een tekening van de stapsteen

DE ANTWERPSE STRUIKELSTENEN: HENDRIK HAZEN

Heb jij ze al gezien, de struikelstenen in onze studentenstad? Dat zijn kleine herdenkingsstenen, verwerkt in de stoep voor voormalige woningen van slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Het project werd ontworpen door de Duitse kunstenaar Gunter Demnig en is ondertussen uitgegroeid tot een groot monument, bestaande uit honderdduizend stenen die over heel Europa verspreid liggen. Op elke steen vind je de naam en de geboortedatum van het desbetreffende slachtoffer, alsook de eventuele deportatiedatum en de plaats van overlijden. Ook in Antwerpen liggen verschillende van deze symbolische herinneringen. dwars belicht elke editie een Antwerpse struikelsteen. Deze editie: Hendrik Hazen.

een student zittend op een stapel dwarsen (© Fien Pauwels | dwars)

MORAL PSYCHOLOGY AND META-ETHICS (KATRIEN SCHAUBROECK)

Je kent het wel, met goede moed begin je in februari aan het tweede semester, maar in maart smelt je motivatie alweer als sneeuw voor de zon. Hoe anders had je leven er kunnen uitzien mocht je een ander pad ingeslagen zijn? Om dat te ontdekken gaat dwars regelmatig haar boekje te buiten. Deze keer nam ik een kijkje bij de discussies in de Research Master in Philosophy.

de eerste foto van de nieuwe regering waar de vrouwen zijn ingekleurd terwijl de mannen zwart-wit zijn gelaten

EEN ZUCHT VAN OPLUCHTING?

236 dagen na de Belgische verkiezingen op 9 juni had ons land een regering. Menig onschuldig burger, ongeacht politieke voorkeur, slaakte een zucht en prevelde zachtjes “eindelijk”. We haalden onze toeters en bellen nog net niet uit de kast op het moment dat we begonnen met nadenken. Wat betekent dit nu eigenlijk voor ons, wat staat er in dat regeerakkoord, waarom zijn die idioten nu al zo lang aan het vergaderen en wie is de crimineel van een fotograaf die dat portret heeft gemaakt? dwars is er zoals altijd voor jullie om haar oordeel te vellen, hou je goed vast!

Een schema van de tramsporen in Antwerpen

LOST IN TRAMSLATION − EEN WERELDRECORD?

Hemel, Drink, Joe English: vele haltes van ons Antwerpse tramnetwerk klinken mij vreemd in de oren. Bij Zwaantjes of Regatta kijken anderen misschien vreemd op, maar voor mij zijn ze bekend. Voor iedere pendelaar is het netwerk van vertrouwde tramhaltes anders en het lijkt wel alsof de eeuwige vertragingen en het gebrek aan voldoende zitjes de enige dingen zijn die we allemaal ervaren. Is ons tramnetwerk dan echt zo divers?