Achter je schouder ligt het papieren huis dat je de voorbije twee maanden hebt bewoond. De muren van cursus en het dak van boek wiegen zachtjes in de wind van vergetelheid die het tweede semester liefdevol toefluistert. De sneetjes in je vingers van de momenten waarin je vocht om het kaartenhuis recht te houden zijn intussen geheeld in één week van glazen bier, stenen dansvloeren of poedersneeuw. Jij, boekenworm, hebt je woonst verlaten en glipte weg, grijpend naar alles wat je deze examenperiode miste.

Met vuurwerk in de harten is het leed helemaal vergeten wanneer de punten verschijnen digitaal zwart op wit. Toch voor zij die getallen zien bestaande uit twee cijfers. Met vuur in de korven op stadskoertjes van koten vergaan samenvattingen zachtjes en blakeren bundels waar uren werk in staat geschreven. Hoor het zingen van verzengd papier! Dag, papieren huis. En de gebuisde vakken, die worden nu verstopt op zolder tot de zomer wordt gestolen in het hartje van augustus. Dag, papieren huis!

Het is echter een misverstand dat het bouwwerk van kennis in je hoofd uit papier bestaat. Dat die enkel snijden kan met elke extra bladzijde uit elke extra bijlage, of dat die op een wankele fundering staat die je na drie uur pennen weer kan afbreken. Nergens anders voor dient dan om een voldoende te halen om dan weer af te breken. Examenstof lijkt voor sommigen letterlijk uit stof te bestaan dat zo snel mogelijk moet worden afgeborsteld wanneer het als as en gensters op je schouder neerdwarrelt. Maar ik vertel je dat het geen papieren instituut is dat je nachtmerries teistert, want het is een dwaze boekenworm die de waarheid van zijn woonst verloochent.

Elk woord dat je leest vormt een stevige basis van je denken en elke zin bouwt een (ezels)brug tussen neuronen en kastelen waar je naar believen overheen kan rennen. Ook al lijkt de leerstof tijdens de blok op een kaartenhuis dat verdwijnt in drijfzand, het oefenen van je grijze massa legt blauwdrukken en cement in je handen waarmee je koninkrijken bouwt. Is het niet heerlijk om die betonmolen te voelen draaien en kronkels te zien veranderen in wegen?

Wie gedacht had nooit meer te willen of moeten leren na dat laatste examen van het leerplan, heeft het mis. Na een semester zonder lessen en testen brandt mijn verlangen naar leervoer en doof ik elke vuurkorf die ik zie. En ik zie ook opaatjes kruiswoordraadsels oplossen, tantes aan de lippen hangen van de kleine geblokte man vlak voor het nieuws van zeven, mijn vrienden naar de avondschool vertrekken en mijzelf boeken kopen waarvoor ik geen plaats meer heb in de kast, maar wel in mijn hoofd. Het is onze zoektocht naar kennis. Onze honger naar vragen waarvoor we willen graven in het geheugenzand. Bij elk nieuw weetje van de dag voelen we ons even koning architect.

Achter mijn schouder ligt het papieren huis dat steeds kleiner wordt wanneer ik omkijk. Maar dit is geen betoog van iemand met heimwee naar examens. Herinneringen aan de gespannen sfeer in witte aula’s, mijn handen vol bonte fluostift, studeerschema’s telkens opnieuw gecorrigeerd met tipp-ex en de troostende zakjes M&M’s die te snel leeg waren wuif ik graag vaarwel. Toch mis ik de kennis die ik zo makkelijk voorgeschoteld kreeg. De boekenwormstudent blijft nooit op zijn honger te zitten. Dus hou van alles wat je nu in handen krijgt en ontsteek het vuur in je nieuwsgierigheid. Grijp nog even dat boek, het ligt voor je.

“De mensen hebben ons klemgezet”, zei Sven.
Voor zij die weinig weten over de Groenlandse geschiedenis, geef ik daar even wat duiding bij. De mensen in Groenland hebben alles – maar dan ook alles – te danken aan die moedige ijsberen. Dat is een historisch feit.
Het maakte mij dan ook woest om de reflectie van de aangemeerde Flandria te zien, niet in het water aan de kade bij het omkijken, maar in Svens waardige, traag rollende, traan.

“On y va”, zei ik tegen hem. “我们去”, zei hij. En we gingen: hij sierlijk voortbewegend op vier poten, ik op zijn rug.
Ijsberen – dat is algemeen geweten – hebben een uitmuntende talenkennis. Wat ze helemaal niet hebben en ik des te meer is financieel-economisch inzicht of uitgebreide management-ervaring.
Ik wist dat ik niet was opgeroepen voor probleempjes bij de boekhouding, maar het probleem dat ik aantrof, overtrof mijn meest vreselijke verwachtingen.

