“Op 21 juli was het dan zover. Om twee uur begonnen we de wand te beklimmen. In het duister klommen we over de randkloof heen en gingen gelijk op, zonder ons aan te binden, tegen de Gekloofde Pijler op. We zeiden niets. Ieder zocht zijn weg, alleen met zijn gedachten.
De uren tussen dag en nacht stellen de moed zeer op de proef. Het lichaam voert mechanisch de doelmatige, juiste bewegingen uit van het omhoogklimmen. Maar de geest is nog niet wakker en aanvalslustig en de ziel is gehuld in een mantel van twijfel en bangheid. Nee, echte angst is niet wat een klimmer voelt. Maar twijfel, vragen en bangheid zijn menselijk.
Je moet in het reine zijn met jezelf en je remmende emoties, je schikken naar de wil die op het doel is gericht. Daarom is het eerste uur, het uur van de grijze, vorm- en kleurloze schemer een uur van zwijgen.
Flinkheid is verkeerd op momenten dat je als mens in balans probeert te komen en subtiele emoties met de wil tracht te verzoenen. En dat is het bijzondere van de bergen, dat ze geen leugens verdragen. Ook tegenover jezelf moet je oprecht zijn.”

(uit Heinrich Harrer, 1958, De Witte Spin: de beklimming van de Eiger)

Dit is een oproep aan al wie zich ook maar enigszins met het bergbeklimmen verbonden voelt. Aan liefhebbers van de puurste sport: het op eigen krachten overwinnen van de natuur.

Recent nam een student op UFSIA het initiatief om de leemte in het sportaanbod voor studenten op het vlak van de klimsport te dichten. De bedoeling is om zoveel mogelijk studenten samen te brengen rond het klimgebeuren, om samen te klimmen, maar natuurlijk ook om er bij pot en pint avondlange discussies over te voeren. Alle geïnteresseerden zijn welkom: van zij die er al van gedroomd hebben, maar bij wie het er nog nooit van gekomen is, tot studenten die reeds ervaring hebben met rotsklimmen, alpinisme of muurklimmen.

Geïnteresseerden kunnen vrijblijvend mailen naar klimmen@skynet.be om meer informatie te verkrijgen of om over mogelijke activiteiten te brainstormen.

Raf Coppens deed gewoon waar hij goed in is en wist ons ook nu weer te overtuigen van zijn genialiteit. Met de gitaar in de hand bracht hij een hommage aan Walter Grootaers en deed hij wat de Kreuners niet lukte; zingen. Van deze ‘pioniers van de Vlaamse rock’ zoals aangekondigd door de organisatoren, hadden we enkele grote hits en nieuwe nummers verwacht. In de plaats daarvan zagen we vier Kreuners braaf op een rijtje zitten terwijl iemand een cd opzette en hun nieuwste nummer ‘meisje, meisje’ op de verzamelde pers los liet. Voor ons waren het drie minuten ongemakkelijk stilzitten, hopelijk scoren ze op 25 en 26 april beter. Ze wisten ons wel te vertellen dat ze dit jaar 25 jaar bestaan, binnenkort een nieuw album uitbrengen en dat Ben Crabbé opnieuw deel uitmaakt de groep.

Wie naar de persvoorstelling was gekomen voor de hapjes, drankjes en de bekende Vlamingen had al iets meer geluk. De traiteur had goed zijn werk gedaan en naast de Kreuners en Raf Coppens, hebben we ook een van de broers Kolacny en de Strangers gezien. Wij voelden ons ook even een beetje Bekende Vlaming, toen we onszelf later in de reportages van zowel VRT, ATV en RTV terug zagen.

