnieken behandeld, zoals ‘hoe stel ik een duidelijke studiewijzer op voor mijn studenten’ en anderzijds heeft elke sessie een actueel en specifiek thema, zoals ‘hoe kan ik als docent de ontwikkeling van het academisch Nederlands van mijn studenten bevorderen’. Daarnaast kunnen docenten zich inschrijven om onderwijstips van ECHO te ontvangen. Als een prof je ineens op de schouder slaat en zijn doelstellingen met een Obama-blik begint op te sommen, dan heb je hem waarschijnlijk betrapt op tip 24: ‘Coachen van studenten’.

 

Niewe docenten die niet zomaar voor de leeuwen willen worden gegooid, kunnen zich wapenen met een opleidin van ECHO. Ook de waaghalzen die na een aantal jaar lesgeven toch knelpunten ontdekken, kunnen bij ECHO aangeven waar ze zich persoonlijk in willen ontwikkelen. De meeste docenten voelen zich in de arena van de collegezaal toch sterker wanneer ze onderzochte en goed bevonden onderwijsmethoden gebruiken.

 

Docenten ervaren de opleiding bij ECHO volgens Stes vooral als een frisse kijk op het gevestigde lesgeven. Er zijn immers meerdere technieken bruikbaar als het gaat om het schrijven van een goede cursus, het motiveren van studenten of het afnemen van examens. Daarnaast is er tijdens elke opleiding of sessie ook genoeg ruimte om de eigen ervaringen te bespreken en wordt de docent gevraagd kritisch mee te discussiëren over manieren om de student met een glimlach boven de boeken te houden.

 

Echo? Echo? Echo?

Of deelname van een docent aan een opleiding van ECHO daadwerkelijk effect heeft op het leren van studenten, is nog even koffiedik kijken. Uit een onderzoek naar de effecten van de docentenopleiding bleek dat studenten geen significant verschil merkten tussen het lesgeven van docenten die de opleiding volgden en van docenten die dit niet deden. “Dit hoeft echter niet noodzakelijk te betekenen dat deelnemers aan de opleiding geen aanpassingen deden aan hun onderwijs”, verklaart Ann Stes. In het onderzoek werden grote groepen studenten bevraagd en vergeleken wat betreft hun algemene perceptie van het onderwijs, niet zozeer wat betreft het gebruik van een specifieke onderwijstechniek. Eindcijfers van de studenten werden niet betrokken in het onderzoek omdat (uiteraard) de aard van examens vaak mee verandert als men wijzigingen aanbrengt in een opleidingsonderdeel. Omdat er op het niveau van studenten veel onderzoeksvariabelen meespelen die moeilijk onder controle te brengen zijn, heeft ECHO voorlopig nog geen nieuwe plannen om studenten te bevragen over het effect van haar activiteiten.

 

Stes wijst er wel nog op dat docenten zelf tevreden zijn over hun ervaringen met ECHO: “De nieuwe kijk op het lesgeven maakt hen bewust van de vele methodes om les te geven.” Voorts zullen er veel studenten blij zijn dat een docent meer doet dan alleen de cursus voor zich uit mompelen.

Wat is uw standpunt over het organiseren van zo'n evenement?

Stefan Kesenne Ik zou eerst al willen zeggen dat het economisch effect van die sportevenementen zelfs voor de rijke landen meestal negatief is. Daar bedoel ik mee dat de kosten voor het land hoger zijn dan de opbrengsten. Het is misschien ook nog belangrijk om te weten wie de kosten betaalt en wie de opbrengsten opstrijkt.

 

Er zijn al heel veel studies gebeurd, door wat ik dan ernstige sporteconomen noem, die hebben aangetoond dat nog geen enkele Olympische Spelen sinds Montreal '76 een positief effect hebben gehad voor het organiserende land of de regio. Met één uitzondering: Los Angeles. Montreal '76 was financieel een complete mislukking. De inwoners van Montreal hebben tot 2006 een speciale belasting betaald om de kosten van de Spelen terug te betalen. Moskou '80 was ook een compleet fiasco. Dat was een communistisch land, dus de staat betaalde dat allemaal zonder dat iemand klaagde. In 1984 was er geen enkele kandidaat om de Spelen te organiseren, behalve Los Angeles. Niemand wilde zich nog verbranden aan die organisatie. Het IOC, het Internationaal Olympisch Comité, was natuurlijk bang dat L.A. het niet zou willen doen, want als de Spelen toen één keer niet georganiseerd zouden worden, zou het IOC failliet gaan. Op dit moment heeft het IOC wel serieuze reserves opgebouwd. Los Angeles heeft toen haar sterke onderhandelingspositie ten volle benut en dus bleven er weinig kosten voor de stad zelf over. Daardoor is L.A. erin geslaagd om die Spelen winstgevend af te sluiten.

