Omdat ze zo intens op zoek waren naar onbevangenheid en spontaniteit, werden hun beroete zielen op een heldere ochtend uitgeschud als schone witte beddelakens. Omdat ze veel meer wilden zien dan er was, werden hun ogen zo groot en hol dat je rilde van hoogtevrees als je hen aankeek.

Ik ontdekte het toen ik mijn diepe stille vriend Karl Marx wilde bezoeken na de 1 mei vieringen. Ik fietste vanuit Antwerpen naar zijn enorme, wilde tuin in Ranst, waar de bomen volgens hyperbolen zijn aangepland en waar strenge veganistische principes gelden. Ik was gewaarschuwd want onderweg zag ik veel voortekens. Een wagen reed voor mij het voetpad op, het had een paar centimeter gescheeld. Omdat ik bij een vorige ervaring vond dat ik veel te agressief en dus pedagogisch inefficiënt had gereageerd, tikte ik nu poeslief op het portier. ‘Weet u dat u me bijna heeft aangereden?’ De vrouw bloosde en antwoordde spinnend en giechelend van neen. Ik besefte dat de tijd drong en reed snel verder. Om de halve kilometer sprong mijn fietsketting met veel misbaar van de tandwielen, daarbij ook mijn achteruittraptrem saboterend. Als ik toch probeerde tegendruk te geven op de pedalen, schokte en steigerde de tweewieler als een dolle stier. Ik dacht aan mijn vrienden en ik ijlde voort. Er was een abnormaal hoge tektonische activiteit, de Kempische en Brabantse schollen namen met zware zuchten afscheid van elkaar. Het asfalt vertoonde op verschillende plaatsen barsten die snel voortschoten als slangen. Aan de terugweg dacht ik niet. Toen ik aankwam, zette de schemering in. Ik herkende het pad, dat ik twee jaar geleden samen met Karl Marx had veroverd op de braamstruiken, woest zwaaiend en kappend met een soort machete. Op een andere plek zag ik dat iemand de gevaarlijke Siberische Berenklauw net had verdelgd. Ik vatte hoop en liep kriskras door de tuin, hem metend met mijn passen en wetend dat elke pas het onverkende terrein verkleinde. Met elke pas joeg ik het afgrijselijke voor me uit en onthoofde ik de kansen dat het zich hier op deze grond zou kunnen ophouden, er bleven nog maar een paar tientallen meters over.

In het veld tussen de daslook vond ik mijn diepe, stille vrienden. Hun glanzende lijven, als uit marmer opgetrokken, stonden onbeweeglijk en majestueus in het opkomende duister. Sommige wezens kruipen ’s nachts spichtig weg, andere verwelkomen de onzichtbaarheid en dartelen de wereld in. De koe is het enige leven dat de nacht loochent. Ze bezit een massiviteit die kan wedijveren met die van de nacht; witte massa tegen zwarte massa, de clash tussen Goed en Kwaad. Een koe in de nacht is een gedicht.

Ik keek naar Marx. Door de gesprekken die we in deze tuin gevoerd hadden, voelde ik me aangespoord om de dingen op orde te brengen, om de dagelijkse inconsequenties aan te pakken. ‘Laat geen enkele kans verloren gaan om iets te leren of om iemand te helpen’, herhaalde hij altijd.

Ik keek naar de wijze Hammoerabi uit Babylon. Met zijn oordeel als kompas, had hij me meegevoerd op avonturen, die het toppunt van hun faam nog moeten bereiken.

Ik keek naar de maanhoofdige Sfinx. Hij leerde me om geen antwoord te verwachten op de eenvoudigste vraag. Als ik iets wilde weten, moest ik het hem ontfutselen door een spervuur van raadsels en een prikkeldraad van woorden.

Tot ze allemaal droef werden.

Ik knielde en keek smekend naar de Allerhoogste, maar die schudde zijn hoofd. Ik klom op een tafel, strekte mijn armen voor me en riep: ‘Kameraden,…’ Maar er viel niets meer aan te doen.

Er hoefde ook niets meer te gebeuren want ze waren zonder mij het Walhalla binnengegaan. Ze wisten alles al en staarden me uitdrukkingsloos aan. Er was gras, en gras is groen en gras is lekker.

En voor mij was er een kop verse melk.

Onlangs muntte Kardinaal Daneels in een vraaggesprek met Veto een even eigenaardige als gloednieuwe term. Monseigneur meent dat onze individualistische en obsessief-materialistische jeugd “een hogere macht aanvaardt, iets dat ons overstijgt.” Dit vaag instemmen wordt het ‘ietsisme’ genoemd. En, hou u vast, deze nieuwbakken levensbeschouwing draait volledig rond het besef “dat er iets is.” Jawel ! De ‘ietsist’ is het droeve lot beschoren geen neutraal standpunt te kunnen innemen. Hij aanvaardt ofwel het bestaan van God, of hij wijst het af. Gek genoeg veronderstellen deze beide wegen “een bewuste stellingname, die gebaseerd is op veronderstellingen die niet bewezen kunnen worden.” Dat maakt uiteraard ieder mens tot een ‘ietsist’. Het ‘ietsisme’ probeert m.a.w. twee tegengestelde visies in één ideologie te bundelen. Geloof me, het onderscheid tussen gelovigen en niet-gelovigen is nog altijd het handigst. Is deze ‘ietsistische’ eenheidsworsterij misschien een middel om het drama van de lege offerblokken te verdoezelen?

