Sst! Niet iedereen weet dat ze bestaan, maar op drie campussen van onze universiteit kan je als student of personeelslid terecht in de zogeheten ‘stille ruimte’: een plek voor gebed, bezinning en rust. dwars sprak met studenten over wat de stille ruimte voor hen betekent.
 

To hate or not to hate? Niemand vroeg het, maar het antwoord is meestal het eerste. Het is niet omdat ik maandelijks dit hekelschrift neerpen dat ik daarom ook een hater ben. In wezen ben ik de meest optimistische persoon binnen de redactie – alleen zet ik die versie van mezelf even aan de kant wanneer het nodig is. Het is namelijk beter om je frustraties te uiten dan om ze op te kroppen. Deze keer vertel ik je over mijn (on)ethische gebruik van AI. 
 

Waar is de Studentenraad zoal mee bezig? Wie het weet, mag het zeggen. Wie het niet weet, mag verder lezen. Om antwoord te geven op deze prangende vraag ging dwars naar de Open Algemene Vergadering. Wie zijn ze? Wat doen ze? En vooral: waarom?
 

Al sinds 2009 organiseert het Deutschcafé bijeenkomsten voor liefhebbers van de Duitse taal en cultuur. Elk studiejaar vinden er ongeveer zes bijeenkomsten plaats met sprekers uit de wetenschap, kunst, cultuur en media. Op woensdag 11 maart was schrijfster Dana von Suffrin, bekend van Otto en Nochmal von vorne, te gast op onze Stadscampus voor een voorproefje van haar nieuwe roman Toxibaby, die een dag later in de boekenwinkels zou verschijnen.
 

Binnenkort is het Wereld Autisme Dag. Op 2 april heeft de wereld het moment om stil te staan bij autismespectrumstoornis (ASS), een neurobiologische ontwikkelingsstoornis waarbij mensen de wereld anders ervaren, informatie anders verwerken en anders interageren. Volgens de Vlaamse Vereniging Autisme zijn er in heel België zo’n 117.000 mensen met ASS. Wie beter om hierover te praten dan Kenneth Lasoen, gastprofessor aan onze universiteit, internationaal expert in inlichtingen- en veiligheidsdiensten en zelf een persoon met ASS?
 

Als we eerlijk zijn, steken ze onze ogen al uit sinds Valentijnsdag, maar nu is er echt geen ontkomen meer aan. Uiteindelijk bezwijk je onder de maatschappelijke druk en schaf je jezelf zo’n zakje aan … paaseitjes. De teleurstelling is dan ook dubbel zo groot wanneer je ontdekt dat de ‘gevulde’ paaseitjes toch niet meer zo gevuld zijn als hun verpakking doet uitschijnen. Wat is er aan de hand in chocoladeland? dwars legde haar oor te luisteren bij Timpe Callebaut, postdoctoraal onderzoeker en docent in marketing bij UAntwerpen en UGent.