Maar misschien wel het belangrijkste om te onthouden van deze voorstelling is het feit dat het Sportpaleis dit jaar twee avonden zijn deuren opent voor de Nekka fans en de artiesten. De organisatie heeft in ieder geval voor variatie gekozen. Met de Kreuners, Gorki, De Mens, BlØf en Thè Lau is het beste van de Vlaamse en Nederlandse rockwereld uitgenodigd. Maar ook liefhebbers van folk, klassieke muziek, kleinkunst en chanson krijgen allemaal waar voor hun geld met optredens van Bram Vermeulen, Jo Lemaire, Armand, Urban Trad, De Flandriens en Scala. Zoals organisatoren steeds zeggen: "de kaarten zijn bijna de deur uit, snel zijn is de boodschap!’

Meer info op de website: www.nekka.be

In dit ‘Statuut van de Student’ zijn kort gezegd de visie, de rechten en de wijze van vertegenwoordiging van alle UA-studenten neergeschreven en zal binnenkort door de UA worden bekrachtigd. Het hoogste studentenorgaan is de representatieve Kamer van Studenten (VUAS), een overkoepelend praesidium waarin van elke campusgebonden koepelvereniging (Unifac, ASKSTUWER, STUWER-ASK) 2 leden worden afgevaardigd plus experten. De bevoegdheden van dit door de universitaire overheid erkende orgaan zijn zeer breed: ze gaan van goedkeuren van werkingstoelagen voor studentenclubs, organiseren van verkiezingen tot zelfs uitsluiting van een student uit de UA door de commissie zelfbestuur.

Als de VUAS de representatieve Kamer wil zijn van ‘alle’ studenten dan is het verwonderlijk dat er enkel campusgebonden koepelverenigingen in opgenomen zijn. De grootste bedenking van een aantal studenten-vertegenwoordigers is dat de toegang tot het zetelen als onafhankelijke studenten-vertegenwoordiger (d.w.z geen deel uitmakende van een praesidium) in het praesidium van de VUAS onmogelijk wordt gemaakt.

Dit creëert een democratisch deficit! Elke student heeft het recht om al dan niet een engagement op te nemen in een campusgebonden koepelvereniging; diezelfde student heeft ook het recht om al dan niet een engagement op te nemen als studentenvertegenwoordiger tot in de hoogste organen. Conclusie, zoals de tekst er nu voorligt kan een geëngageerd studenten vertegenwoordiger die geen engagement in een campusgebonden koepelvereniging wil opnemen geen toegang krijgen tot het praesidium van de VUAS (het voor studenten hoogste orgaan binnen de UA). Zoals de praeses van STUWER-ASK toegaf op de vergadering, zullen zij “evident” hun vertegenwoordigers in eigen praesidiumrangen kiezen. DAT MAG NIET GEBEUREN!

De Studentenraad UIA stelt voor per campus bijkomend één onafhankelijk studentenvertegenwoordiger te kiezen uit de Algemene Studentenvergadering UA in het praesidium van de VUAS.

Ik hoop dat deze bemerking van de Studentenraad UIA niet in dovemansoren zal vallen!

Wim Vandewiele
Voorzitter a.i. Studentenraad UIA

Onze eerste kennismaking met de mensen uit de Donau-stad deed al meteen veel goeds vermoeden. Tot over onze oren gepakt en gezakt met dingen die we echt niet konden missen, strompelden we over straat, op zoek naar onze toekomstige woonst. Het moet wel een zielig zicht geweest zijn, want prompt snelde een oudere man ons te hulp. Eens van de straat wordt het echter een pak lastiger. Oerdegelijke, dus Weense bureaucratie komt in praktijk neer op het afsnauwen van onschuldige, liefst buitenlandse slachtoffertjes. De secretaresjes van universiteit en Studentenheim daarentegen zijn echt een giller. Ze zitten overduidelijk nog in hun K3-fase, en verstaan als geen ander de kunst je zo slecht mogelijk verder te helpen. Dat alles met de hen wel erg goed passende schaapachtige glimlach. De kloeke gans van het Studentenheim leerde ons dat „klanten“ belangrijker zijn. Tja, als er niet meer verstand in zit, moet je het er ook niet proberen uit te halen... Over de Weners kunnen we dus vrij kort zijn: ze zijn ofwel heel vriendelijk, ofwel heel arrogant.