Wat vindt u van de nieuwe procedure die rector Oosterlinck aan de KULeuven wil invoeren waarbij de rector na vier jaar door een dertigkoppige raad herbevestigd kan worden voor een tweede termijn van dezelfde duur?

Mark Eyskens Persoonlijk vind ik de bestaande procedure beter. Een vierjarige termijn leidt tot Amerikaanse toestanden, waarbij een pas verkozene al aan zijn herverkiezing moet beginnen denken. Maar in de praktijk komt de nieuwe regeling er waarschijnlijk op neer dat een rector voor 8 jaar verkozen wordt – in de veronderstelling dat de herbevestiging een formaliteit is. En dat vind ik dan weer te lang. Vijf jaar – zoals nu – is beter. Om voldoende legitimiteit hebben, moet de rector verkozen worden door de gehele universitaire gemeenschap, in al haar componenten. Men kan zich de vraag stellen of een kiescollege van 1500 niet te groot is, maar dat is een andere kwestie. De Somer, Timmermans (de twee vorige rectoren, nvdr.) en nu Oosterlinck hadden een grote democratische legitimatie. Dat dreigt te verwateren met de nieuwe procedure.

Er wordt voortaan ook een profiel opgesteld waaraan de nieuwe rector moet voldoen.

Dat heeft als voordeel dat kwasten, hansworsten, tafelspringers en demagogen geen kans hebben om rector te worden. In het verleden gebeurde het wel eens dat een kandidaat populaire maar compleet irrationele standpunten innam. Het is een illusie te denken dat populistische kandidaten geen kans maken bij rectorverkiezingen. Vele academici zijn misschien wel verstandig, maar daarom nog niet wijs. Door op voorhand een profiel op te stellen vermijdt men dat een of andere Jean-Marie Dedecker rector zou worden van de KULeuven.

Zelfuitsluiting

Hoe schat u de politieke gevolgen in van het zgn. ‘Blok-arrest’ waarin het Gentse hof van beroep het Vlaams Blok veroordeelde voor racisme?

Eyskens De uitspraak was in ieder geval beter na de verkiezingen gevallen. Nu komt de sereniteit van de verkiezingen in het gedrang. Het valt te vrezen dat het Vlaams Blok nog verder groeit, met alle nefaste gevolgen voor Vlaanderen vandien. Het Vlaams Blok is anti-Vlaams. Stel u voor dat we in 2006 in Antwerpen een burgemeester van het Vlaams Blok krijgen. De volgende dag koppen grote buitenlandse kranten ‘Antwerp turns fascist’, en dat is het begin van het einde. Elke overwinning voor het Blok is een nederlaag voor Vlaanderen. Als men de Olympische Spelen in 2016 naar ons land wil halen, zal een grote vooruitgang van het Blok een schaduw werpen over onze kandidatuur. En dan heb ik het nog niet over de inhoud van hun programma. Hun staatkundige opvatting over Vlaanderen en België – een Vlaamse republiek – komt eeuwen te laat. Je kan Brussel immers nooit meenemen in een dergelijk avontuur. De Vlaamse strijd is uitgestreden. Het wordt tijd dat men inziet dat Brussel – de tweede diplomatieke hoofdstad ter wereld – veel belangrijker is dan België. Vlaanderen is trouwens de welvarendste regio ter wereld. Als het Blok dan uitroept ‘eigen volk eerst’, terwijl men het in eender welk ander land ter wereld slechter heeft dan bij ons, is dat toch wel erg egoïstisch.

U volgt het hof in haar uitspraak dat het Blok racistisch is?

Eyskens Natuurlijk. In al haar uitspraken beschouwt het Blok allochtonen als inferieure wezens. Uit onderzoek van professor Foblets van de KULeuven bleek onlangs nog dat de criminaliteit bij allochtonen structureel – rekening houdend met de levensomstandigheden – niet hoger is dan bij autochtonen. Dat is een wetenschappelijk feit, dus het Blok verkoopt gebakken lucht. Trouwens, wat het zgn. ‘cordon sanitaire’ betreft, dat is een mythe die dringend doorprikt moet worden. Op wetgevend vlak bestaat dit cordon niet. Het Blok zetelt actief in onze parlementen. Eén parlementaire commissie wordt zelfs voorgezeten door een Blokker. Bovendien wordt de partij – voorlopig nog – gefinancierd uit overheidsdotaties. Een vreemdeling die op de Antwerpse Grote Markt een pintje drinkt, betaalt BTW en accijnzen die mede het Blok financieren, terwijl de partij de man liever in de Schelde zou dumpen. Paradoxaal, nietwaar? Het enige cordon dat bestaat is de uitsluiting van het Blok van deelname aan het bestuur op het niveau van de uitvoerende macht. Maar dat is louter zelfuitsluiting. Wie wil er nu besturen met een racistische partij? Leden van onze partij die hebben samengewerkt met het Blok in dat ‘comité tegen het migrantenstemrecht’ (Johan Weyts, nvdr.) staan er na het arrest met rode kaken bij. Ik vind dat CD&V niet tegen het gemeentelijk stemrecht voor migranten had mogen stemmen. We hadden ons moeten onthouden. Door tegen te stemmen kwamen we in dezelfde hoek als het Vlaams Blok terecht.