“Terwijl we vroeger hadden wat we vingen, laten ze ons nu één visje houden voor het vangen van tien”, zei Sven me toen we aankwamen bij het iglopark nabij Nuuk.
De ooit zo mooie hagelwitte iglo’s hadden een donkere, vervallen schijn. “De kleine beren leren niet meer, het vrije ijs lijkt grijzer dan ooit en ook die olie willen wij niet”, zei de binnenrijmbeer buiten aan zijn optrekje. Hij was minister van buitenlandse zaken geweest voor de vorige president.
“De nieuwe president heeft elke ijsbeer buiten gewerkt”, gromde Sven, terwijl hij kwaad richting een gigantisch, metalen gevaarte keek. Die ‘olie’ sloeg namelijk op een pijpleiding die dwars door het iglopark was opgetrokken.

Mijn gedachten gingen uit naar het glorierijke verleden hier: de tijd waarin er meer ijsberen dan mensen het land bestuurden en ijsberen een leven leefden waar elke beer op aarde jaloers op was.

“Hoe is het zover kunnen komen dat een welvarend berenvolk op zulke korte tijd zo erg in de onderdrukking is geraakt?”, vroeg ik me af.

“Jij moet ons helpen”, sprak Sven. “Je kan hem morgen spreken. Hij houdt de schijn hoog bekommerd te zijn om ons door audiënties te houden.”
“Hem?”, vroeg ik.
“De nieuwe president”, begon Sven met een misprijzende blik. “Een narcistisch ventje, wiens menselijke grootheidswaanzin een normaal contact met beren in de weg staat. Het liefst van al zou hij een troon onder zich schuiven en zijn eigen incompetenties als leider begraven onder bergen edelstenen.”
Dat kan ik wel aan, dacht ik bij mezelf.
Thuis noemen we dat gewoonweg ‘de hoofdredacteur’.

Onze brombeer op audiëntie bij de Groenlandse president!
Benieuwd hoe dat afloopt? Je komt het te weten in episode 3.

Je alarm gaat af, spring je direct uit bed?

Nee, eerst altijd snoozen! Ik ben echt de slechtste ‘opstaander’ …

Het ontbijt, voor jou de belangrijkste maaltijd van de dag?

Ik eet weinig bij het ontbijt maar ik doe het wel graag en lang. Voor de rest eet ik tijdens de examens wel veel, daarvoor maak ik graag een uitstapje naar de keuken.

Waar zit jij te blokken tijdens de examens?

Studeren doe ik altijd thuis en alleen. Zo in een bibliotheek tussen alle andere studenten kan ik me niet concentreren, daar vind je mij dan ook enkel wanneer ik er iets moet gaan opzoeken.

Hoe ziet jouw ideale pauze eruit?

Babbelen! Ofwel bel ik dan met vrienden voor een babbeltje, ofwel ga ik naar de keuken waar de rest van de familie zit om wat sociaal contact te hebben.

Wanneer we de dag voor een examen je kamer binnenkomen, in welke outfit treffen we je dan aan?

Onlangs tweette er nog iemand “Olga Leyers op maandagmorgen in de les is een groot verschil met Olga Leyers ’s avonds op TV.” Tijdens de examens gaat dat nog een stapje verder, dan vind je me hoogstwaarschijnlijk in pyjamabroek. Samen met een oversized T-shirt, een dikke trui en Adidas sloefen om het af te maken!

Heb jij een ‘examendrug’?

Nee, geen drugs! Telt muziek ook? Dark Necessities van de Red Hot Chili Peppers kan mij bijvoorbeeld echt terug motivatie geven na een examen dat tegenviel.

Is er tijdens de blokperiode nog tijd voor feestjes?

Nee, vorig jaar heb ik zelfs niet kunnen vieren met Nieuwjaar want drie dagen later had ik al een examen. Tijdens de examenperiode drink ik ook geen alcohol, behalve op Kerstmis!

Heb je veel last van stress?

