Enkele weken geleden ontstond er ophef door een voorstel van Bart De Wever. De burgemeester pleitte voor luchtafweer rond de haven van Antwerpen. Online werd het voorstel alvast onthaald op veel ridicuul. Terecht? Misschien wel. Rusland ligt een heel eind weg en Duitsland heeft hopelijk zijn les geleerd vooraleer het een speciale militaire operatie begint om de volksrepublieken Eupen en Sankt Vith te bevrijden. Nee, het gevaar ligt niet bij hen maar bij onze noorderburen. Wat als ze een herkansing willen voor de Belgische onafhankelijkheidsstrijd? Toch zou luchtafweer nutteloos zijn tegen hen: de Nederlanders zijn hier al.

Dag dwars

Het is maandagochtend 9 september. Mijn gigantische koffer, trekkersrugzak en boekentas staan klaar en puilen uit van de kleren. Ik neem afscheid van mijn moeder om samen met mijn vader richting Praag te rijden. Ik wijs hem erop dat de musical Grease op dat moment niet echt het juiste gespreksonderwerp is. Ik wijs haar erop dat het allemaal wel goed zal komen. Daarna stap ik in en als echte passenger princess kies ik de muziek uit. De angst en opwinding zijn moeilijk uiteen te houden, maar ze zijn er allebei.

Je zal het maar voorhebben: het ligt op het puntje van je tong en toch kan je er niet opkomen. Dat ene woord ontglipt je keer op keer. Ook dit jaar schiet dwars alle schlemielen in zulke navrante situaties onverdroten te hulp. Maandelijks laten we ons licht schijnen op een woord waar de meest vreemde betekenis, de meest rocamboleske herkomst of de grappigste verhalen achter schuilgaan. Deze editie kijken we door de nevel heen.

Ik ben altijd al een wintermens geweest. Warmere dagen bieden me doorgaans enkel onfortuinlijke omstandigheden zoals plakkerige handen, bezwete kleren en billen die aan mijn stoel blijven kleven bij het rechtstaan. Naast die kwaaltjes is er nog iets dat me enorm stoort tijdens de zomermaanden, namelijk safaritoerisme. Je hebt het vast al eens meegemaakt: je bent lekker aan het scrollen op Instagram en plots sta je oog in oog met een Afrikaans kind dat je niet kent! Je komt erachter dat een van je kennissen dit jaar op safarireis ging en daar allerlei foto’s heeft gemaakt van kinderen op straat. Eventueel heeft je kennis zelfs een van die kinderen in de armen gesloten voor de foto! Of je kennis het kind of diens ouders kent? Natuurlijk niet, maar het is toch oh zo schattig! 

In het historische centrum van Antwerpen, op nog geen vijfhonderd meter van de universiteitscampus Mutsaard, het hoofdkwartier van de opleiding Conservatie-Restauratie, vind je de majestueuze gotische Sint-Jacobskerk. Die herbergt een van de grootste culturele schatten van Antwerpen: de Rubenskapel, de laatste rustplaats van de beroemde Vlaamse barokkunstenaar Peter Paul Rubens. De kapel ondergaat momenteel een intensieve restauratie die haar oorspronkelijke glorie belooft te herstellen. Restauratie is een noodzakelijk, maar vaak een onopvallend onderdeel van historisch behoud en een aspect dat niet vaak genoeg belicht wordt. Deze herstellingswerken brengen daar verandering in door de aandacht op het vak zelf te vestigen. 

Begin september stond ik weer vol verwachting aan te schuiven om haar voor de derde keer live te horen: Paris Paloma. Als iets kleinere artiest heeft ze een loyale groep fans opgebouwd, die allemaal wel eens recht in het hart geraakt zijn door haar muziek. Haar werk vormt een etherische balans tussen teder en episch, met een geluid dat zijn origine vindt in de folk- en indiemuziek. Iedereen die ooit een blik op haar teksten heeft geworpen kan er alvast ook mee akkoord gaan dat Paris Paloma niet enkel zangeres en muzikant is, maar ook een poëet van hoge klasse.