En waarom niet voor stemmen?

Eyskens (lacht) Omdat we in de oppositie zitten. We wilden het voorstel trouwens in één geheel met de zgn. ‘snel-Belgwet’ bekijken.

U kan Vlaams nationalisme dan wel achterhaald vinden, maar ondertussen heeft uw partij een kartel gesloten met N-VA.

Eyskens Het is te zeggen, we hebben een gemeenschappelijke platformtekst van twee pagina’s opgesteld omtrent een Vlaams eisenprogramma. Daarin staan zaken die ik perfect verdedigbaar vind, zoals bijvoorbeeld de defederalisering van de kinderbijslagen. De demografische toestand in de twee landsgedeelten is immers erg verschillend. In Vlaanderen worden minder kinderen geboren dan in Wallonië, en dus moet het hebben van kinderen bij ons aantrekkelijker gemaakt worden. Ook een aantal aspecten van de gezondheidszorg kan men beter op regionaal niveau regelen. De Walen – die zich daartegen verzetten – zeggen dat België dan uiteenvalt, maar dat is flauwekul. In Duitsland, met de Bundesländer, doen ze het ook zo en daar heeft niemand er problemen mee.

Wordt de Belgische solidariteit zo niet ondermijnd?

Eyskens Ik ben volledig tegen de splitsing van de sociale zekerheid, de pensioenen of de werkloosheidssteun. Een Waalse werkloze is evenzeer voorwerp van compassie als een Vlaamse. We hebben in Leuven een studie gedaan waaruit blijkt dat, bij een volledige splitsing van de sociale zekerheid, de Vlaamse armoede daalt van vijf naar vier procent en de Waalse stijgt van acht naar zestien procent. Dat is ethisch toch niet verantwoord? Het klopt dat er jaarlijks 250 miljard oude franken van Vlaanderen naar Wallonië stromen, maar men moet ook stilstaan bij de oorzaken. En dat zijn niet in eerste instantie misbruiken – die zijn er net zo goed in Vlaanderen – maar wel het feit dat het netto inkomen per hoofd in Wallonië 15 procent lager ligt. Aangezien sociale zekerheidsbijdragen proportioneel worden berekend op het inkomen, is het logisch dat er een financieringstekort ontstaat dat gecompenseerd moet worden met Vlaams geld. Bovendien is Wallonië is de grootste klant van Vlaanderen – groter dan Duitsland en Frankrijk – dus een groot deel van dat geld stroomt ook terug.

Ondertussen percipieert de kiezer CD&V en N-VA – dat voorstander is van een doorgedreven splitsing van de sociale zekerheid – wel als één politieke formatie.

Eyskens De kiezer is ook niet van gisteren. Zonder het kartel haalt N-VA de kiesdrempel niet. Geert Bourgeois is een verstandig man, en we zullen wel zien hoe het na de verkiezingen uitpakt. Misschien komen de mensen van N-VA gewoon bij ons terecht. nadrukkelijk Maar niet ten koste van ons programma. Met links of rechts heeft dat niets te maken. Wat heet immers nog links of rechts? Iemand die tegen roken is, is tegenwoordig links, en wie tegen drugs is, die is rechts. Vreemd toch?

Belangenconflict

Is het kiezersbedrog wanneer Verhofstadt lijsttrekker is op de Europese VLD-lijst terwijl hij niet van plan is om het mandaat op te nemen?

Eyskens Dat is wel erg polemisch geformuleerd, maar ik vind het inderdaad verkeerd. Het schaadt de geloofwaardigheid en de doorzichtigheid van de politiek. De mensen weten nauwelijks nog waarvoor ze gaan stemmen op 13 juni. De federale en de regionale verkiezingen zouden beter gewoon samenvallen, het is toch één pot nat.

Wat met Jean-Luc Dehaene, die het Europees lijsttrekkerschap voor CD&V combineert met bestuursfuncties bij Interbrew, Umicore, Telindus en Lotus Bakeries? Ruikt dat niet naar belangenvermenging?

Eyskens Dat ligt eraan welke functie hij na de verkiezingen zal bekleden. Het is bijvoorbeeld niet ondenkbaar dat hij voorzitter van het Europees parlement wordt. Men moet in ieder geval alles zo transparant mogelijk maken en een soort van deontologische commissie oprichten, die oordeelt over delicate situaties. Wanneer er dan een belangenconflict dreigt, dient het betrokken parlementslid vervangen te worden door iemand anders. Het zou erg dom zijn om mensen met een beroep in de privé-sector uit de politiek te weren, dat zou alleen maar tot een particratie leiden, met beroepspolitici die ja knikken uit angst hun job te verliezen.

