dwars slijpt het virtuele fileermes en gaat langs de graat van boeken, films, series, games, muziek, theater, haarproducten en rubberen eendjes. Deze keer: studeerlocatie Arenberg van STUDY360. 

De trein was te laat, zoals de NMBS wel vaker pleegt te overkomen, en nu lijkt het wel een race om zo snel mogelijk op de bestemming te raken. Raketten in nette pakken of regenfrakken richting de uitgang, haast alsof er ergens een aftelklok hangt die ik niet zie door de menigte heen. Word ik opgesloten als ik het treinstation niet op tijd verlaat? Maar zo erg zou dat niet zijn als dat me een seconde meer geeft om stil te staan. 

Nu er in de strijd tegen het coronavirus eindelijk vaccins bestaan, is het van groot belang dat zo veel mogelijk mensen zich laten inenten. De laatste maanden bleek dat die bereidwilligheid niet bij iedereen bestaat. Dokters en wetenschappers doen enorm veel moeite om mensen ervan te overtuigen dat een prikje echt niet gevaarlijk is, maar dat is niet zo eenvoudig. “Vertrouwen komt te voet en gaat weg te paard”, merkt professor Erika Vlieghe op. Zij geeft samen met professor Pierre Van Damme duidelijkheid over het belang van vaccinatie en de vrijheid die dat met zich meebrengt.

dwars slijpt het virtuele fileermes en gaat langs de graat van boeken, films, series, games, muziek, theater, haarproducten en rubberen eendjes. Sinds een niet nader genoemd virus mijn – goed, iets te dure – gewoonte om in theehuizen te studeren stopzette, had ik nood aan een alternatief. STUDY360 van STAN bracht soelaas voor de examenperiode. 

Je zal het maar voorhebben: het ligt op het puntje van je tong en toch kan je er niet opkomen. Dat ene woord ontglipt je keer op keer. Ook dit jaar schiet dwars alle schlemielen in zulke navrante situaties onverdroten te hulp. Maandelijks laten we ons licht schijnen op een woord waar de meest vreemde betekenis, de meest rocamboleske herkomst of de grappigste verhalen achter schuilgaan. Deze editie het begrip 'loskop'. 

Bijna drie dwarsjaren later, waarvan twee in de hoofdredactie, begint mijn hand al aarzelend boven de virtuele papierbergen uit te steken. Bij afscheid hoort afzwaaien, toch? Ik voel het redenaarsbloed al borrelen wanneer ik het succesverhaal in mijn bovenkamer samenvoeg: lange nachten, diepe dalen, de maandelijkse tochten door de zeven ringen van de schrijffoutenhel – als ik nu nog één dt-fout zie ... Bloed, zweet en tranen vol inkt drupten op mijn toetsenbord terwijl ik het zoveelste last-minuteartikel net voor de deadline uittypte (fashionably late heet dat). Vergezeld van een bijna machinaal geratel vlogen er voor deze editie alweer drie uit. De bootstrap myth is er niets bij.