Verder kunnen we de stad maar op weinig foutjes betrappen: op de metro‘s en bussen kan je je klok gelijkzetten, eten vind je op elke hoek van de straat en wie eten zegt, drinkt bier! Alles hier staat in het teken van de gouden godendrank, zelfs de universiteit maakt haar eigen gerstenat! Terwijl we mee gingen demonstreren tegen het jaarlijkse Opernball (een Erasmusstudent moet toch iets doen om zijn eerste dagen door te komen) werd er zelfs goedkoop Demobier aangeboden... En op deze slinkse wijze zijn de Weners er toch in geslaagd, ook van ons een goed rapport te krijgen: Wien ist sssupel, hik!

Je kent het fenomeen ook uit de al te norse en overdreven houding van een examinerend professor: speelt hij dit nu of is hij serieus? Ergens voel je aan dat één en ander fake is, dat een aantal zaken niet klopt. Toch verdient Mickey harde dollars voor Disney bij iedere uitgedeelde handtekening, en schrijft de prof in kwestie een handvol minuten later genadeloos een negen op je blad.

ABC (American Broadcasting Company) is zelf onderdeel van het Disney-imperium. Fox maakt vooral Hollywoodfilms en NBC is een dochter van General Electric, de grootste bommenfabrikant over de Atlantische oceaan. Geen van hen bericht over de betogingen in Spanje, Indonesië of de anti-Bush bewegingen in eigen land. Nergens een slecht woord over de president, de oorlog, zelfs een unilateraal optreden los van de VN wordt goedgepraat. De Fransen zijn ‘traitors’, verraders.

Live oorlog

Een oorlog is traditioneel slecht voor een tv-zender. Onvoorspelbare gebeurtenissen hinderen de geplande reclame, correspondenten ter plaatse kosten handenvol geld en zelfs de horizontale programmatie van soaps en talkshows moet worden doorbroken. Niet deze keer. Oorlog is immers live te berichten, oorlog kan van het slagveld rechtstreeks in de huiskamer gebracht worden, voor het eerst. Saddam en Bush worden ankers, de Golf een kijkcijferkanon. De nieuwswaarde van de trieste cijfers (slachtoffers maar ook geld en schade) weegt niet langer op tegen de entertainmentwaarde van de overwinnende Amerikaanse soldaten. Het begrip infotainment wordt opnieuw ingekleurd.

Sterker nog. In een oorlog als deze wordt de grens tussen realiteit en fictie helemaal weggegomd. Is het echt nodig om Irak binnen te vallen? Ja zeggen Fox en de anderen en ja zal het zijn. Times Square smeekt om de eerste bom, de vraag rijst wie de agenda van de oorlog maakt.

Op die straat kunnen ze de verzamelde pers entertainen met hun geklaag en een live vertoning van hun spectaculaire ondergang. Het valt echter te hopen dat deze vorm van publieksvermaak niet van permanente aard is. Het komische is er namelijk al snel af.

Gelukkig lopen er in ‘t Stad nog wel wat andere figuren rond die de dagen van de al dan niet toevallige voorbijganger een beetje kunnen kruiden. Deze vormen van ontspanning bestaan in allerhande vormen.

Sommige mensen, zoals de schrijver van dit stukje, slagen er in om enkele meters af te leggen op een eenwieler zonder achteraf dodelijk ten val te komen. Anderen, zoals de Nederlander op de foto linksboven, zijn iets begaafder op dat vlak.

Ook de straatmuzikanten eisen hun plek op de Meir op. Een eenzame Zuid-Amerikaan staat nog met een redelijk enthousiasme op de foto rechtsboven, maar de persoon linksbeneden komt op een of andere manier niet aan zijn trekken.