Was de uitbreiding van de Europese Unie van 15 naar 25 lidstaten een juiste beslissing?

Eyskens Ik noem dat ‘de noodzaak van het onmogelijke’. Het is economisch zo goed als onmogelijk, maar politiek noodzakelijk. Die landen behoren tot de Europese beschaving en we kunnen hen niet in de kou laten staan. Bovendien konden we niet langer wachten, want de democratische partijen in die landen worden steeds vaker verslagen door neocommunisten – die dictatoriale trekjes hebben. Economisch is de uitbreiding natuurlijk problematisch: de levensstandaard in die landen bedraagt nauwelijks een kwart van de onze. Daarom werd overeengekomen dat de toetreding land per land economisch gefaseerd zal verlopen. Het vrij verkeer van personen komt er in de meeste landen bijvoorbeeld pas binnen twee jaar, en ieder land kan dit – in het nationaal belang – desgewenst nog vijf jaar uitstellen. Wanneer de nieuwe lidstaten er ondertussen in slagen hun toestand te verbeteren, zullen slechts enkelingen naar hier trekken. Indertijd met Spanje, Portugal en Griekenland was het niet anders. De financiering is wel nog een probleem. De Europese grondwet voorziet geen mogelijkheid om een Europese belasting in te voeren. Met een heffing van 2 eurocent op brandstof zou de volledige Unie gefinancierd kunnen worden. Nu moet de financiering in 25 nationale parlementen goedgekeurd worden, en dat wil ik nog wel eens zien.

De uitbreiding van de Europese Unie komt er in eerste instantie uit politieke overwegingen, maar is het Europees project niet stilaan aan het verwateren tot een vrijhandelsverdrag?

Eyskens Uw vrees is niet onterecht. In eerste instantie moeten de twaalf landen van de monetaire unie zo goed mogelijk samenwerken. De euro is immers nog geen definitieve verworvenheid. Als we er niet in slagen om de sociale zekerheid en de fiscaliteit van de twaalf landen voldoende te harmoniseren wordt de euro zelf bedreigd. De andere lidstaten moeten hun economieën zoveel mogelijk afstemmen op die van de monetaire unie, maar dat kan tientallen jaren duren. We krijgen dus een Europa met verschillende snelheden.

Verkeken op Irak

De Britten spreken zich volgend jaar in een referendum uit over de Europese grondwet. Wat als ze tegen stemmen?

Eyskens Wat nu in Groot-Brittannië gebeurt, is tamelijk machiavellistisch. Blair is in de grond een overtuigd Europeaan, maar Brown en Straw, de ministers van Financiën en Buitenlandse Zaken die klaar staan om zijn plaats in te nemen, hopen dat de bevolking de grondwet in dat referendum zal verwerpen. Dat is niet ondenkbaar, en dan valt alles in duigen. Zonder Engeland stelt de Europese Unie niets voor. Dan wordt het een soort grootwarenhuis.

Moet de Europese Unie ook een militaire unie worden?

Eyskens Natuurlijk. We besteden samen de helft van de Amerikanen aan defensie, maar onze militaire efficiëntie is maar vijf procent van de Amerikaanse.

Maar dat is toch compleet onhaalbaar? Britten, Spanjaarden, Nederlanders en Italianen steunden de oorlog in Irak en landen als Frankrijk, Duitsland en België waren er radicaal tegen.

Eyskens Inderdaad. Er is een ernstig gebrek aan samenhang. Europa is een economische reus, een politieke dwerg en een militaire worm. Engeland en Frankrijk zullen nooit bereid zijn om hun atoomwapens onder een gemeenschappelijke Europese koepel te brengen. Inzake klassieke bewapening moet een Europees leger op termijn wel mogelijk zijn.

Hebben de Verenigde Staten zich verkeken op Irak?

Eyskens Het is te vroeg om daar een definitief oordeel over te vellen. Het winnen van een oorlog is alleszins gemakkelijker gebleken dan het winnen van de vrede. Na de terroristische aanslagen in New York en Washington, zijn de Amerikanen in die oorlog getuimeld voor ze het zelf beseften.

De oorlog in Irak heeft nochtans op tafel gelegen in de Veiligheidsraad.

Eyskens Colin Powell heeft daar een mooi stukje toneel gespeeld met zijn toespraak over massavernietigingswapens. Het is te zeggen, men heeft in Irak één groot massavernietigingswapen gevonden en dat heet Saddam Hoessein. Die man heeft honderdduizenden mensenlevens op zijn geweten. De Amerikanen wilden een mandaat krijgen van de Veiligheidsraad, maar Frankrijk was tegen. Dat was een schandaal; ze hingen toen de grote pacifist uit, terwijl iedereen wist dat de Fransen op dat moment met Saddam Hoessein onderhandelden over oliecontracten en daarom wilden dat de man nog even aanbleef.