Ik heb vaak stress maar die is dan meestal ook snel weer weg. Het zijn dus eerder van die opstoten. Zo had ik bijvoorbeeld eens aan mijn mama gevraagd om me wakker te maken om 4u30. Ik had die dag examen en moest vroeg opstaan om te herhalen. Omdat ik zo moe was, zou ik van mijn wekker alleen waarschijnlijk niet wakker worden. Ze maakte mij pas wakker om 6u dus ik werd een beetje boos omdat het te laat was. Toen zei ze dat ze om 4u30 in mijn kamer had gestaan, maar me niet durfde wakker maken omdat ik wetsartikels aan het ijlen was en dus precies nog wat slaap nodig had. (lacht)

Bedankt voor je antwoorden, Olga. dwars wenst je nog veel moed bij het blokken en een succesvolle examenreeks!

Twee van die muzikale studenten zijn Equal Idiots. Winnaars van De Nieuwe Lichting, reeds een gevestigde waarde in de Belgische garagerock scène en Vlaanderens favoriete idioten. Dat laatste gebruiken ze zelf maar al te graag als excuus. “We hebben het voordeel van onze naam, we mogen zot doen.” We hebben afgesproken in Kassa 4, stamcafé van menig student en de ideale setting voor mijn ontmoeting met deze twee rocksterren. Wanneer ze aankomen moet ik echter constateren dat voor mij twee beschaafde jonge mannen staan. Geen schuim op de lippen of tongen uit de mond. Pieter (drummer) en Thibault (frontman) stellen zichzelf beleefd voor en komen tegenover mij zitten. On with the story dan maar. Ik, een tikkeltje verbaasd, en zij met een volle pint voor hun neus. Een babbel over het combineren van muziek en studeren, hun rise to fame en hun reeks aan overwinningen natuurlijk!

“Die rise to fame kwam wel als een verrassing”, zegt Thibault. “Voor dat succes hadden we eigenlijk niet zo heel veel shows. We hebben ons op één avond voor De Nieuwe Lichting, Humo's Rock Rally én De Zes ingeschreven, en tot onze verrassing waren we voor alles geselecteerd!”

“Alles is daarna heel snel gegaan”, aldus Pieter. “Er is nu een hele entourage rond ons gevormd en sinds februari hebben we elk weekend opgetreden. In de Focus Knack stond een artikel over Belgische bands met de meeste optredens tijdens de festivalzomer en wij stonden op nummer 2! Dat is wel zot, maar des te beter. We zijn een liveband en we willen dan ook zo veel mogelijk mensen bereiken. We spelen vooral graag in jeugdhuizen, al worden we de laatste tijd ook vaak gevraagd door cultuurhuizen. Die shows zijn meestal wat minder, omdat het daar voor de meerwaarde zoeker is, vaak ook een ouder publiek. En dan komen wij daar wat tjingel-tjangelen.” (lachen)

Wat dan wel een goede show maakt, is voor hen vooral het plezier. “Als je ziet dat de mensen mee zijn, dat is echt het leukste. Al is het maar gewoon wat schudden met hun hoofd.” En liever grote of kleine podia? “Die grote podia geven echt een kick! We mochten bijvoorbeeld met Dance with the Devils van Studio Brussel voor een uitverkochte Lotto Arena spelen. Dat was niet normaal! Maar ook kleinere podia vinden we nog altijd tof. Bijvoorbeeld op Rock Zerkegem deze zomer. Een klein festival, meer voor de kenners van garagerock. We speelde er in een klein tentje voor misschien 100 man maar iedereen was zat en aan het dansen. Dik feest natuurlijk! Of in Café Cabron. Dat was het eerste optreden na De Nieuwe Lichting. De Cabron is geen groot café, er kan ongeveer 70 man binnen. Maar toen stond er 120 man binnen en nog eens 60 man buiten. Er werd zelfs met planten gesmeten! En voor ons is het voornamelijk plezier maken. Samen met het publiek een goede tijd hebben. En ik denk, ne goeien tijd hebben, da wordt toch niemand beu hé?” (lacht)

Natuurlijk brengt beroemdheid ook groupies met zich mee, en voor deze rocksterren dan blijkbaar vooral in West-Vlaanderen. “Ja, echt gek!” aldus Thibault. “Mensen die foto's van ons nemen en dat dan op T-shirts laten drukken. Dat is wel echt vreemd. Ook herkend worden op straat blijft gek. Ik ben wel ros, misschien heeft dat er iets mee te maken." Maar voelt dat dan niet goed, zo aanbeden worden? “Natuurlijk! Maar soms is het ook wel eng”, vindt Pieter. “Zo zijn er bijvoorbeeld 14-jarige meisjes die elke foto van onze Instagram liken binnen de seconde.”

