BEESTENBOEL OP WIELEN

de man met een jungle in zijn woonkamer

Het was mijn allereerste dag op de ambulance. Het was al een lange dag geweest toen we werden gebeld. Een man vroeg ons om hem naar het Medisch Centrum voor Dieren (MCD) in Amsterdam te brengen. Zijn kat moest daar euthanasie krijgen, maar voordat we daarheen konden, moesten we de kat nog even vangen. Daar gingen bij mij de alarmbellen al af: hoe bedoel je, vangen? Wanneer we toekwamen stond de man ons al op te wachten. 

Hij nam ons mee naar zijn woonkamer, waar we even moesten slikken: de volledige woonkamer was volgebouwd met terrariums met daarin een verscheidenheid aan reptielen en amfibieën. Van de grond tot het plafond. De man vertelde ons dat zijn kat al sinds de geboorte heel angstig was en dat ze eronder leed. Ze zat nu weggedoken achter een terrarium bij de verwarming. Mijn collega probeerde haar van haar verstopplek weg te jagen, terwijl ik klaarzat met de kooi. Na een dik halfuur proberen lukte het ons. De kat zat angstig in de kooi om zich heen te kijken, terwijl wij even terug op adem moesten komen. De dierenarts bevestigde dat dit leven te zwaar was voor haar. Uiteindelijk kreeg ze de rust die ze nodig had. Dit soort situaties zijn moeilijk; het is treurig dat een dier op deze manier aan zijn einde moet komen. Tegelijkertijd is een leven vol angst ontzettend zwaar voor elk levend wezen. Een dier verlossen uit zijn lijden is soms ook hulp bieden, ook al voelt het niet zo.
 

de kat die al maanden op stap was

Op een zonnige zaterdagochtend werden we gebeld door een garagehouder. Er liep al ruim een week een kat bij hem over het terrein en hij had geen idee van wie die zou zijn. Met onze chipchecker in de hand reden we ernaartoe. Het is altijd een gevoel van opluchting als de chipchecker een geluidje maakt; dat betekent dat de kat waarschijnlijk een eigenaar heeft. Dat was inderdaad het geval en gelukkig stond er een telefoonnummer bij het chipnummer. De man die de telefoon opnam, bevestigde dat hij zijn kat kwijt was. De naam die hij noemde, kwam gelukkig overeen met de naam die bij het chipnummer geregistreerd stond en ik vertelde hem dat we haar hadden gevonden. Hij geloofde zijn oren niet. “Nee, echt?” vroeg hij. “Ze is al maanden weg!” Ik vind het altijd ontroerend wanneer mensen duidelijk heel erg gelukkig zijn dat hun huisdier weer terecht is. “U kunt haar komen halen!” vertelde ik hem. Toen ik hem het adres vertelde, was hij even stil. “Huh, maar dat is hier om de hoek?” Even was ik ook stil; wat zegt hij daar? En ja hoor, een kwartiertje later kwam er een auto aangereden. Deze kat had een halfjaar rondgezworven op minder dan een kilometer van haar huis. Thuis was al die tijd maar één straat verderop. 
 

de kat op de parkeerplaats

We kregen een belletje van de alarmcentrale; een man dacht een zieke kat te hebben gevonden. Een vaag verhaal, maar we gingen eens kijken. We reden een nieuwbouwwijk binnen en belden aan bij het adres in kwestie. De man had in zijn tuin een reismandje staan met een kat erin en vertelde ons dat hij de kat zo had gevonden. Gewoon, in een reismandje, midden op zijn parkeerplaats. Mijn collega en ik keken elkaar even aan: meent hij dit? Ik boog me voorover om het beestje eens te bekijken en tot mijn grote verbazing keek ik naar een Scottish Fold – een ontzettend dure kat die bekendstaat om zijn problemen met het kraakbeen. Deze katten krijgen vaak artrose, wat duur is om te onderhouden. Een beetje beduusd stonden we na te denken over wat we hier nu mee moesten doen. Een kat achterlaten is namelijk strafbaar en valt onder dierenmishandeling. 

Gelukkig vertelde de man ons dat hij zelf de politie al had ingeschakeld en dat die hem had doorverwezen naar ons. We namen het beestje mee naar het asiel, terwijl hij klagelijk miauwde. Het hele tafereel was triestig; iedereen in het asiel was ervan aangedaan. Een geluk bij een ongeluk, want hij is nu wel een stap dichter bij een thuis waar hij de liefde zal krijgen die hij verdient.
 

de duif van over de Noordzee

Op een druilerige dag waren we op weg naar mensen die een duif in hun tuin hadden. Ze waren bezorgd dat ze ziek was omdat ze niet meer wegvloog. Ze hielden haar al een aantal dagen in de gaten en gaven haar te eten, maar ze was nog steeds niet van de grond gekomen. We liepen de achtertuin in en zagen haar zitten. Ze was een beetje bruin van kleur en dartelde inderdaad wat door de tuin. Ze was rustig en leek niet bang voor mensen. Mijn collega pakte haar op en voelde direct dat ze ondervoed was. Daardoor waren haar borstspieren gekrompen, die ze nodig heeft om te kunnen vliegen. De duif had wel een ring om, wat ons toonde dat ze iemands huisdier was. 

Ik bekeek haar ringnummer en zag tot mijn grote verbazing dat ze uit Groot-Brittannië kwam. Ze was dus over de Noordzee gevlogen. Omdat ze zo ondervoed was, namen we haar mee en zetten we haar in een hokje met veel eten en water. Ze begon meteen te eten. Op haar ring stond ook een telefoonnummer, dus we belden de man op. Een norse Brit met een zwaar accent vertelde mij dat, als we haar wat rust en eten gaven, ze zelf de weg naar huis wel weer zou vinden. En inderdaad, nadat ze een aantal dagen goed had gegeten steeg ze op. Ze vloog een paar rondjes en koos toen vastberaden de richting naar huis. Het was een ontzettend bijzondere gebeurtenis; ze wist precies waar ze heen moest.

Zoals je ziet maak je op de dierenambulance van alles mee. Wie weet welke bijzondere verhalen ik jullie in de toekomst nog kan vertellen.