De Amerikanen hebben geen economische belangen in Irak?

Eyskens Jawel, maar minder dan wij. De Europese petroleumafhankelijkheidsgraad is tweemaal zo hoog als de Amerikaanse. Als ze in het Midden-Oosten de kraan dichtdraaien, liggen wij hier binnen de week met onze poten in de lucht.

Staat de oorlog in Irak eigenlijk niet los van de strijd tegen het terrorisme?

Eyskens Nee. De wanhoop en de radeloosheid die uitgaan van zelfmoordterroristen zijn het gevolg van reddeloosheid, en het is die reddeloosheid waartegen we moeten ageren. De Arabische beschaving overtrof vroeger de onze, maar in de 16de-17de eeuw is ze blijven hangen. De Arabieren hebben nooit een renaissance of verlichting gekend. Vergeet niet dat wij vroeger ook fundamentalisten waren: kruisvaarten, inquisities, brandstapels enz. Het heeft ons drie eeuwen gekost om daar overheen te raken, en zij moeten het nu zien op te lossen in ten hoogste dertig jaar. Het terrorisme is een groot netwerk van intellectuelen, en het enige wat je daartegen kan beginnen is in landen als Afganistan, Iran, Irak, Syrië, Palestina en Saudi-Arabië een soort verlichting teweeg proberen te brengen. Ze moeten antiklerikaal worden en ze moeten inzien dat de vrouw erg belangrijk is. Het is overigens pas tijdens het concilie van Trente, in de zestiende eeuw, dat wij besloten hebben dat vrouwen wellicht een ziel hadden. De Grand Middle East Strategy van Bush voorzag voor elk van die landen een aangepaste overgangsstrategie om er een democratisch regime te installeren. Theoretisch klinkt dat natuurlijk erg aantrekkelijk, als een computer game, maar in de praktijk blijkt het toch niet erg te lukken. Er is geen sprake van dat de Amerikanen zich binnen enkele maanden kunnen terugtrekken uit Irak. De Verenigde Naties zullen de situatie daar trouwens nooit overnemen. Landen als België hebben een grote muil, maar als puntje bij paaltje komt, willen we geen soldaten sturen met het risico dat ze in een plastic zak terugkomen.

Dit was echter niet het enige. Volgens studenten zat de conservatieve garde achter het ontslag van Marie de Corte. Zij zouden de progressieve en hedendaagse visie van Marie de Corte maar moeilijk hebben kunnen slikken, en zouden gebruik hebben gemaakt van hun macht op de departementsraad om het ontslag van Marie de Corte te bekomen.

De studenten zijn daarenboven woedend dat ze niet tijdig werden ingelicht over de moeilijkheden, en dat er vanuit de departementsraad nooit enige moeite is gedaan om het standpunt van de studenten te horen. Het departementshoofd Pascale de Grootte wijst echter het gebrek aan coördinatievermogen van Marie de Corte aan als belangrijkste oorzaak van het ontslag.

De studenten van het HID lieten het hier alvast niet bij zitten, en trokken op woensdag 12 mei voltallig naar de Groenplaats, vergezeld van docenten en sympathisanten. Spandoeken, slogans, muziek, een petitie en dansimprovisties trokken er de aandacht van de voorbijgangers. Later op de dag werd een studentendelegatie door Jacques Peeters, het algemeen hoofd van de Hogeschool Antwerpen, ontvangen. De studenten eisten de onmiddellijke terugkeer van Marie De Corte, en een grotere stem van de studenten in de toekomstige beslissingen. Peeters wees alle verantwoordelijkheid van zich af, maar beloofde de studenten alvast hen in de toekomst nauwer te betrekken bij de gesprekken.

De studenten van het HID roepen alle andere hogeschool- en universiteitsstudenten op om hun steun te betuigen door hun petitie te tekenen via een mail naar het adres petitiemarie@hotmail.com

Hoe kwam je op het idee te gaan boogschieten?

Jef Van Steenbergen Het is me met de paplepel ingegeven. Mijn vader baatte vroeger een wapenwinkel uit en mijn grootvader was een fervent jager. De schietsport zit ons in het bloed. Ik ben er als het ware ingerold.

In enkele woorden, wat is boogschieten?

Van Steenbergen Er bestaan verschillende disciplines die zowel indoor als outdoor beoefend worden. Bij het outdoor schieten op doel moet je trachten een pijl van op 70 meter afstand in een roos te mikken, die ongeveer de grootte heeft van een cd. Er wordt met twee types bogen geschoten, de ‘compound’ en de ‘recurve’ of klassieke boog. Deze laatste is de enige die gebruikt wordt op de Olympische Spelen.

Topsport

Dankzij het statuut van topsporter kan je de sport met je studies combineren, valt dat mee?

Van Steenbergen Over het statuut zelf ben ik zeer tevreden. De aangeboden mogelijkheden zijn erg ruim en er is een goede begeleiding vanuit de universiteit. Tevens kunnen in overleg met de professoren examens verschoven worden zonder dat andere studenten daarbij benadeeld worden.

