PROFFENPROFIEL: CEDRIC JENART

Een openingsvraag: hoe maakt u het?

Goed! Het is momenteel een drukke periode in het midden van het semester. Als professor verstrek ik onderwijs, verricht ik onderzoek en doe ik aan dienstverlening ... maar alles gaat prima!
 

Waarom besloot u om rechten te gaan studeren?

Mocht je me in de lagere school gevraagd hebben wat ik later wilde worden, zou mijn antwoord rechter of soms ook leraar geweest zijn. Ergens zou je dan wel de combinatie van de twee kunnen zien in professor in de rechten. In het middelbaar twijfelde ik even, maar het zaadje om iemand te kunnen overtuigen en de passie voor rechtvaardigheid hebben toch standgehouden.
 

Wilde u altijd al professor worden?

Wel, ik heb het altijd erg fijn gevonden om te vertellen en om te duiden. Als het op school buiten regende, vertelde ik als kind onder het afdak verhalen aan de andere kinderen. Het educatieve zit ook wel in de familie: mijn moeder was kleuterleidster en mijn vader heeft, net zoals mijn broer, ook gestudeerd om les te geven. Het opbouwend vertellen, het stap voor stap inzicht proberen loskrijgen en daar zelf ook dingen uit oppikken, heb ik altijd prettig gevonden.
 

Vanwaar de overstap naar de advocatuur?

Na mijn doctoraat (2015-2019) ben ik onmiddellijk gestart als magistraat bij de afdeling Wetgeving bij de Raad van State. Het is een zeer uitdagende job met heel interessante dossiers waar je ook echt de pols van de politiek voelt. Op een bepaald moment kwam de vacature voor professor Staatsrecht vrij. Ik vond mijn job toen zeer fijn, maar voor die vacature was het een beetje nu of nooit en ik heb de sprong gewaagd. Een voltijdse job als professor valt niet te combineren met een voltijdse job als magistraat. Het is wel in beperkte mate te combineren met de advocatuur. Het was dus zeker geen keuze tegen de magistratuur, maar een keuze vóór het lesgeven, wat ik het allerliefste doe.
 

U bent zelf ook alumnus van UAntwerpen. Is er veel veranderd ten opzichte van wanneer u hier studeerde?

Ik studeerde hier van 2008 tot 2013, wat nog niet zo lang geleden is. In grote mate zijn dus nog veel zaken op de universiteit hetzelfde gebleven. Toen ik studeerde, had je naar mijn gevoel wel meer echte studentencafés, zoals Hill Diar. Verder heb ik ook de indruk dat de coronapandemie een impact heeft gehad op hoe studenten hun studententijd beleven. Het gemeenschapsgevoel tussen studenten was in mijn tijd volgens mij groter. Er was een soort verbondenheid die je nu misschien minder hebt.
 

Waar maakt u zich als professor zorgen over?

Een professor gespecialiseerd in grondwettelijk recht maakt zich zorgen over het handhaven van grondwettelijke beginselen zoals rechtstaat, democratie en scheiding der machten. De wisselwerking tussen recht en politiek lijkt soms wat te verwateren. Recht bevat de spelregels en politiek is hoe het spel gespeeld wordt. Wanneer je merkt dat men het spel niet meer kent of de spelregels aanpast in het licht van wat men in het spel wil bereiken, wordt het grondwettelijk recht een soort dekmantel voor de politiek. Dat baart me echt zorgen. Het waken over die spelregels in een publieke context is onze taak.
 

Ons favoriete grondrecht vind je in de artikelen 19 en 25 van onze Grondwet (persvrijheid n.v.d.r.). Wat is uw favoriete grondrecht en waarom?

Dat is een moeilijke vraag, want het is alsof je me vraagt om te kiezen tussen mijn kinderen. Als ik toch een favoriet moet noemen, is het de menselijke waardigheid uit bijvoorbeeld artikel 1 van het EU-Handvest. Het is de waardigheid van ieder mens die ten grondslag ligt aan het concept van mensenrechten. Alle mensenrechten moeten in die context gelezen worden. Je kan het zien als een soort overkoepelend ‘metamensenrecht’.
 

Welk boek zou u iedereen aanbevelen?

De graaf van Montecristo van Alexandre Dumas is mijn favoriete boek. Dat komt omdat mijn vader tijdens onze vakanties het verhaal vertelde en ook wegens de diepgang in het verhaal. Als je denkt dat het boek over wraak gaat, heb je het niet helemaal goed begrepen. Het verhaal wil net vertellen dat wraak uiteindelijk niet tot het juiste of rechtvaardige antwoord leidt. Voor rechtenstudenten specifiek: Schuld en boete van Fjodor Dostojevski. Het heeft als tiener een enorme indruk op mij nagelaten over het gevoel van schuldbesef en over wat recht en verantwoordelijkheid betekenen.
 

Wat is uw guilty pleasure?

Mijn twee jonge kindjes beginnen allerlei films en boeken te ontdekken. Ik ben nogal een nostalgisch persoon en het is daarom voor mij zeker geen straf om op een vrij moment samen een stripverhaal te lezen of naar een kinderfilm te kijken. Ik haal daar nog veel plezier uit.
 

Welke tip wil u studenten meegeven?

Maak je niet te veel zorgen over definitieve beslissingen in het leven, maar werk hard zodat je altijd een paar speelkaarten hebt waar je tevreden mee bent. Welke kaart je uiteindelijk toebedeeld krijgt, zal het leven en de omstandigheden voor jou bepalen. Staar je dus niet blind op één kaart of laat je hand niet vullen met alle mogelijke kaarten. Daag jezelf als student uit met zaken die je scherper maken zoals summerschools, stuverschap, stages of bijvoorbeeld dwars. Je hoeft geen duidelijk eindpunt voor ogen te hebben, maar probeer een richting te vinden die je wilt uitgaan.