De cultuursector bloedt. Plekken van vaak oorverdovend applaus zijn nooit eerder zo geruisloos geweest. Theaterstoelen zijn al maanden dichtgeklapt, de vloer van fuif- en concertzalen was nog nooit zo spic en span en ook schijnwerpers zijn gestopt met stralen. Al wie cultuur en entertainment een warm hart toedraagt, leeft mee met de professionals voor en achter de schermen, die momenteel haast niets anders kunnen doen dan eindeloos wachten tot ze hun geliefde bühne weer mogen betreden.  

Bij het aanbreken van de paasvakantie schrijf ik woorden die pas gelezen zullen worden wanneer ze alweer voorbij is. Tijd vliedt: toen ik de eerste woorden op het scherm tikte was de lente duidelijk in volle bloei, bij de afwerking zitten we plots weer in sneeuwval. Het voelt passend voor een periode die meer nog dan elke andere in het teken staat van de confrontatie met het uitgestelde. Voor figuren als mezelf is de hoofdvraag in de paasperiode namelijk: waarom vandaag doen wat we morgen ook kunnen uitstellen? 

Kunstenaar of topsporter, bejaarde of ondernemer, geen enkele soort ontspringt de dans. Je wordt op een dag wakker met de intense drang om je aan Universiteit Antwerpen in te schrijven. Het gevolg: zo veel vreemde vogels dat het uitzonderlijk wordt om normaal te zijn. Elke maand zetten wij een bijzondere student in de kijker. 

Onderzoek aan UAntwerpen is schering en inslag, maar toch is CurieuzeNeuzen een frisse wind. Het initiatief heeft als doel gewone burgers zonder wetenschappelijke achtergrond in te schakelen voor grootschalig onderzoek. De metingen die burgers zelf uitvoeren, zijn niet alleen cruciaal voor verder onderzoek, ze brengen wetenschap ook aan de man. Oftewel: waarom jij deze keer wél je neus in andermans zaken mag steken. 

In deze dwars maakt een waaier aan stemmen zich zorgen over de Franse taalbeheersing bij jongeren. Als tweedecarrièrestudent met een verleden als student Frans schiet de pijn als een bliksem door mijn hart. Actie dringt zich op.