Dag dwars

Het is zondag 1 december. Ik lig op een gesteriliseerde tafel in een kamertje met verscheidene juwelen in een vitrine. Tijdens een aftelling van drie naar één adem ik in en bij het uitademen voel ik een naald door mijn oorlel gaan. Ik ben me ervan bewust dat een oorpiercing geen revolutie is, maar als ik mijn ouders aanhoor, had het even goed de Franse kunnen zijn. Ik voel de naald weggetrokken worden en vervangen worden door iets anders. Veel pijn heb ik niet, de revolutievergelijking was misschien wat overdreven.

Op 23 september stapte ik ’s morgens op de trein die me naar mijn nieuwe avontuur zou brengen: studeren aan de universiteit van Antwerpen. Zonder vertraging bereikte ik de aula waar de welkomstspeech werd gehouden en na een kort bezoek aan Students on Stage begon ik met het verkennen van wat mijn tweede thuis zou worden. Voor veel studenten lijkt het alsof ze al jaren hun broek verslijten op de soms slecht zittende schoolbanken, maar met dit artikel neem ik jullie weer mee naar het avontuurlijke leven van de eerstejaars.

Afgelopen maand vulde Bart Van Loo de Koningin Elisabethzaal met een meeslepende voorstelling die deel uitmaakte van zijn tour over zijn nieuwste boek Stoute schoenen. Het publiek werd meegenomen op een historische reis door de Bourgondische geschiedenis, doorspekt met humor en emotie. De show had werkelijk alles: van zijn erotische, maar minder succesvolle boek tot het vertellen van middeleeuwse verhalen aan zijn dochter, compleet met monsters onder het bed en Karel de Stoute als bondgenoot. Stoute schoenen is niet zomaar een nieuw boek. Het dient namelijk als een soort routekaart door het succes van zijn vorige werk De Bourgondiërs. Van Loo slaagde erin om de geschiedenis van de Lage Landen op een toegankelijke en boeiende manier tot leven te brengen. Ondanks dat Antwerpen niet de meeste Bourgondische hotspots heeft, blijft ons stadje toch een belangrijke leidraad in zijn verhaal. dwars focust op de drie meest prominente plaatsen met een Bourgondisch verleden.

Overhaasten, iedereen doet het. Niemand neemt de tijd om erbij stil te staan. De wereld gaat snel. Te snel. Kijk. Hoe korter mijn zinnen, hoe sneller het gaat. Daarom trakteer ik je nu op een langere zin om even, heel even, tot rust te komen: relax. Adem in. De tijd tikt genadeloos door. Bij iedereen. Ik heb nog even en dan moet ook dit editoriaal af zijn. Adem uit. We moeten tijd nemen om stilaan even stil te staan. Zen. Ik zou het van de daken kunnen schreeuwen, maar ik schrijf liever. Interesse in een (afgebrand) dak? Haast je naar pagina 9. Voel je je liever veilig? Ga dan naar Zomaar een dak op pagina 6.

Tijdens de lezing ‘Goddelijke gerechten’, die afgelopen maand werd gehouden door het Antwerpse Ruusbroecgenootschap, werd al snel duidelijk dat de erfgoedcollectie van het genootschap een onuitputtelijke bron van nieuwe vondsten biedt. Een jaar geleden ontdekten onderzoekers daar een zeventiende-eeuws handschrift, afkomstig van de Leuvense begijnen, dat zich als een culinaire schat ontpopte. Het bevat een verzameling recepten, elk gekoppeld aan kerkelijke feestdagen en sociale gelegenheden. Dit receptenboek biedt een unieke inkijk in de culinaire gewoonten van de begijnen, maar ook in hun sociaal netwerk: een gemeenschap waarin voedsel een verbindende rol speelt.

Het klimaatthema lijkt de laatste jaren niet meer weg te slaan uit de actualiteit. De COP in Bakoe is al goed en wel achter de rug en het volgende alarmerende klimaatrapport verschijnt op je beeldscherm. Heel wat mensen op de universiteit engageren zich echter voor het welzijn van Moeder Aarde. Van GreenOffice tot het Climate Team, er is engagement in overvloed! Dit artikel neemt je mee op reis, van hoe deze redacteur bij het Climate Team belandde, wat hij ondernam en welke lopende projecten hem boeien.