“Of die hun profielfoto aanpassen aan een foto van mij!” voegt Thibault toe. “Maar echte groupies hebben we niet denk ik. We hebben ook allebei een lief, dus misschien zijn we er ook niet echt mee bezig. Ik heb mijn lief wel leren kennen omdat ze een beetje een groupie was. Ze is mij beginnen stalken op Instagram en ik vond haar wel een knappe en nu zijn wij acht maanden samen.”

Ne goeien tijd hebben, da wordt toch niemand beu hé?

Maar ondanks alles lijken de jongens er redelijk rustig onder te blijven. “We voelen vooral druk om dat alles te combineren met school. We hebben nu wel het kunstenaars-statuut, dus dat maakt dingen al wat gemakkelijker.” Pieter, die interieurvormgeving studeert aan Thomas More, heeft het statuut aangevraagd om zijn jury's en examens eventueel te kunnen uitstellen. “De live-sessie van Studio Brussel was normaal gezien gepland op de dag van mijn jury. Toen had ik het statuut nog niet dus hebben we die sessie moeten verzetten.” Thibault studeert Taal-en Letterkunde en heeft het statuut dan ook maar aangevraagd. “De muziek vergt heel veel tijd en het is altijd handig dat je een examen kan verzetten in het geval dat een examen samenvalt met een optreden. Er is veel meer bespreekbaar.” En hoe toon je dan aan dat je kunstenaar bent? “Door het druk te hebben zeker?” (lachen) “Ja, je moet wel een soort van cv doorsturen. Ons management en bookingkantoor heeft ook een brief gestuurd. Je moet wel kunnen aantonen dat je het druk gaat hebben het komende jaar en wat je plannen zijn, anders heeft het niet veel nut natuurlijk.”

Of hun proffen weten van hun succes. “Mijn docenten weten het allemaal en zijn echt grote fan”, zegt Pieter. “Ik zit op de hoge school en heb een veel persoonlijkere band met mijn docenten. Ik kom ze zelfs tegen op Pukkelpop!” Bij Thibault niet. “De studietrajectbegeleidster kende ons niet maar vond het wel interessant. (lacht) Op de universiteit is er ook niet echt zo'n band met de proffen, dus ja.”

Het café begint zo stilaan rumoeriger te worden en Living on a Prayer speelt op de achtergrond. De perfecte soundtrack voor mijn volgende vraag. Zijn er artiesten waar jullie wel eens het voorprogramma van willen spelen? “Bazart!” (lachen) “Nee serieus, we zijn echt grote fan!” Er wordt even nagedacht over de vraag. “Moet het haalbaar zijn?” vraagt de frontman. Natuurlijk niet, dream big! “Deze zomer hebben we een aanbieding gekregen van Thee Oh Sees, waar we allebei grote fan van zijn. Ze hebben ons gevraagd om samen met hen drie shows te spelen in Italië. Spijtig genoeg konden we niet omdat ik door de UA herexamens had. Allez, nee, dat was mijn eigen fout. Spijtig wel.” En wat vinden zij de beste Belgische bands van het moment? “Double Veterans! Die mannen zijn vrienden van ons en we nemen onze nummers ook altijd op bij Thomas Valkiers, de gitarist. Hij heeft zijn tuinhuis omgevormd tot een studio. Zij zijn toch echt wel de vaandeldragers van de garagerock binnen België. We waren al fan van hen toen Equal Idiots nog maar in kinderschoenen stond en nu hebben we al enkele shows met hen gespeeld. Altijd een dik feest!”

En waar kan de Antwerpse student dit soort topoptredens dan vinden? “Volg Hotsjumenas. Zij regelen op het vlak van garagerock de beste optredens in Antwerpen. Elk jaar organiseren ze ook een klein festival, Hot Sjot Pop Fest. Dit jaar was dat bij vzw E.M.M.A., heel gezellig en heel DIY allemaal. Met gewoon Cara Pils. En voor de rest Music City, Het Bos, om dingen te ontdekken, en Café Cabron. Die laatste is elke woensdag gratis. Wij gaan er deze avond heen!”

En met dat zijn de vragen op en de glazen leeg. De jongens moeten nog eten voor ze naar het optreden in de Cabron gaan vanavond. Dus laat ik ze terug los op de wereld, op naar wat hopelijk een topavond zal worden. Ik denk dat we nog veel van deze gasten gaan horen. Rep u dus maar zo snel mogelijk naar een optreden van Equal Idiots voor ze te groot zijn voor dit klein landje. Mijn T-shirt is in elk geval al in de maak!

U komt uit Valencia, maar geeft nu in België les. Kunt u kort beschrijven hoe u hier terecht bent gekomen?