Meer levenslust, en publiek, vinden we bij het dansende koppel in het midden van deze pagina. Dé originaliteitsprijs van de achterflapredactie van dwarsnummer tien gaat echter naar de mime-acteur die zich verschanst heeft in het standbeeld aan de kathedraal. In ‘t echt is hij even statisch als op de foto rechtsonder.

maar ik denk dat ze weldra zal komen... *** Met de komst van het mooiste seizoen van het jaar zullen de terrasjes spoedig gevuld worden met dorstige studenten die hun dierbare centjes uitgeven aan een frisse pint. *** In Groot-Brittannië kunnen de studenten wat geld bijverdienen op een heel ontspannen manier. *** Bedrijven krijgen de mogelijkheid om reclame te plaatsen op het voorhoofd van de student. *** Deze bereidwillige slachtoffers moeten minimaal drie uur per dag paraderen met een kleurrijke voorhoofdboodschap. *** Over geld gesproken. *** Uit een recente studie over het gebruik van de studentenresto’s in Antwerpen en Leuven is gebleken dat uniefstudenten gemiddeld 22 euro per week spenderen aan eten. *** De studie toonde ook aan dat visgerechten enkel populair zijn bij meisjes. *** Studenten rechten en economie zouden het meest ongezond eten. *** Voor studenten die liever hun eigen potje koken, is er een nieuw studentenkookboek op de markt: Sne!l aan de kook, eenvoudig, snel en gemakkelijk van Mirande Shearer. *** De studenten van een Italiaans schooltje in de buurt van Milaan genieten met volle teugen van hun maaltijden. *** De directeur besliste dan ook prompt om de schoolbussen of te schaffen. *** De wandeling die ze nu moeten maken om de school te bereiken, zou een perfecte vermageringskuur zijn. *** De universiteit van Bradford in Engeland begint met een cursus bier drinken. *** Nu ja, de cursus beperkt zich tot een lessenreeks over de maatschappelijke relevantie van alcoholische dranken door de eeuwen heen. *** Maar misschien is er wel plaats voor een practicum... *** Vlaamse bejaarden gaan op kot! Om de eenzaamheid van ouderen ten dage tegen te gaan, kunnen bejaarden nu samen op kot gaan. *** Het concept is hetzelfde als bij studenten. Iedereen heeft zijn eigen kamer en de keuken en woonkamer zijn gemeenschappelijk. *** In de Franse Audencia School of Management kan de student punten verzamelen met zijn hobbies. Vrijwilligerswerk, sociaal engagement,..., zou feesten ook een hobby zijn? *** Een Saoedi-Arabische student had het begin van zijn reis door Europa wel anders ingeschat. *** Deze sukkelaar had in zijn jaszak een verstuiver eau de cologne zitten toen hij de douane passeerde. Deze ‘rook’ onmiddellijk onraad. *** Bij het verstuiven van het goedje door de douane werden heel wat mensen misselijk. *** De student werd daardoor beschuldigd van poging tot vergiftiging. *** Pas de volgende dag werd de fout ingezien en kon de student zijn tocht verderzetten. *** Onze Antwerpse universiteit reikt op 16 mei een eredoctoraat uit aan Rawa (Revolutionary Association of the women of Afghanistan). Deze organisatie zet zich in om meer rechten te verwerven voor de Afghaanse vrouwen. *** Om af te sluiten: Bram geniet met volle teugen van de prille lente.