 

De overheid blijft altijd met schulden achter

Sinds 1984 zijn er meer kandidaten voor de Olympische Spelen. Waaraan ligt dat?

Kesenne Tot nog toe is geen enkele stad, noch Athene noch Sydney, erin geslaagd om de kosten voor het land kleiner te houden dan de opbrengsten, hoe succesvol die Spelen ook waren. Daar is volgens mij maar één uitleg voor: politiek prestige. Puur economisch, ik kan je alle resultaten laten zien van die studies, zijn er geen positieve gevolgen.

 

Wat ook wel vaak gebeurt en verklaart waarom veel politici geneigd zijn om zich kandidaat te stellen, is dat men vooraf economische impactstudies maakt. Nu, die economische impactstudies, die zijn totaal nietszeggend. Eigenlijk moet men een kosten-batenanalyse maken. Dat is iets totaal anders. Een economische impactstudie doet niets anders dan gewoon de geldstromen registreren die op gang komen door de organisatie van die sportevenementen. Waar het op aankomt is uitmaken: wat is een kost? Welke stroom is een opbrengst? Dat doen die economische impactstudies niet, hè.

 

Je kan het met een heel eenvoudig voorbeeld illustreren. Als je een stadion bouwt van 10 miljoen euro, zorgt dat voor arbeid, belastingen, enzovoort. Die economische impactcijfers zien er heel mooi uit. Zoveel toegevoegde waarde, zoveel inkomen, zoveel belastingsopbrengsten, zoveel tewerkstelling, … terwijl we alleen maar kosten gemaakt hebben. Daar staat geen euro opbrengsten tegenover. De kosten-batenstudie toont 10 miljoen euro plus alle bijkomende kosten, opbrengsten zero. De belastingbetaler kan afdokken.

 

Puur economisch zijn er geen positieve gevolgen.

 

Toch wordt telkens gewezen op de positieve economische gevolgen.

Kesenne Alain Courtois, initiatiefnemer om de wereldbeker voetbal naar België en Nederland te halen, is kwaad op al die economen die zeggen dat zo’n sportevenement geen positief effect heeft. Hij komt altijd aanzetten met die mooie cijfers. Hij zwiert nu met een cijfer voor de opbrengsten van de wereldbeker voetbal in Duitsland in 2006. Meer dan één miljard, met daarbovenop belastingsopbrengsten. Dat is onderzoek van mijn Duitse collega, Holger Preuss. Hij maakt goede impactstudies, maar ik blijf erbij: die cijfers zeggen niks.

 

Een andere Duitse econoom heeft ernstige impactstudies en kosten-batenstudies gemaakt van de wereldbeker voetbal, onder andere over de wereldbekers van 1974 en 2006 in Duitsland. Hij wil kijken naar de langetermijneffecten die een wereldbeker met zich meebrengt. Wel, hij heeft bij die van 1974 geen enkel positief langetermijneffect op de economie kunnen terugvinden. En bij die van 2006 heeft hij ook nauwelijks een positief effect kunnen terugvinden.

 

Uiteraard zijn er veel opbrengsten, maar die worden vaak fout berekend. De uitgaven van de eigen supporters mag je niet als een baat rekenen, want je moet je afvragen: wat hadden die mensen gedaan als ze niet naar het voetbal waren gaan kijken? Dan waren ze hun geld ergens anders gaan uitgeven, naar de film gegaan of op restaurant. Dat zijn allemaal verdringingseffecten die men niet in rekening brengt.

 

Het Vogelnest in Peking staat na de Olympische Spelen te verloederen. Is het dan niet interessanter om meteen na het evenement alles af te breken?

Kesenne In Athene heeft men dat met heel veel installaties gedaan, omdat die niet winstgevend uitgebaat konden worden. Het verlies op lange termijn zou hoog oplopen. Zo zie je maar wat een geldverkwisting dat is. Fenomenale dingen oprichten en ze na enkele maanden weer afbreken. Men zegt dan wel eens dat ze nadien die stadions laten gebruiken door de sportclubs. In Zuid-Afrika is er geen enkele voetbalclub met gemiddeld meer dan 10.000 toeschouwers. Nu staan er stadions met 50.000 zitjes.

 

Hetzelfde geldt voor België en Nederland. Men spreekt over nieuwe stadions in België, voor de kandidatuur voor de wereldbeker in 2018. In België komen Anderlecht of Club Brugge in sommige wedstrijden misschien aan 40.000 toeschouwers. De meeste clubs geraken zelfs niet aan 30.000 toeschouwers. Neem nu hier in Antwerpen, men slaagt er niet eens in om Germinal Beerschot en Antwerp in hetzelfde stadion te laten spelen. Achteraf zit je daar met 8.000 toeschouwers in een stadion met 40.000 zitjes. Dat is allesbehalve gezellig en dat stoot de mensen ook af na verloop van tijd.