Na een aantal jaren in Frankrijk te hebben gewoond, besloot ik om terug te keren naar mijn geboorteplaats, Valencia. Daar ben ik als docent Spaans in het talencentrum International House aan de slag gegaan. Tegelijkertijd besloot ook mijn huidige man om op Erasmus te gaan naar Valencia en een intensieve cursus Spaans te volgen in het centrum waar ik werkte. Na een maand docent en student te zijn geweest, zijn we een ‘andere soort relatie’ begonnen en dolverliefd op elkaar geworden. Toen de crisis begon in Spanje werd het moeilijk voor hem om een baan te vinden in Valencia. Daarom hebben we besloten om naar België te verhuizen. Het was de beste manier om onze projecten te verwezenlijken en een kans voor mij om zijn taal, cultuur en familie en vrienden te leren kennen.

U geeft niet alleen les aan de studenten Spaans van Taal- en Letterkunde, maar spreekt nu ook Nederlands. Waar komt die fascinatie voor taal vandaan?

Mijn niveau Nederlands is veel beter geworden vooral sinds ik met mijn man Nederlands ben beginnen spreken, maar ik vind dat ik geen les Nederlands zou kunnen geven. Ik heb wel les Nederlands voor anderstaligen gevolgd, Frans geleerd aan de universiteit en lessen Engels gevolgd in de middelbare school. Ik besefte pas in mijn vierde jaar aan de universiteit, toen ik op Erasmus was, dat ik mijn hele leven met taal/talen wou bezig zijn. Op de middelbare school had ik nochtans een wetenschappelijke richting gekozen, maar door een heel goede docent Letterkunde besloot ik toch om Spaanse Filologie te gaan studeren.

Wat is uw favoriete Nederlandse en uw favoriete Spaanse woord?

Het is niet zo gemakkelijk om slechts een woord te kiezen. Het is zoals wanneer iemand je vraagt: wat is je favoriete film of boek? Het antwoord op deze vragen is telkens afhankelijk van het moment, zou ik zeggen. Als ik er dan toch eentje moet kiezen, dan vind ik ‘pompoen’ wel schattig. In het Spaans vind ik ‘maravilloso’ een heel mooi woord.

U geeft veel verschillende lessen, aan heel verschillende mensen. Wat is het raarste dat al in een les is gebeurd?

Ik heb inderdaad verschillende lessen gegeven, maar vooral Spaanse Taalbeheersing op verschillende niveaus en aan verschillende nationaliteiten en leeftijden. Ik vertel altijd een heel grappige situatie die te maken heeft met gebarentaal. De docenten vreemde talen wordt altijd verteld dat we de studenten moeten laten raden of beschrijven wat iets betekent en niet meteen de vertaling of oplossing mogen geven. Daar moeten we soms wat geluiden, gebaren en tekeningen voor gebruiken.

In Valencia gaf ik les aan studenten van veel verschillende nationaliteiten. Een keer zat er een Afrikaans meisje in mijn klas dat nog niet lang in Spanje, in een grote stad, woonde. Ik probeerde ‘auto rijden’ te beschrijven en ik deed (volgens mij) een universeel gebaar, alsof ik een stuur in mijn handen vasthield en naar rechts en naar links draaide, maar dat meisje zag iets helemaal anders. Ze zag twee dichte handen, uit elkaar, die naar boven en beneden bewoog. Ze dacht dat ik over ‘een koe melken’ praatte. Jullie kunnen jullie voorstellen wat voor een onrealistische en grappige situatie dat was. Sindsdien probeer ik goed na te denken over mijn gebaren.

Wat doet u het liefst als u geen les aan het geven bent?

Ik kook graag. Voor mij is het een manier om mijn creativiteit te laten gaan. Ik sport ook graag, vooral lopen, en ik doe ook graag yoga. Bovendien besteed ik heel graag tijd aan mijn gezin en mijn vrienden. Samen koken, reizen, wandelen en babbelen.

Heeft u een guilty pleasure?

Elke dag/avond een stuk (of twee) donkere Belgische chocolade!

Heeft u na zoveel jaren studeren en lesgeven een goede studeertip?

“De slechtste student is een docent”, heb ik onlangs gehoord. Ik beschouw ‘standvastigheid’ als een belangrijke eigenschap. Ik bedoel niet alleen op regelmatige basis studeren, maar eerder regelmatig contact hebben met de doeltaal. Als je een taal wil beheersen, dan moet je deze dagelijks onderhouden. Naar een serie/filmpje kijken, naar muziek luisteren, iets kort lezen, … En taal is heel moeilijk om te beheersen en heel gemakkelijk om te vergeten, jammer genoeg.