Het gaat niet goed met de werkgelegenheid in ons kleine Belgenlandje. Volgens de laatste cijfers tellen we maar liefst 380.222 uitkeringsgerechtigde werklozen, of 9,8% t.o.v. de actieve bevolking. Je moet geen rekenwonder zijn om in te zien dat dit een enorme maatschappelijke kost met zich meebrengt. En dan hebben we het niet enkel over de miljarden euro’s die de RVA er jaarlijks doorjaagt… Thema’s als verzuring en het toenemend aantal zelfmoorden zijn in deze context nooit helemaal out of the picture. Binnen de Belgische werkloosheid tekent zich echter een zo mogelijk nog meer verontrustende evolutie af. Kijken we naar de bevolking onder de 25 jaar, dan stellen we vast dat er zo’n 76.225 jongeren van de dop leven, een stijging met maar liefst 16,4% t.o.v. 2001. Als toekomstige jonge werkzoekende wil ik hier dan ook ondubbelzinnig aan de alarmbel trekken.

Het belang van de problematiek rond jongerenwerkloosheid kan moeilijk overschat worden. Er speelt immers een dubbel effect: op korte termijn drukken de werkloosheidsuitkeringen steeds zwaarder op de begroting, op iets langere termijn brokkelt het draagvlak voor de aanzwellende pensioenmassa aan een onhoudbaar tempo af. Gevraagd naar oorzaken, en liefst ook oplossingen, voor de huidige situatie op de arbeidsmarkt, lijken de Belgische politici geen pasklaar antwoord te hebben. Men verwijst steeds naar de wereldwijde economische recessie die de markten zou verlammen.

Vacatures genoeg?

Dit is inderdaad een factor waar niet naast gekeken kan worden. In een regering waar iedereen de mond vol heeft van de ‘actieve welvaartsstaat’, komt men er echter niet zo goedkoop vanaf. Mogen we immers niet van de overheid verwachten dat zij in staat is om bij te sturen waar nodig, en een buffer vormt die ons in zekere mate beschermt tegen uitwendige conjuncturele invloeden? De Vlaamse regeringspartijen blijven het antwoord vooralsnog schuldig. Bij de VLD wees minister-president Patrick Dewael himself de afgelopen maanden op de incompatibiliteit tussen vraag en aanbod op de arbeidsmarkt: vacatures genoeg, maar voor gespecialiseerd personeel. Meer middelen voor onderwijs zouden hier op termijn aan kunnen verhelpen. Maar vanwaar dan het toenemende aantal hooggeschoolde werklozen? En had België al niet één van de beste onderwijssystemen ter wereld? Vlaams Sp.a-minister van tewerkstelling Renaat Landuyt gaat voor een meer symptomatische aanpak: extra begeleiding van schoolverlaters die na zes maanden nog geen job gevonden hebben, en verlaagde loonkosten voor werkgevers die een jongere aanwerven. De budgettaire ruimte voor deze maatregelen is echter beperkt en hiermee ook het effect ervan. Komen we tenslotte bij Agalev, dat in de persoon van Mieke Vogels – Vlaams minister van welzijn - de aandacht trok op de combinatie van betaalde arbeid en gezin.

Men verwijst steeds naar de economische recessie die de markten zou verlammen. In onze ‘actieve welvaartsstaat’ komt men er echter niet zo goedkoop vanaf.

Minder werken

Vele Vlamingen zouden maar wat graag minder werken en meer tijd voor hun gezin hebben. Zo ontstaat automatisch nieuwe ruimte op de arbeidsmarkt, omdat dan meer mensen nodig zijn om hetzelfde werk te doen. De regering moet er volgens Vogels dan ook maar voor zorgen dat deze evolutie gestimuleerd wordt. Dit resulteerde reeds in concepten als bijvoorbeeld het zogenaamde ‘tijdskrediet’.

De oppositie heeft al geruime tijd door dat de jongerenwerkloosheid een heikel punt is en hakt er dan ook lustig op in. Zo is er Johan Sauwens, tegenwoordig CD&V, die de regering er op tijd en stond van beschuldigt met de werkloosheidscijfers geknoeid te hebben om zichzelf uit de wind te zetten. Vanuit Vlaams-nationalistische hoek wordt dan weer gehamerd op de noodzaak van een gedefederaliseerde sociale zekerheid. De huidige federale minister van tewerkstelling, Laurette Onkelinx, dient volgens de N-VA enkel Waalse belangen. Vlaams minister Van Landuyt op zijn beurt zou zichzelf en met hem heel Vlaanderen volledig door haar laten wegdrukken.