 

Beter naar onze rijke landen dan naar arme landen

Is het dan sowieso niet beter om naar rijke landen te gaan, waar die infrastructuur wel al aanwezig is, of hooguit een renovatie nodig heeft, om de kosten te drukken? Of is zoiets niet ethisch verantwoord?

Kesenne Als je er van uit gaat dat je arme landen niet op extra kosten mag jagen, is het beter om het niet te doen. Het is beter om het over te laten aan landen die zoiets gemakkelijk aankunnen, zonder dat de bevolking daar onder zal lijden. Het is wel zo dat het IOC en de FIFA (de wereldvoetbalbond, nvdr.) steeds meer eisen stellen aan die infrastructuur. Op die manier voldoet bijna geen enkel land meer aan de infrastructuurvereisten. Er zijn verschillende steden of landen kandidaat en welk gaat het dan krijgen? Dan spelen ze ook de landen tegen elkaar uit. Landen moeten met de beste, duurste en meest geavanceerde infrastructuur voor de dag zien te komen. Zo jagen ze die kosten steeds meer de hoogte in, maar de opbrengsten stijgen niet in verhouding. Daar vind ik dat zowel de FIFA als het IOC weinig ethisch omgaan met heel die problematiek.

 

Zowel de FIFA als het IOC gaan toch weinig ethisch om met heel die problematiek.

 

Heeft u ook een idee waarom armere landen, zoals Brazilië of Zuid-Afrika, de wereldbeker willen organiseren?

Kesenne Opnieuw hetzelfde antwoord: politiek prestige. Er mee willen uitpakken dat ze de Spelen of de wereldbeker kunnen organiseren. Waarschijnlijk kunnen ze dat ook, maar welke kosten staan daar tegenover? Waarschijnlijk wil men in dat land een zekere relance op gang brengen. Daar moet dan toch weer tegenover gesteld worden dat het voor die landen dubbel zo zwaar is om die kosten te betalen. In Zuid-Afrika zijn zo goed als acht of tien nieuwe stadions gebouwd, want ze hadden er geen die voldeden aan de FIFA-normen. Begin die kosten voor zo'n arm land maar eens te berekenen. In kosten-batenstudies raden economen aan om niet van de actuele financiële kosten te vertrekken, maar wel van de opportunity-kosten. Dat zijn de kosten die op een andere (efficiëntere) manier besteed zouden kunnen worden.

 

Als je ooit eens in Zuid-Afrika bent geweest en je hebt eens langs die townships gereden, dan zie je dat er zware armoede is. Die mensen wonen in krotten. Inzake sociale woningbouw zou je kunnen vragen of dat geld veel nuttiger kan besteed worden dan aan voetbalstadions. Ze hebben in Kaapstad een nieuw duur stadion gebouwd. Zal dit tegemoet komen aan de economie van dat land? In ieder geval niet aan de bevolking uit de townships. Want de FIFA heeft al bepaald dat de bevolking uit de townships geen graantje mag meepikken van Twenty Ten. De FIFA bestaat uit alleen maar vijfsterren-mensen. De kraampjes van de arme bevolking zien er wat sjofel uit, dat past natuurlijk niet in het beeld van de FIFA.

 

Voor de Spelen in Rio de Janeiro hebben ze een budget van 45 miljard euro vooropgesteld. Vindt u dat geloofwaardig?

Kesenne Dat is dan nog meer dan het budget van Peking, en dat was eerst heel zwaar onderschat. Men ging er eerst van uit dat die Spelen ongeveer twaalf miljard zouden kosten. Dat zijn er uiteindelijk veertig geworden. Als ze dan in Rio dat bedrag nu al vooropstellen, lijkt me dat niet onrealistisch. Maar men moet er wel rekening mee houden dat elke raming die tot nog toe gemaakt is van de Spelen, altijd zwaar overschreden is geweest. Als zij nu met zo'n megalomane projecten bezig zijn dat zij veertig miljard vooropstellen, dan voorspel ik dat het waarschijnlijk honderd miljard euro zal kosten.

 

Doe het niet voor het geld

Wat denkt u van het initiatief om de Spelen in 2028 in Nederland te organiseren?