Wat kunnen de Belgen nog van de Spanjaarden leren?

Ik vind dat beide volken van elkaar veel kunnen leren. Misschien zouden de Belgen minder hun agenda moeten gebruiken. Voor hun vrije tijd ten minste. Een beetje ruimte geven aan de spontaneïteit, een beetje meer à l´improviste doen.

¡Muchas gracias, profesora!

Aquarius  ♒

You are too good to be true Aquarius. Once again, you devote your Christmas vacation to volunteering for the refugees. You are so kindhearted and loyal, we could almost forget that you do all this to avoid your schoolwork. I am not saying that you're not doing the right thing, but maybe you should try to avoid your schoolwork in your spare time. Just a suggestion.

Powersong: Michael Jackson – Don't Stop 'Til You Get Enough

Pisces  ♓

You are fiercely searching for a Christmas date to show of to your family. No annoying drunk uncle questions for you this year! The only problem is, everyone you ask to join your Christmas celebrations are instantly weirded out. How can you expect someone you barely know to meet your entire family? Getting drunk on glühwein and facing the embarrassing love life questions seems to be the only option here. Better luck next time Pisces!

Powersong: Wheatus – Teenage Dirtbag

Aries  ♈

What is up with you, Aries? Your mind seems to be anywhere but on the exams. We know, these awful days are the best to start a new hobby, like winter bird spotting or knitting, but remember: that self-knit scarf and winter bird photo book will be of no use when you have to redo your exams in august. So get your ass back to those books! Faster!!

Powersong: Kesha – TiK ToK

Taurus  ♉

You have it all under control, don't you Taurus? By selling your summaries to your fellow students, you've earned enough money to book a flight to the United Stated of America. F*ck school, you are going to start a new life in a new country, making money by selling expensive coffee to hipsters in Manhattan. Good luck!

Powersong: Miley Cyrus – Party in the USA

Gemini  ♊

You are torn between acing those exams and quitting school to become a prostitute. Don't. Quit. School. Being a prostitute is really hard work. You have to be in shape and look good and stuff, you can't do that! You are a useless couch potato. So at least try to be a smart potato. You owe your parents that much.

Powersong: George Michael – Careless Whisper

Cancer  ♋

You are flourishing these days cancer! Surrounded by your family and the Christmas spirit, you feel like a (shell)fish in the water! You love traditions and will evidently be disappointed when you discover that your parents have replaced the annual Christmas tree with an avant-garde Christmas light show. I feel for you.

Powersong: Wham! – Last Christmas

Leo  ♌

The planets tell me that a lot of people care about you. You might feel like you are all alone at this moment, Leo, but you're not. Trust your friends and family, they are there for you if you need them. And don't sweat those exams, you can always try again in August. It may not look like it, but someday everything will be alright.

Powersong: The Jonas Brothers – The Year 3000

Virgo  ♍

Now is not the time to get your freak on Virgo! Don't listen to Missy Elliot, that women did not have exams, trust me. But you do! So quit spending all your precious time on Tinder and try dating your books for a month. Much more interesting and you won't regret going to bed with either of them. Or at least they won't give you an STD, like that guy who keeps talking about his ex-girlfriend and how she can bend her legs behind her head will. Don't say I didn't warn you.

Powersong: Snoop Dogg, Wiz Khalifa, Bruno Mars – Young, Wild & Free

Libra  ♎

You do your name great honor, Libra, because you are balanced in any way possible. Stress doesn't seem to affect you, you have your work under control, you keep your friends and family close and your love life is booming! But, beware not to lose your head, because having everything under control can ask a lot of energy. You can let go and loosen up!

Powersong: Crazytown – Butterfly

Scorpio  ♏

You are pretty confident this month Scorpio, but I wouldn't be so sure of myself if I were you. While everyone else has relentlessly been occupying the university library, you have been making conversation with JP from across the road. And although that man can guarantee you a good day, he can't guarantee you good grades. But you know, you do you. If you think you're going to get there by eating apple cake and receiving compliments, I won't push you.

Powersong: Flo Rida – Low

Sagittarius  ♐

You've been watching the position of the stars for days now, but do you really think they will help you? Wishing on stars is a little too late, I'm afraid. Pretending that airplanes are like shooting stars is even bigger bullshit. What are you thinking Sagittarius? Just accept the fact that good grades won't come falling out of the sky and maybe study once in a while. And if that doesn't work, you can always take a walk outside and search for a four leave clover. Because everybody knows that that is the only good luck charm that actually works. Duh!