Toch lijkt het me een veeleisende keuze.

Van Steenbergen Het is inderdaad een zeer zware combinatie. De sport kost me punten. Om op olympisch niveau te trainen dien je een 600-tal pijlen per week te schieten. Alleen dat neemt al een 9-tal uren in beslag. Reken daar de fysieke oefeningen en verplaatsingen bij en je komt al gauw aan 30 uren sport per week.

Je hebt toch nog enige vrije tijd?

Van Steenbergen Niet veel alleszins. Twee weekends per maand neem ik deel aan wedstrijden en mijn studies op zich vergen een hoop werk. Desalniettemin heb ik nood aan een andere uitlaatklep dan de sport.

De Spelen

Je neemt deel aan het EK en kan zo een ticket versieren voor de Olympische Spelen in Athene. Hoe schat je je kansen in?

Van Steenbergen Voor de Olympische Spelen worden 64 schutters geselecteerd, waarvan er 30 een reële winstkans hebben. Het zal dus zeker geen gemakkelijke opdracht worden.

Is de spanning in de aanloop naar de Spelen voelbaar in de wereld van het boogschieten?

Van Steenbergen De huidige situatie is verre van optimaal. Dit heeft echter verschillende redenen. De prestatie-eis is zeer hoog. Er wordt koortsachtig gestreefd naar medailles en daarbij vergeet men steeds vaker waar het in de sport eigenlijk om draait. Ik zou niet meer spreken van een echte olympische gedachte. De Olympische Spelen worden te vaak als lokmiddel gebruikt. Als sportmens dien je binnen de lijnen te lopen, anders geraak je er niet. Wanneer je echter mensen behandelt als ezels gaan ze zich ook zo gedragen. Dit is natuurlijk mijn mening, ik voel het alleszins zo aan.

Stiefmoederlijk

Heeft België reële medaillekansen op de komende Spelen?

Van Steenbergen In België zijn er enkele topspelers, gevolgd door een grote groep liefhebbers. Op weg naar de top worden echter vele schutters stiefmoederlijk behandeld. Het BOIC selecteert veelbelovende sporters, die worden belast met zeer zware trainingsschema’s. Je kent het spreekwoord “alles voor de sport”. Maar soms gaat het echt te ver. Velen beginnen totaal afgezonderd te leven, focussen zich enkel op hun prestaties en verliezen zo het contact met hun omgeving. Ze worden opgehemeld in hun streven naar de top. Wanneer dan blijkt dat ze toch dat tikkeltje te min zijn, blijft er vaak alleen een grote leegte achter. Dit kan niet lang meer blijven duren.

Het gaat dus duidelijk de verkeerde kant op met de Belgische schietsport?

Van Steenbergen Zo scherp zou ik het niet stellen. Er moet uiteraard een solide organisatie zijn en strenge regels zijn dan vaak onontbeerlijk. Het is en blijft tenslotte voor een deel ‘business’. Maar daarbij wordt een belangrijk deel al te vaak uit het oog verloren. De geest van de sport is stilaan maar zeker aan het verdwijnen. Dat wordt dan ook cash betaald in prestatieverlies.

Wanneer je mensen behandelt als ezels, gaan ze zich ook zo gedragen.

Is er volgens jou een oplossing voor deze penibele situatie?

Van Steenbergen Volgens mij is het beter een solide basis van gemotiveerde sporters uit te bouwen dan enkele opkomende talenten de hemel in te prijzen en daarbij de overgrote meerderheid van de schutters in de vergeetput te stoppen. Teveel mensen worden op dit ogenblik stiefmoederlijk behandeld met als gevolg dat de doorstroming naar de top niet meer verzekerd is. Misschien levert deze manier van werken niet direct resultaat, maar op langere termijn zal het volgens mij minstens evenveel medailles opleveren.

De kick

Heb je een speciale band met de sport? Geeft het je nog steeds een kick een wedstrijd te winnen?

Van Steenbergen Uiteraard. Voor mij is het boogschieten een soort meditatie. Perfecte harmonie van lichaam, geest en boog zijn nodig voor het perfecte schot. Je laat de pijl los en je weet op dat ogenblik dat het een voltreffer is. Toch blijf je hem volgen door je vizier. Gedurende de vlucht staat de tijd stil, tot de pijl in het doelwit ploft. 10 punten. Het is natuurlijk geen exacte wetenschap. Je dient je volledig over te geven, jezelf volledig te concentreren.

Krijg je veel erkenning van je supporters?

Van Steenbergen Het boogschieten is in België zeer miskend. Er wordt zo goed als geen media-aandacht aan geschonken. Ik apprecieer de weinige waardering enorm, bewondering voor je prestaties is immers zeer aangenaam. Het blijft echter maar sport. Zelf heb ik veel meer bewondering voor de vele vrijwilligers die bijvoorbeeld met kerstavond maaltijden bereiden voor de daklozen.

Is het een kostelijke zaak om te beginnen boogschieten?