Kesenne Ik ben daar ook bij betrokken geweest. Ze hebben mij daar eens voor uitgenodigd, op stuurgroepvergadering. Ze waren natuurlijk een beetje ontgoocheld, want ik heb mijn best gedaan om aan te tonen dat ze dat juist vooral niet moesten doen. Het zou Nederland meer kosten dan dat het zou opbrengen. Dat horen ze natuurlijk niet graag. Er wordt ook vaak geschermd met allerlei immateriële voordelen zoals feelgood-effecten van de bevolking, maar dat is allemaal nogal vaag. Je moet rekening houden met het consumentensurplus. Nu, als je dat berekent voor de wereldbeker voetbal, kan dat aanzienlijk zijn. Goed, ik ga misschien geen ticket kopen, maar ik kijk thuis vanuit mijn luie zetel naar het voetbal. Dat kost me bijna niks en voor de rest heb ik daar heel veel plezier aan. Maar dan is er ook het consumentendeficit van mijn vrouw. Ze is natuurlijk bijzonder kwaad als ik naar het voetbal wil kijken, omdat haar programma dan aan haar voorbijgaat. En zo zijn er waarschijnlijk wel meer vrouwen. (lacht) Als je dat dan in rekening brengt, heft dat mekaar weer op.

 

Dus u zou ieder land afraden om zo'n evenement te willen organiseren?

Kesenne Ik zou het België en Nederland niet afraden om de wereldbeker of de Spelen te organiseren. Ik vind het heel goed dat ze dat organiseren, hè. Iemand moet het doen, dan kan het beter naar onze rijke landen komen dan naar arme landen. Als we bereid zijn om de kosten daarvoor te betalen, wie ben ik dan? Maar maak de bevolking niets wijs en begin de overheid niet te verleiden tot subsidies met het argument dat het veel gaat opbrengen. Doe dat omdat het een positief effect gaat hebben op de bevolking en voor hun fierheid.

 

Waarom Chicago de Spelen in 2016 niet organiseert

Professor Kesenne had nochtans Chicago getipt als gaststad voor de Olympische Spelen in 2016. “Ik had ook verwacht dat Chicago het zou krijgen, dat was mijn voorspelling.” Binnen het IOC zijn niet alle leden voorstander van de Verenigde Staten. De vertroebelde relatie tussen het Internationaal Olympisch Comité en de Verenigde Staten dateert van dertig jaar terug, maar de effecten zijn pas tien jaar oud. “Maar ik denk dat die slechte verhouding of relatie tussen het IOC en het Amerikaanse Olympische Comité (USOC) daar voor een stuk mee te maken heeft”, vult Kesenne aan. In 1978 deponeerden de VS de Amerikaanse rechten op de Olympische symbolen en het IOC zag daar toen geen graten in. Toen het in 1984 voor de Spelen in Los Angeles met een eigen sponsorprogramma op de proppen kwam, werd het echter teruggefloten door het USOC. Het IOC werd het recht ontzegd om op Amerikaans grondgebied contracten af te sluiten zonder de marketingopbrengsten en het Amerikaanse tv-contract af te dragen. In 1996 tekenden het IOC en USOC een contract voor het leven: tegen betaling van 12,75 procent van de Amerikaanse tv-rechten en 20 procent van de marketinginkomsten, kon het IOC in de VS handel blijven drijven. Voor de periode tot en met 2012 levert dat het USOC 448 miljoen dollar aan inkomsten op, zonder enige inspanning. In vergelijking met alle andere nationale Olympische Comités: zij kregen samen ‘slechts’ 173 miljoen dollar door het IOC uitbetaald.

Pure Antwerp (15/02) R!ch&Famous.

Diverse dj’s en free candy laten je zo vergeten dat het eigenlijk een saaie maandagavond is. Club Pure op het Eilandje trekt in ieder geval alles uit de kast om jou uit je winterdip te halen. Voor reservaties en info mail je naar info@richandfamous.be.

 

Monty (17/02) Admiral Freebee.

Admiral Freebee stelt zijn nieuwe album ‘The Honey and the Knife’ aan je voor. De plaat belooft een verzameling van ijzersterke nummers, waarin bevlogen gitaarspel en expressieve zang elkaar afwisselen. Fans kijken al maanden uit naar deze cd-release, dus wees er snel bij.

 

Cinemazalen (24/02) ‘From Paris with love’.

Geen nood, dit is niet de zoveelste sextape van Paris Hilton, maar de nieuwste actiethriller van regisseur Pierre Morel. Een Amerikaanse ambassadeur probeert samen met een spion een terroristische aanslag te vermijden. De hoofdrollen zijn weggelegd voor onder andere John Travolta en Jonathan Rhys Meyers.

 

Bourla Schouwburg (27/02) Bourla Beats.

Houseparty’s zijn niet cultureel? Voortaan hoef je je niet meer schuldig te voelen wanneer je de dansvloer verkiest boven de rode, pluchen zetels van de toneelzaal. Met de dj’s van Bourla Beats zet jij de meest chique schouwburg van Vlaanderen op zijn kop.

