De blokperiode doet iets vreemds met de tijd … Uren worden korrels zand en plots voelt lezen als een luxe die je jezelf nauwelijks nog gunt. Maar soms is net dat kleine beetje literaire zuurstof genoeg om je hoofd weer tot rust te brengen. Daarom zijn hier vijf gemakkelijke, maar des te krachtigere boeken die je zonder schuldgevoel kan openslaan tussen twee hoofdstukken sociolinguïstiek of statistiek door.
 

Januari is aangebroken en dat betekent maar één ding: de examens zijn (bijna) begonnen en allerlei totaal van de pot gerukte BV’s geven examentips. “Begin op tijd”, “neem genoeg pauze”, “zorg voor voldoende ontspanning”, … Bullshit! Deze examentips zijn bedoeld voor studenten die er toch al door zouden zijn. Studenten die naar elke les zijn geweest, hun notities elk weekend hebben verwerkt en hun samenvattingen al op orde hebben. Wat dan met studenten zoals jij en ik? Studenten die sommige professoren voor het eerst zullen zien op het examen. Studenten die een levendig, leuk studentenleven al eens boven het vermoeiende collegeleven verkiezen. dwars weet raad!
 

Het is weer zover: het nieuwe jaar staat voor de deur. Dat heeft als jammerlijk gevolg dat ook de examens van de partij zijn. De ene dag na de andere spendeer je uren achter je bureau. Gewapend met een dozijn markeerstiften, een vierkleurenpen waarvan de blauwe inkt bijna op is en een gigantische blok post-its ga je je cursussen met grof geweld te lijf. De bladzijden vliegen in het rond, terwijl je de kopjes koffie even vlot achterover tikt als pintjes bier tijdens een cantus. Je probeert je de stof zo goed mogelijk eigen te maken, maar soms heb je gewoon nood aan een pauze. Al dat blokken vraagt niet alleen bloed, zweet en tranen, maar ook heel veel energie.
 

Samenwerken. 
“We zijn al een half uur bezig met wat kiezen.” 
Een veel voorkomende tijdsbesteding. 
“Zullen we gewoon stemmen over het onderwerp?” 
Iets waar wij van kinds af aan in worden getraind. 
“Wat als ik dan dit deel doe en jij plakt het aan elkaar?” 
En iets wat soms nog amper lukt. 
“Weet iedereen zijn taak? Dan kunnen we naar huis en het daar maken.” 
Tenminste, niet op de manier dat het woord de handeling verkoopt.