Van Steenbergen Je aansluiten bij een club kost ongeveer 50 euro. Je kan dan materiaal van de club gebruiken en kennismaken met de sport. Na een zestal maanden kan je dan zelf professioneel materiaal kopen. Een degelijke uitrusting, inclusief boog, kost je een 6 à 700 euro. Hiermee ben je wel een drietal jaren zoet. Voor topmateriaal betaal je zo’n 1500 euro.

Is het moeilijk om te leren schieten?

Van Steenbergen Alle begin is moeilijk, dat is in de schietsport niet anders. Teveel mensen zijn direct gefocust op prestaties en komen dan vaak van een kale reis thuis. De training verloopt in verschillende fasen. Je begint te schieten op korte afstand. Vervolgens ga je via de 25- naar de 70-meterroos. Om deze te beheersen zijn toch minimum drie jaar training vereist.

Welke trofeeën staan er reeds in je kast?

Van Steenbergen Bij de jeugd haalde ik 4 maal de Belgische titel. In 1998 en 1999 werd ik zowel in- als outdoorkampioen. In 1997 won ik het Europese junior-circuit. Bij de volwassenen werd ik 13de op het EK en 25ste op het WK. In 2003 eindigde ik als 4de indoor en 3de outdoorschutter. Dit jaar behaalde ik de 2de plaats op het Belgische indoorkampioenschap.

Je behaalde ook een wereldrecord?

Van Steenbergen Inderdaad, in februari 1999 behaalde ik tijdens de kwartfinales van het Belgisch kampioenschap op de 18-meterroos het maximum van de punten. Met elk van de 12 pijlen schoot ik 10 punten en behaalde zo een totaal van 120 punten. De maximumscore. Dit record kunnen ze me nooit meer afnemen. Dat is een van de hoogtepunten van mijn carrière.

Wat zijn je ambities en plannen voor de toekomst in de sportwereld?

Van Steenbergen Ik wil op Belgisch topniveau blijven presteren. Door mijn rechtenstudie heb ik echter niet de mogelijkheid me perfect voor te bereiden op de absolute topevenementen zoals de Olympische Spelen. Op het EK wil ik trachten bij de eerste 16 te eindigen en zo toch kwalificatie voor de Spelen af te dwingen.

Berlijn is in elk geval een multiculturele stad; op de U- en S-Bahnen hoor je dagelijks een dozijn verschillende talen. Duitse, Turkse en andere winkels concurreren tegen mekaar op. Imbissbuden vind je om de 5 meter af. Maar één cliché over de eetgewoonten van de (Berlijnse) Duitsers moet ik spijtig genoeg bevestigen: ze vreten worst op elk moment van de dag, waar ze op dat moment dan ook zijn. Persoonlijk vind ik de geur van vettige worst sowieso al niet aangenaam, maar als ik noodgedwongen om 8-9u ’s morgens voorbij zo’n kraam moet en dan ook nog eens een paar mensen zo’n gevaarte met veel goesting naar binnen zie werken, draait mijn maag om. Snel doorlopen is dan meestal de beste remedie.

Over het uitgaansleven valt niet te klagen: bij het minste beetje zon zetten alle horecauitbaters een deel van hun stoelen en tafels buiten op de stoep, wat voor een supergezellige sfeer zorgt. Ik kan enkel bevestigen: Life is beautiful! Berlin is bloody great en zeker het bezoeken waard! Schöne Grüße aus Berlin !

Everyone told me the same thing, that Antwerp is famous for its nightlife and party scene. So this was something I had to see for myself. Yes, it’s true. I’m here to tell you that Antwerp students can party like nobody’s business. My first Saturday night out started at some really fancy European lounge Hangar 26 or something along those lines. We went out around 11pm, which is pretty late by some US standards. After an hour or so there we went to Industria.

Then around 3am, way past my bedtime, I ended up at a bar called Nano. Finally the evening concluded with me coming home around 7am in the morning. Really drunk and smelling like an ashtray in a coffee house. Not bad for a first night. Pretty much every night since then it developed along the same lines. The travel guides did not lie, Antwerp was not only a breathtaking Flemish city during the day, but also a city busting at the seams with nightlife. I need to pay homage to the Belgian beers. I’m used to drinking water (i.e. American beers). Belgian beers on the other hand are a whole new level of alcoholic beverage. You can classify beers into two types, Belgian beers and non-Belgian beers. Anything that isn’t a Belgian beer should have its own label, like Heineken, that’s a good word for a bad beer. It is no wonder students in Antwerp are so good at partying; they have those awesome beers to help them.

So what about these party animal students? Outside of the bars and off the dance floor, they are some of the coolest kids I’ve ever met. They are friendly without being too overbearing. They are inquisitive without being too probing. The students, however, love to talk about US foreign policy and our beloved President. They can be overbearing and grilling sometimes about it, but thankfully they keep politics and friendship on different lines.

When I go back to the US, I am making it my personal mission to tell the rest of my country about this great city called Antwerp, full of nightlife and awesome fashion. Most Americans knows Flanders only as the last name of Homer Simpson’s ultra-religious neighbor, Ned Flanders. No longer, I am putting this great city on the map! Ik zal Antwerpen missen, zij heeft een plaats in mijn hart. Oost, west, Antwerpen best!