 

Zuiderpershuis (04/03) ‘Un fou noir au pays des Blancs’.

Speciaal ter gelegenheid van de vijftigjarige onafhankelijkheid van Congo, wordt dit toneelstuk hernomen. De gerenommeerde Congolese auteur Pie Tshibanda vlucht naar België en wordt geconfronteerd met vooroordelen, een vreemde cultuur en discriminatie en bindt de strijd aan met de Belgische administratie.

 

Theater Klokhuis (04/03 t.e.m. 14/03) ‘De witte roos’.

Deze muziektheatervoorstelling vertelt het tragische verhaal van Hans en Sofie Scholl, die tijdens de Tweede Wereldoorlog de verzetsbeweging ‘Die weiße Rose’ oprichtten. In dit stuk wordt er vooral ingezoomd op de twee personages, geen helden, maar jonge mensen die hun dromen en idealen nastreefden.

 

Arenberg Schouwburg (09/03) Tom Lanoye, ‘Woest’.

Wegens grandioos succes herneemt Tom Lanoye zijn theatertournee ‘Woest’ uit 2008. Een gevarieerd programma met komische hoogtepunten en ontroerende dieptepunten uit de afgelopen 25 jaar. Voor allen die toen niet konden gaan, is er nu dus een laatste kans.

 

Jeugdcentrum Vizit, Wilrijk (11/03) Kok, koken op kot!

Heb jij er ook genoeg van om iedere avond pizza’s en frieten te eten, of wil je die overtollige kerstkilo’s liever kwijt? Tijdens deze workshop krijg je alle tips om gezond, lekker, makkelijk en betaalbaar te koken.

 

Antwerpse Campussen (18/03 t.e.m. 25/03) AntARTik.

De kunstweek van de Antwerpse Associatie brengt opnieuw cultuurliefhebberij van de studenten naar de studenten. Heb je zelf artistieke aspiraties? Meld je in februari aan bij het secretariaat op je campus!

 

MuHKA (t.e.m. 02/05) ‘Animism’.

Animatie is meer dan alleen Pixar films en computergames. Het concept ‘animisme’ werd reeds aan het einde van de negentiende eeuw door antropologen bedacht, en betekent de opheffing van de grens tussen natuur en cultuur. Deze tentoonstelling biedt je een kritische kijk op de ontwikkeling van deze controversiële kunstvorm.

‘End Times’ - EELS

Het is allerminst een geheim dat Mark Oliver Everett, beter bekend als E, een gekwelde ziel heeft. Wie ‘Things The Grandchildren Should Know’ gelezen heeft, begrijpt wat ik bedoel. ‘Electro-shock Blues’ was een plaat gewijd aan het verdriet om de dood van zijn ouders en zus. Nu heeft hij opnieuw een plaat uitgebracht die hem moet helpen zijn verdriet te verwerken – liefdesverdriet ditmaal. Deze nieuwe plaat heet ‘End Times’ en je krijgt zowaar schrik dat hij het meent. Laat je niet vangen door de vrolijke melodieën van sommige liedjes, in de teksten heeft E zijn ziel blootgelegd. En die liegen er niet om. Maar E is gelukkig een fijne muzikant en weet zich door zijn emoties een weg te banen richting muziek die het waard is om aan menige collectie toegevoegd te worden.

 

‘The Men Who Stare at Goats’

Entertainend, maar niet veel meer. Dat is mijn gevoel bij ‘The Men Who Stare at Goats’. De film heeft een goede cast, zeker wel, met onder andere Ewan McGregor, George Clooney, Jeff Bridges en Kevin Spacey; een leuk verhaal over het ontstaan van de paranormale tak van het Amerikaanse leger tijdens de Koude Oorlog en de evolutie ervan tot de huidige psychologische oorlogsvoering; en ook technisch zit alles snor, van de cameravoering tot de soundtrack. Maar toch schort er iets aan. De film probeert te balanceren tussen absurditeiten en het meegeven van een boodschap, maar eindigt als een eendimensionale komedie, zonder echt te bevreemden, of iets te vertellen.

Jullie zijn nog volop aan het werk. Hebben jullie stress voor de nieuwe plaat?

Maarten Devoldere Ja, we hadden vandaag ons laatste examen, morgenochtend vertrekken we naar Noorwegen om te mixen. We zijn weer zo dom geweest om alles uit te stellen tot het laatste moment. Daardoor moesten we tijdens de examens opnemen en dat was nogal lastig.

 

Waarom Noorwegen?