Powersong: B.o.B feat. Hayley Williams – Airplanes

Capricorn  ♑

You have been studying for a while now Capricorn, but you still don't seem to be sure of yourself. Why not? Don't doubt yourself! You are capable of everything you put your mind to. Just keep up the good work, don't let your head down and crush it! I believe in you!

Powersong: Smash Mouth – All Star

Erg in de mode en goed voor de gezondheid zijn de healthy snacks die menig Instagram- en Facebookaccount kleur geven. Maar niet iedereen heeft daar een boodschap aan. Zeker in deze drukke periode is alleen het tijdsgebrek al een reden om je toevlucht te zoeken in een snelle snack. Onder het mom ‘de boog moet niet altijd gespannen staan’ volgen hier enkele tips en ideetjes voor de niet-al-te-gezonde-snelle-hap.

magische microgolf

warme wafels

Tijdens de examenperiode is een van de favoriete pauzes de wandeling naar de koekjeskast. Even snel een suikerwafel nemen en terug naar de studeerplek. Om het toch een beetje specialer te maken en je misschien een extra boost te geven, kan je je suikerwafel (liefst zonder chocolade) opwarmen. Even in de microgolfoven of croque-monsieurmachine en je hebt binnen de minuut het gevoel dat je een warme wafel staat te eten op de kerstmarkt.

plus pizza

Je had de vorige dag geen zin meer om te koken en hebt snel pizza laten komen? Je hebt misschien nog wat overschot, maar koud vind je pizza maar niks? Ook die kan je in je microgolfoven schuiven en opwarmen, alleen wordt die dan meestal week. Een tip: plaats een kom met een beetje water in je microgolf. Zo blijft de korst iets krokanter!

snelle scramble

Het is de ochtend van je examen en je wordt wakker met een vaat van drie dagen. Voor afwas is er absoluut geen tijd meer, maar je moet toch iets eten voor je aan je examen begint? Een alternatieve manier om scrambled eggs te maken dient zich aan! Neem een kom of kop en vet deze even in zodat er niets aanbrandt. Breek het aantal eieren dat je wil eten en doe ze samen met een scheutje room/melk in de kom. Plaats ongeveer 45 seconden in de microgolfoven. Haal het kommetje er vervolgens uit en roer eens goed. Plaats dan opnieuw in de microgolf en na nog eens een 45-tal seconden zou je een perfect ontbijt moeten hebben.

diverse diepvriezer

koude koffie

Wie koffie beu gedronken is maar toch zijn portie cafeïne nodig heeft, kan het volgende eens proberen. In plaats van de zoveelste tas koffie te drinken, maak je gewoon je eigen iced coffee. Je dient wel op voorhand wat werk te verrichten. Neem een ijsblokjesvorm en vul deze met melk en (kleine) stukjes Oreo’s. Stop de vorm een dag op voorhand in de diepvries. Wanneer je een kopje wilt, zet je je koffie straffer dan gewoonlijk. Voeg de (melk)ijsblokjes toe en je hebt je eigen iced coffee. Geen fan van Oreo's? Op internet vind je tal van variaties!

prachtige pralines

De ijsblokjesvorm kan je trouwens ook gebruiken om je eigen ‘pralines’ te maken. In plaats van een gewone lat chocolade als tussendoortje te nemen, kan je deze ook smelten in een pot. Giet de gesmolten chocolade tot in het midden van de ijsblokjesvorm. Steek er dan nootjes, gedroogd fruit, M&M’s … in en vul tot aan de rand met de rest van de chocolade. Stop de vorm vervolgens in de diepvriezer en je eigengemaakte ‘pralines’ zijn klaar.

Mocht geen enkel van deze ideeën je aanspreken, kijk dan zeker eens op het wereldwijd web. Je vindt duizenden tips en tricks voor leuke en snelle snacks. Het is niet alleen een andere manier van pauze nemen, maar een specialer tussendoortje is vaak ook een goede motivatie om er terug tegenaan te gaan. Veel succes alvast!

Sprakeloos staar ik naar mijn scherm. Marko is dood. Ik ben er op het moment dat ik dit schrijf nog niet goed van, het lijkt dan allemaal ook zo surrealistisch alsof het een spel is. Was het maar surrealistisch, was het maar een spel.

