236 dagen na de Belgische verkiezingen op 9 juni had ons land een regering. Menig onschuldig burger, ongeacht politieke voorkeur, slaakte een zucht en prevelde zachtjes “eindelijk”. We haalden onze toeters en bellen nog net niet uit de kast op het moment dat we begonnen met nadenken. Wat betekent dit nu eigenlijk voor ons, wat staat er in dat regeerakkoord, waarom zijn die idioten nu al zo lang aan het vergaderen en wie is de crimineel van een fotograaf die dat portret heeft gemaakt? dwars is er zoals altijd voor jullie om haar oordeel te vellen, hou je goed vast!

Dat studenten weinig tijd hebben, is algemeen geweten, zeker in de examenperiode. Tijdens een normale lesweek is dit gecompliceerder: waar tussen twee vakken soms van je verwacht wordt om op lichtsnelheid van de ene les naar de andere te lopen, heb je op andere dagen een hele namiddag vrij tot het volgende vak. Hier zijn een aantal leuke manieren om je springuren (nuttig) te gebruiken.

Je kent het wel, met goede moed begin je in februari aan het tweede semester, maar in maart smelt je motivatie alweer als sneeuw voor de zon. Hoe anders had je leven er kunnen uitzien mocht je een ander pad ingeslagen zijn? Om dat te ontdekken gaat dwars regelmatig haar boekje te buiten. Deze keer nam ik een kijkje bij de discussies in de Research Master in Philosophy.

Dag dwars

Het is vrijdagavond 7 februari. Vier snijplanken liggen gevuld met sushi die ik samen met vrienden gerold en gefrituurd heb. Ik eet tot ik vergeet dat ik vierentwintig uur later in dat vervreemde bed in Antwerpen zal liggen. Al mag dat bed comfortabeler zijn dan wat ik hier heb, ik kijk er niet naar uit. Ik neem met vele grote knuffels een pijnlijk afscheid. Thuis staan drie koffers en een rugzak klaar naast de deur van mijn kamer. Alles is ingepakt: ik ben voorbereid op de verhuis, alleszins fysiek.

Hemel, Drink, Joe English: vele haltes van ons Antwerpse tramnetwerk klinken mij vreemd in de oren. Bij Zwaantjes of Regatta kijken anderen misschien vreemd op, maar voor mij zijn ze bekend. Voor iedere pendelaar is het netwerk van vertrouwde tramhaltes anders en het lijkt wel alsof de eeuwige vertragingen en het gebrek aan voldoende zitjes de enige dingen zijn die we allemaal ervaren. Is ons tramnetwerk dan echt zo divers?