Jinte Deprez Ik vind Scandinavië een heel tof gebied, de mentaliteit daar zit zo'n beetje tussen die van België en Engeland in. De scene daar is ook heel prettig, ik denk dat dit meer ons ding is dan bijvoorbeeld met een Amerikaan mixen. We kwamen in contact met Yngve Saetre, hoorden een paar dingen van hem en het klikte meteen.

 

Als eerste single van het album brachten jullie ‘Fifteen Floors’ uit. Was dat een moeilijke keuze?

Deprez Ja, dat was heel moeilijk. Doordat de plaat nog niet gemixt is, hebben we die eerste single zelf op voorhand moeten mixen, zonder dat we de context van de hele plaat al hadden gevat. Sommige andere nummers waren zelfs nog niet af.

Devoldere Ik ben wel blij met onze keuze, ‘Fifteen Floors’ is een voorloper van de plaat, maar geeft toch nog niet teveel prijs. Het nummer roept alleen maar meer vragen op. Als je dat lied hoort, kan je je niet inbeelden dat er op de cd elf gelijkaardige nummers zullen staan. Het is onze bedoeling om de mensen een beetje nieuwsgierig te maken.

 

Geen enkele gitaar op de wereld klinkt zoals die ene gitaar.

 

De titel van het nieuwe album klinkt nogal groots. Vanwaar ‘Applause’?

Devoldere Het is inderdaad een bombastische titel, een beetje pretentieus zelfs. Maar als je de muziek erbij hoort, wordt die meteen genuanceerd. ‘Applause’ heeft eigenlijk een donkere ondertoon en we vonden het tof om dat woord aan onze muziek te koppelen. Op de hoes staat een foto met in heel kleine letters ‘Applause’, terwijl het net zo’n groots woord is. We vonden het leuk om daarmee te spelen. Typografisch is het ook gewoon een supermooi woord.

 

Een beetje koppig

Jullie zijn al meer dan vijf jaar bezig, waarom nu pas een debuutalbum?

Deprez De tijd vloog gewoon voorbij, we zijn constant bezig geweest met optredens. Ik snap wel dat iedereen vindt dat het lang duurde voordat we ons eerste album uitbrachten, maar voor ons leek het niet zo lang.

Devoldere We hebben vroeger wel eens met enkele platenmaatschappijen gesproken, maar besloten de boot af te houden.

Deprez We voelden ook dat we het juiste moment moesten afwachten.

 

Hebben jullie de plaat daarom zelf geproducet?

Devoldere We vonden geen enkele producer aan wie we het wilden toevertrouwen.

Deprez We hadden al een heel sterke visie op de plaat, wat we wilden en hoe ze moest klinken. Hoe meer we met mensen babbelden, hoe meer we het gevoel kregen dat we eigenlijk al heel goed wisten wat we wilden. Een producer zou heel veel kosten en dan zou die toch zeker een meerwaarde aan de plaat moeten geven. Het zou natuurlijk heel anders geweest zijn met een producer, maar ik ben tevreden met die beslissing. Het was een beetje koppig, maar we hebben er veel uit geleerd.

Devoldere Op sommige vlakken zou een producer misschien beter geweest zijn, maar ik denk dat het dan ook vlakker, middelmatiger zou klinken.

 

Het was waarschijnlijk wel handig dat jullie allebei Muziekproductie studeren. Hebben jullie die studie in functie van Balthazar gekozen?

Devoldere Nee, dat was eigenlijk gewoon het enige wat we konden doen om met muziek bezig te zijn.

Deprez En om vijf jaar plezier te kunnen hebben.

Devoldere Ik ben technisch geen goede muzikant, ik kon dus bijvoorbeeld geen jazzpiano, gitaar of zang studeren. Achteraf bekeken interesseert dit mij ook het meest, omdat je altijd met het geheel bezig bent. Ik zou niet graag in een band spelen en alleen maar bezig zijn met mijn pianopartijen. Het is veel toffer om de ‘regisseur’ te mogen zijn.

 

De band bestaat eigenlijk uit vijf leden, maar klopt het dat jullie twee de meeste beslissingen maken?

Devoldere Wij schrijven alles met twee, muziek en tekst. Simon (Casier), Christophe (Claeys) en Patricia (Vanneste) zijn er vooral om nummers te komen inspelen en voor de optredens. Het is eigenlijk onze band, die zij mee helpen evolueren. Zij maken onze songs volledig.

 

Is daar dan nooit discussie over?

Devoldere Nee, ze spelen trouwens ook nog in andere bands. Het is eigenlijk een beetje zo gegroeid, in het begin waren we toch meer een ‘band band’.

