TWEE JAAR ZONDER ZORGEN

Tijdens de zoektocht naar een toffe, liefst enigszins schattige foto keek ik mijn vroegere zelf recht in de ogen. Ik keek naar hem. Hij keek naar mij. Ik keek om me heen. Ik dacht: o. Dit is het dus, hetgeen waar ik vroeger niets van wist, waar ik niet bezorgd om was, waar ik me niet mee bezighield. De realiteit, de wereld.

Ik wist niets van de wereld, van geopolitieke spanningen, van infectieziekten, van de Europese Unie (p. 8 leert je alles wat kleine ik wilde weten) of wiskunde (p. 10 helpt je verder). Deadlines bleven me gespaard – voor zover ik me herinner toch – regen had iets magisch en ik vermeed nog geen ongelezen berichten. Was toen werkelijk alles beter?

AI bestond niet. Iedereen schreef zijn mails nog zelf. (Niet dat ik mailde, ik was toen twee, maar ik stel me dat zo voor.) In mijn gedachten was er vroeger minder dan nu: minder entertainment, minder technologie, minder drukte. En wat er was, was trager. Toegegeven, het is niet zo dat tweejarige ik alles wat er toen in de wereld gebeurde, en wat niet, zo goed heeft onthouden dat ik het nu volledig waarheidsgetrouw kan analyseren en met de wereld kan delen, maar toch.

Het is wel zo dat ik het me waarschijnlijk veel rooskleuriger voorstel dan het was. Ook toen hadden we zorgen: over onszelf, onze omgeving, onze lievelingsknuffel en de wereld. Een wereld die nog altijd dezelfde is, hoewel ze zich soms volledig anders voordoet. Terwijl we (of ik alleen, als jij niet meedoet) weemoedig terugdenken aan een tijd waarin alles beter was, weten we ergens diep van binnen: het is een illusie. Een fijne illusie.