U ziet het, beste lezer, stof genoeg voor een sappige discussie over een onmiskenbaar studentikoos onderwerp. dwars geeft het woord aan studenten uit de verschillende partijen.

(We ontvingen geen bijdrage van de sp.a, nvdr.)

Het cultureel centrum werkt hiervoor onder andere samen met “Martha!Tentatief”, een Antwerps theatergezelschap dat toneel brengt op locatie. Dit laatste aspect is trouwens erg belangrijk want mensen met weinig culturele bagage voelen zich niet altijd op hun gemak in het theater. Voor het C.C De Kern komt het er dus op aan om projecten in hun eigen buurt te organiseren. Vandaar dat projecten niet plaatsvinden in het cultureel centrum in Wilrijk zelf maar op het Kiel, in Hoboken, op het Valaar.

Neem nu “Allo! Silvertop”, een coproductie met “Martha!tentatief” over de bewoners van de Silvertopblokken en hun leefwereld. Om ruchtbaarheid te geven aan de opvoering werd er vooraf een pannenkoekenslag georganiseerd en werd van deur tot deur gegaan om mensen te verzamelen voor een groepsfoto. De toneelvoorstelling vond plaats in de ondergrondse parking en bewoners konden er gratis heen. “Precies opdat ze voeling zouden krijgen met het reservatiesysteem, moesten ze zelf naar het C.C. De Kern bellen voor tickets want dit kon niet ter plaatse geregeld worden”, stelt Marc Temmerman. Uiteindelijk resulteerde dit alles eind vorig jaar in een groot buurtfeest met muziek. Een ander project is nog volop aan de gang. “Cultuurcafé De Rits” op het Kiel is een initiatief van het C.C. De Kern in samenwerking met “Een paar Apart vzw”. In haar brochure staat te lezen dat deze vereniging “projecten organiseert waarbij ze op zoek gaat naar manieren om de kennissenkring van mensen die in armoede leven uit te breiden met mensen die geen armoede kennen en omgekeerd”. Zodoende werd er samen met “Een paar Apart” gezorgd voor gratis vervoer, gratis tickets en kinderopvang. Nu wordt dit stelselmatig afgebouwd zodat bezoekers die niet echt vertrouwd zijn met culturele activiteiten geleidelijk aan leren hoe ze zelf de praktische kant moeten regelen. Kortom, mensen worden als het ware “kunst-matig” bij elkaar gebracht in het buurthuis dat de infrastructuur biedt. In tegenstelling tot het cultureel centrum is het buurthuis een neutrale locatie én men bereikt er de plaatselijke bewoners mee. Een keer per maand op donderdag wordt er een gratis voorstelling georganiseerd in het “Cultuurcafé De Rits”. De mensen kunnen er eten, drinken en praten terwijl er iets cultureels gebeurt op de scène. Het aanbod is erg gevarieerd: Wannes Van de Velde, Karel Vingerhoets, Pieter Embrechts, een videopresentatie van Dixie Dansercoer, The Best of Tres Tigres Tristes.

Wanneer er iemand zoals Wannes van de Velde geprogrammeerd staat, komen er bovenop het reguliere publiek nog eens honderd personen bij want sinds het C.C. De Kern het programma van het cultuurcafé in zijn jaarfolder heeft opgenomen, krijg je als het ware een gemengd publiek. “Het is precies deze mix die de kansarme bewoners het belangrijkste vinden. Ze voelen zich nu niet echt bekeken wat bijvoorbeeld wel het geval zou zijn wanneer je een dergelijke groep mee zou nemen naar het cultureel centrum”, aldus Temmerman. Wie zich afvraagt wat er binnenkort op het programma staat, kan een kijkje gaan nemen op de website van het cultureel centrum. Het maandelijkse Cultuurcafé De Rits vindt telkens plaats in buurthuis De Tiret – E. Laermansstraat 23, 2020 Kiel. Allen daarheen!