Deprez Het zou ook veel moeilijker zijn om met vijf een plaat te maken, want iedereen moet er echt achter staan. Met twee was het veel gemakkelijker om er mee bezig te zijn, een concept te bedenken, om het dan achteraf in het repetitiekot of live te laten aanvullen door de anderen. Het album is wel een bandproduct, maar de basis ligt bij ons.

 

Vanuit de buik

Hebben jullie de nummers die op de cd komen al op optredens gespeeld, of zijn ze echt helemaal nieuw?

Devoldere Sommige wel, sommige niet.

Deprez Ik denk dat ongeveer 50 procent terugkomt van op optredens.

Devoldere Ik denk ook dat dat normaal is voor een debuutplaat. Wanneer we een tweede cd maken, zullen we die nummers wél pas na het uitkomen van de cd beginnen spelen.

Deprez Deze plaat is echt live gegroeid, het is juist omdat we veel van die nummers al live gespeeld hebben dat ze nu zo klinken.

 

Je hebt dat soms bij bands die al meer cd’s hebben, dan krijg je drie singles en voor de rest allemaal crap.

 

Jullie hadden waarschijnlijk al te veel materiaal voor één album?

Deprez Ja, er is wel veel weggevallen.

Devoldere De eerste selectie is gebeurd op basis van de kwaliteit van de songs. Daarna hebben we die aangepast aan het concept van het album, aan de wereld die we willen creëren.

Deprez Het publiek zal sommige nummers wel herkennen, maar dan in een andere versie. Het is ook niet de bedoeling dat we na de release de plaat klakkeloos gaan naspelen, je hebt de wereld van de cd en de wereld van een optreden. Het moet spannend blijven. Op cd zijn we bijvoorbeeld niet voor overdreven arrangementen of bombastiek en live eigenlijk ook niet (lacht), maar het moet wel impact hebben.

 

Komen jullie vorige singles, ‘Bathroom Lovin’ Situations’ en ‘This is a Flirt’ op de cd?

Allebei Nee.

 

Dus die kan je eigenlijk nergens kopen?

Deprez Op iTunes!

Devoldere Ze staan ook wel op enkele compilatiecd’s, de Afrekening en zo. We hebben die singles eigenlijk gemaakt als een tussendoortje, iets wat we eens wilden proberen. We wilden bewust geen plaat maken vol met zulke nummers. Ze passen in de zoektocht naar een eigen sound, maar zijn nu totaal niet meer representatief voor wat we doen. De platenfirma vond dat wel vervelend …

Deprez Ja, iedereen wilde dat we die singles er op zouden zetten, maar voor ons klopte het gewoon niet. Die singles zijn een afgesloten hoofdstuk.

 

Je speelt ze toch nog op optredens?

Deprez Tot nu toe nog wel, hoewel niet per se altijd. We spelen ze nog wel, maar ik zou niet willen dat een nummer dat drie jaar geleden al eens uitgebracht is, nu nog eens op de plaat zou staan. Dat was ook niet nodig, denk ik.

 

Jullie stijl is ondertussen ook helemaal veranderd. Vroeger brachten jullie toch eerder singer-songwriter muziek?

Devoldere Ja, ergens wel. Het is nu in ieder geval geen singer-songwriter meer. Maar de plaat is ook niet ‘This is a Flirt’-achtig. We hebben vooral gezocht naar een combinatie van beide, door bijvoorbeeld op een groove of een beat toch iets vanuit de buik te zingen en een echte song te brengen. Je zou alle nummers eigenlijk ook akoestisch, als singer-songwriter kunnen spelen, maar wij vonden het uitdagender en leuker om daar iets anders mee te doen. Ik denk ook dat dat onze sterkte is, dat we ons daarmee kunnen onderscheiden. We zijn geen singer-songwriters, maar ook geen entertaining dance band.

 

Door welke muziek laten jullie je dan beïnvloeden? Ik zag op jullie MySpace onder andere Bob Dylan, Beck, Gorillaz en The Kills bij jullie beste vrienden.

Deprez Ja, we luisteren daar wel graag naar. Bijvoorbeeld bij The Kills is het de max wat ze met twee doen. Het gaat daarom niet alleen om de band, maar ook bijvoorbeeld om hoe hun platen gemixt zijn, bij Gorillaz dan weer het concept, bij Bob Dylan de teksten, bij Beck ook… De rode draad van Balthazar is dat we altijd ons eigen gedacht blijven doen, zonder veel naar andere groepen te kijken. Natuurlijk zeggen we wel eens: “Ik heb dat daar gehoord, misschien zou dat hier passen?”

Devoldere Ik ben er wel vrij gerust in dat mensen ons niet meteen met een andere band gaan vergelijken. Ik heb echt geen idee met wat je het zou kunnen vergelijken.