Wat is er beter voor de familiegeschiedenis dan een lenteschoonmaak? Oude schatten worden blootgelegd, verhalen opgegraven. Met het omwoelen van de leien in Antwerpen komen de oude Spaanse wallen uit de vroege 16de eeuw aan de oppervlakte. De stadsverteller grijpt zijn kans:

Om het gespuis buiten de muren beter te kunnen bekogelen waren er driehoekige uitstulpingen in de wallen, 'lunetten'. De vijver in het stadspark met zijn boomerangvorm is een overblijfsel van de uitstulping in de gracht rond zo’n lunet.

Maar wist u dat ook de Antwerpse ring en de Singel het spoor volgen van een stadswal, alsof men, om de oorspronkelijke functie van die wallen te eren, had besloten dat oversteken steeds een hachelijke onderneming zou blijven? In 1859 begon de bouw van de 15 kilometer lange Brialmontwal. De werken, uitgevoerd door 13000 arbeiders, zouden minstens zes jaar duren (hier spreken de stadsvertellers elkaar tegen) en er moest 13 miljoen kubieke kilometer grond worden verplaatst. Dat zijn vijf piramiden van Cheops.

Op vier kilometer van de wal kwam een gordel van acht forten, op één na nog staan ze er nog.

De Spaanse lunetten incarneerden in vesten, die net hetzelfde doel hadden. De vijver in het park Brilschans laat weer de vorm zien. Aan de andere kant van de ring, in het natuurgebied Wolvenberg, kan je een ruïne vinden die volgens sommige vertellers het enige restant vormt van de Brialmontwal.

Zo’n uitgebreide verdedigingsgordel duidt op de belangrijke militaire rol die men Antwerpen toedichtte in de 19de eeuw. De vijand kwam immers uit het nabije noorden. Door de snelle evolutie van het wapentuig was het bouwwerk echter in geen tijd verouderd. De bestormer met pek begieten was niet langer een efficiënte tactiek en tijdens WO I speelde de wal dan ook geen rol van betekenis. Maar die piramides, waar zijn die gebleven?
De eerlijke vinder kan op een beloning rekenen van de redactie van dwars.

Infopunt Leien, Amerikalei 166, 2000 Antwerpen, 0800 - 3 02 01

Realiseert u zich dat u goddeloze lucrativiteitsstudies aan het voltooien bent, of komt te voltooien. Of bent u gewoon van mening dat de tweede zittijd als een kruis ergonomisch onverantwoord op uw schouder weegt, dan kan u zich nog steeds bekeren tot de godsdienstwetenschappen of de godgeleerdheid. Ook u moet toch toegeven dat de titel van Master in Wereldgodsdiensten, interreligieuze dialoog en religiestudie cachet heeft. Als we er mogen van uitgaan dat de vragen uit de quiz ook die van het examen zouden kunnen zijn, dan zou de geestigste maand van het academiejaar zowaar de maand juni zijn.’Een gouden ring in de snuit van een varken, is als een mooie vrouw die geen verstand heeft.’ Als u weet of dit statement in de Bijbel voorkomt, dan zal u slagen met onderscheiding, als God het belieft. Ook andere vragen, die aan de toog evenmin zouden misstaan, komen aan bod. ‘Je vriend zegt: “Op dit moment lieg ik.” Is het waar wat hij zegt?’ Menig liter gezegende geestesrijke drank werd aan deze vraag reeds gewijd. Het studentikoze gedeelte aansnijdende, kan gewag worden gemaakt van een traditie waar geen ander aan kan tippen. Katechetica zult u dan ook met knowhow dopen.

Wilt u toch het hiernamaals in surfen, begin dan alvast op www.godsdienstwetenschappenstuderen.be.

Er zijn werelden en werelden. Er is onze wereld van veiligheid en bescherming, maar er is ook een groteske wereld met sinistere figuren. Rambo’s die met vuur de rijksgrenzen bewaken en koningen die een magische machine uitvinden. Hun onderdanen kunnen al het harde werk staken. Het volstaat al je bezittingen aan de machine te offeren om je leven lang beloond te worden met gouden regen. Westerse waarnemers hebben het over frauduleuze piramidesystemen in Albanië, maar die termen doen geen recht aan het sprookjesachtige van zo’n wereld. Is dit het nieuwe Europa?
Er zijn ook hallucinante werelden. Chris De Stoop schrijft over zijn tocht over de Adriatische Zee, een korte etappe van een menselijke smokkelroute. Om een motorboot van de Italiaanse kustwacht af te schudden wordt een kind overboord gegooid. In het volgende hoofdstuk leren we echter dat dat slechts een visioen was. Fictie geïnspireerd op realiteit, maar uit welke wereld? Is dit de nieuwe onderzoeksjournalistiek?

Zij kwamen uit het Oosten, Chris De Stoop, 2003, De Bezige Bij