De Kern: www.dma.be/dekern

een paar apart vzw: 03.825.35.02

“De cultuurantenne is het eerste aanspreekpunt voor alle culturele informatie”, zegt Geert Gielis, cultuurantenne van het district Antwerpen. “Zo maken we het culturele aanbod kenbaar bij de inwoners door bijvoorbeeld de lokale activiteitenagenda van het stadsmagazine.” Als je lid bent van een vereniging, dan kan je de cultuurantenne dus maar beter op de hoogte brengen van je culturele activiteiten (ten laatste anderhalve maand op voorhand) zodat je evenementen in De Antwerpenaar aangekondigd kunnen worden.

Naast deze informatieve opdracht houden de cultuurantennes zich verder bezig met de ondersteuning van culturele organisaties. Ze kunnen je helpen als je op zoek bent naar de juiste apparatuur, een degelijke infrastructuur en mogelijke subsidiekanalen. Ook studentenverenigingen zijn welkom bij de lokale cultuurantenne, want naast poëzieavonden of tentoonstellingen helpen ze je verder om activiteiten te organiseren die de mensen dichter bij mekaar brengen zoals fuiven. “Met studentenorganisaties heb ik nog niet samengewerkt, dat zal in de nabije toekomst zeker nog gebeuren”, stelt Geert Gielis. “Al zullen individuele studenten al wel van onze diensten gebruik hebben gemaakt bij de tientallen oproepen die de cultuurantennes wekelijks te verwerken krijgen. Wel heb ik in het verleden locaties helpen zoeken voor de eindejaarstentoonstellingen van de Academie en andere tijdelijke naschoolse projecten.”

Ten slotte geven de cultuurantennes nog advies aan de verschillende beleidsniveaus van de stad. Ze stelden vorig jaar voor ieder district (Antwerpen, Berchem, Borgerhout, Hoboken, Wilrijk, Deurne, Ekeren, Merksem en Berendrecht- Zandvliet-Lillo ‘Bezali’) een lokaal cultureel beleidsplan op. “De andere taken van de cultuurantennes zijn sterk toegespitst op de lokale omstandigheden, aangepast aan de specifieke sterktes en zwaktes van het culturele veld en verenigingsleven”, vertelt Geert Gielis. Elk district heeft ondertussen een eigen cultuurantenne en zij weten als geen ander wat er nog ontbreekt in de lokale cultuur en kunnen zo een representatief overzicht bieden aan het stadsbestuur.

Ondertussen vinden steeds meer mensen de weg naar de cultuurantennes, die daarom hard blijven werken om de deskundigheid en herkenbaarheid verder uit te bouwen. Dit jaar zullen de cultuurantennes daarom een overkoepelend, stedelijk project opstellen. Verder blijven ze natuurlijk vooral bezig met buurtgerichte cultuurprojecten, zoals buurtfeesten, amateur-kunstenfestivals en workshops. De cultuurantennes willen bovendien graag iedereen leren kennen die in Antwerpen bezig is met kunst en cultuur. Dus als je schildert, muziek maakt, danst, acteert, in een vereniging zit of nog andere dingen doet, neem dan contact op met de cultuurantenne van jouw district. Zij zullen zeker openstaan voor al je ideeën en culturele plannen.

Meer informatie over de cultuurantenne van jouw district kan je vinden op de volgende website: www.cultuur.antwerpen.be/antennes. De cultuurantenne van het district Antwerpen, Geert Gielis, vind je in de Lange Gasthuisstraat, 2000 Antwerpen. Je kan bellen (03-201.35.05), faxen (03-201.35.11), of e-mailen cultuurantenne@stad.antwerpen.be.