Deprez Maar dat zal vast wel gebeuren, hoewel we ons niet bewust aan andere groepen gespiegeld hebben.

 

Yoghurtteksten en watergitaren

Afgelopen zomer waren jullie in Zuid-Afrika voor het Oppikoppi festival, gekoppeld aan een clubtournee. Hoe was dat?

Devoldere We hebben daar toen vrij goed gescoord. In maart gaan we terug, maar dan is het de bedoeling om voor een groter publiek, studenten en zo, te spelen in plaats van enkel in clubs. Vorige keer hebben we een beetje naam kunnen maken, dus we hoeven niet meer van nul beginnen.

 

Jullie hebben dus al een Zuid-Afrikaanse fanbasis opgebouwd?

Devoldere Er waren in ieder geval veel mensen die de teksten meezongen, dat was wel gek. Misschien is dat daar meer de gewoonte om direct te proberen inpikken, want ik begrijp niet goed waar ze die teksten gehaald zouden hebben.

Deprez Dat zag je inderdaad, bij sommige liedjes zongen we een ‘yoghurttekst’, gewoon wat geïmproviseerd gebrabbel, en dan begonnen mensen dat opeens mee te zingen.

Devoldere Trouwens, de cd zou zonder onze trip naar Zuid-Afrika heel anders klinken. We deden er een optreden op een podium dat omringd was door water. Op een bepaald moment gooide ik mijn gitaar op de grond, maar net iets te ver. De gitaar viel van het podium in het water. Achteraf visten we ze er terug uit, maar de gitaar klonk nooit meer hetzelfde.

Deprez Maar in de goeie zin! Geen enkele gitaar op de wereld klinkt zoals die ene gitaar. We hebben er onze hele cd mee opgenomen.

 

Naast Oppikoppi hebben jullie al heel wat festivals gedaan, onder andere Dour, Marktrock en Dranouter. Dromen jullie van Werchter?

Deprez We zijn eigenlijk echt stap per stap bezig, nu denken we helemaal nog niet aan Werchter. We concentreren ons op de plaat, de releaseshows in de AB en de Paradiso. Het feit dat we daar een releaseshow kunnen doen, vind ik al super. We willen wel graag naar het buitenland, daar iets loskrijgen.

 

Een releaseshow in de Paradiso? Zijn jullie al bekend in Nederland?

Devoldere We hebben er wel al vaak gespeeld, maar niet dat we daar echt bekend zijn bij het grote publiek. Nederland is sowieso meer gebaseerd op het livecircuit dan bijvoorbeeld op radio. Ze hebben er ook mooie zalen, alleen niet altijd veel volk. We zijn er in ieder geval al mee bezig geweest.

Deprez Het feit dat je nog geen plaat hebt, speelt ook een grote rol in Nederland. Het leuke is dat we nu eindelijk iets in handen zullen hebben. We hebben echt jaren gespeeld zonder dat we iets konden afgeven. Soms was dat heel raar.

 

We vonden geen enkele producer aan wie we het wilden toevertrouwen.

 

Denk je dat jullie daardoor dingen misgelopen zijn?

Devoldere Als we in het buitenland een booker zochten, waren er wel veel die er op afknapten dat we geen cd konden opsturen.

Deprez We hebben ook veel contacten die nu wachten tot de cd uit is.

Devoldere Eigenlijk is het wel tof dat we alles wat we al gedaan hebben, al konden doen zonder cd. Dat is niet zo evident.

Deprez De meeste bands beginnen met een cd en proberen dan voorzichtig te gaan spelen. Bij ons was het net omgekeerd, we hebben al een heel verhaal kunnen doen zonder cd.

 

Er zijn steeds minder mensen die nog cd’s kopen. Zijn jullie bang dat de verkoop zal tegenvallen?

Deprez Voor mij gaat het niet per se om verkopen, zolang mensen ons maar horen. We zijn daar nuchter in, dat hoort er gewoon bij als je tegenwoordig in een band speelt.

Devoldere Je spiegelt je beter niet meer aan vroeger, je kijkt naar wat andere bands nu verkopen.

 

Zijn jullie zelf blij met de cd?

Deprez We zijn echt supertrots op onze cd!

Devoldere Het is iets fris, het was echt de moeite om zo lang te wachten. We hebben ook geen ‘tussennummers’, elk nummer heeft zijn bedoeling. Je hebt dat soms bij bands die al meer cd’s hebben, dan krijg je drie singles en voor de rest allemaal crap.

Deprez Het is heel afgewogen, we zijn fan van subtiliteit. Ik denk dat de plaat wel nog moet groeien, dat je er verschillende keren naar moet luisteren. (stilte) We mogen echt niet meer zoveel proberen uit te leggen, het is allemaal wartaal. (lacht)