Enkele studenten uit Charleroi besloten hun stad terug op de kaart te zetten door citysafari’s te organiseren. In een toeristenbusje reist u dan doorheen de ‘lelijkste stad van Europa’, van industriële ruïnes tot het huis van Dutroux. Natuurlijk kan onze Antwerpse nek het niet verdragen dat een andere stad ons de loef afsteekt, zelfs niet in lelijkheid, absurditeit, werkloosheid of perversiteit. Wat Charleroi kan, moet Antwerpen beter kunnen. Gewapend met een camera doet dwars alvast een poging om ‘Le Pays Noir’ van Antwerpen te bezoeken.

Een oud schoolgebouw in Lier. Bij de receptie hangt een bordje met ‘Nijinsky hal’, naar de ster van het befaamde Les Ballets Russes. Op de speelplaats stopt een busje waar jongens en meisjes elegant uithuppelen. Elke maand volg ik een bijzondere opleiding. Vandaag word ik danser.

De Antwerpse pleinen, parken en terrasjes lopen vol. Ja hoor, het is zomer. Omdat u binnenkort voor een tijd achter slot en grendel vertoeft, is ons advies: kom uit uw kot, zolang het nog kan.

Kleinkunst is al lang niet meer dat stoffige genre waarin baardige mannen met doedelzak en draailier de plak zwaaien. Integendeel, het is very much alive and kicking, gemoderniseerd door zoetgevooisde jongedames als Hannelore Bedert en tegenwoordig zelfs op 's lands commerciële zenders hoorbaar. Kleinkunst is hip! Onze man spit de geschiedenis van de kleinkunst uit en vraagt zich af of kleine liedjes misschien ook niet grote kunst kunnen zijn. Onze vrouwen leggen hun oor te luisteren bij de jonge garde.

Dat clubs die geld krijgen van de UA zich voornamelijk tot UA-studenten moeten richten, is niet onlogisch. Maar in hoeverre moet dit gereguleerd worden? VUAS, de studentenkoepel van onze universiteit, is hard aan het werk om alle regels, die door de jaren heen haast organisch gegroeid zijn, te uniformeren, waaronder de amper toegepaste regel die zegt dat 90% van een praesidium uit UA-leden moet bestaan. Vanaf volgend jaar zal deze (waarschijnlijk) wel degelijk nageleefd moeten worden. Een nodige regel, of regelneverij?

Werken van Goya kan je normaal gezien niet bezichtigen zonder dat er achter je een colonne Aziatische camera’s de museumzaal omtovert tot een lichtshow die niet zou misstaan in Café d’Anvers. Een tentoonstelling met schilderijen en tekeningen van Francisco Goya, Odilon Redon en James Ensor in ons eigenste Antwerpen klinkt dan ook als dé kans op een intiem onderonsje met drie meesters van de moderniteit. Zeker wanneer het KMSKA erbij aankondigt dat het om hun grotesk werk gaat, afbeeldingen die ontstaan wanneer kunstenaars een blik gunnen op de donkere kantjes van hun geest.