Van kinds af aan was Marko al een idealist: waar hij maar kon stelde hij zich ten dienste van zijn medemens. Een leven als brandweerman op latere leeftijd was voor hem dan ook een volstrekt logische keuze. En ook toen de oorlog uitbrak behield hij zijn idealisme. Toen zijn vrienden en familieleden de stad verlieten om onder te duiken op het platteland, bleef Marko trouw op zijn post in de centrale. Leven ten dienste van zijn medemens weet je wel … In de maanden die volgden bestreed hij meer branden dan hij in zijn hele carrière gezien had totdat het moment kwam dat de halve stad in lichterlaaie stond; het blussen van ruïnes heeft geen nut.

Dagenlang zwierf hij door de straten van Pogoren tot hij uiteindelijk in één van de bouwvallige gebouwen trok waar hij een maand geleden het vuur nog bestreden had, in een poging het geweld te overleven. Een maand geleden, toen hij nog hoop had. Overleven doet hij nu al drie jaar, verdomme, drie jaar! Nooit had hij verwacht dat de oorlog zo lang zou aanslepen. Elke dag dacht hij dat er een einde aan zou komen. Vandaag gebeurde dat ook, enkel niet op de manier die hij verwacht had. Lokale plunderaars hadden gehoord dat Marko een vrij grote hoeveelheid medicijnen had weten te verzamelen, medicijnen die op de zwarte markt veel geld waard waren. En dat was dat dan. Een enkele kogel door zijn hoofd, dat was alles wat ze er voor nodig hadden om het vuur in hem uit te doen gaan.

Uiteraard weet ik dat Marko niet echt is. Hij is een personage in de indie game This War Of Mine, een poppetje. Maar zo lijkt het niet. Dat is misschien wel in de eerste plaats te wijten aan de manier waarop This War Of Mine tot stand is gekomen. Want: Neen, Marko is dus niet echt, maar zijn verhaal is dat spijtig genoeg wel. Het is het resultaat van een heleboel getuigenissen van mensen voor wie het een bittere realiteit was geworden ’s avonds gesprekken te voeren over de vraag of hun buren wel te vertrouwen zijn.

En neen, ook de stad Pogoren zal je nergens op de wereldkaart vinden, de stad Sarajevo echter wel. Deze ligt namelijk in het huidige Bosnië-Herzegovina. Ik zeg weldegelijk ‘huidige’ want dat is niet altijd zo geweest: van 1992 tot 1995 woedde er een bloedige burgeroorlog waarin het land zich afscheurde van het voormalige Joegoslavië. Op een episode uit deze burgeroorlog, het beleg van Sarajevo, is This War Of Mine gebaseerd. Waar je in een klassieke first person shooter een elitesoldaat zou spelen, controleer je in This War of Mine burgers die proberen te overleven tussen al het oorlogsgeweld. Om het met de tagline van This War Of Mine te zeggen in war, not everyone is a soldier. Overdag zoek je in een half platgebombardeerd huis beschutting tegen sluipschutters. ’s Nachts glip je naar buiten en trek de stad in op zoek naar grondstoffen, medicijnen en voedsel.

This War of Mine is hard. En dan heb ik het niet zozeer over de gameplay. Het is hard omdat zelfs wanneer je stopt met spelen je je nog blijft afvragen of je wel de juiste keuzes gemaakt hebt en of het niet anders kon. Zelfs als je uiteindelijk het spel kan uitspelen, hou je er een wrange nasmaak aan over. Het spel zet namelijk erg sterk in op moraliteit, het maken van de juiste keuze. Heb je bijvoorbeeld op een bijzonder moeilijk moment tijdens het spelen ervan ervoor gekozen om in te breken bij een alleenwonende oude man en zijn medicijnen te stelen om zo zelf te overleven dan word je bij de credits geconfronteerd met de boodschap dat deze man twee dagen later gestorven is. Op deze manier word je nog een laatste keer geconfronteerd met wat duidelijk de ultieme boodschap is van de makers van This War of Mine: oorlog is geen spel.

Oorlog is niet wat mainstream shooters ons voorhouden. Oorlog is geen strijd tussen de good guys en de bad guys, heldhaftige elitesoldaten en smerige schurken. Oorlog is niet pinball-gewijs generieke slechteriken afschieten tot je bij de big boss komt en deze uiteindelijk ook kan afslachten. En oorlog is niet louter een zaak van militairen. Oorlog is gruwelijk, oorlog is gelaagd en oorlog is vaak zinloos. In bijna elke oorlog vallen er meer burgerslachtoffers dan militairen. In war, not everyone is a soldier, in war most of us wouldn’t be soldiers. How far would you go to survive?

Een vakantie kan soms deugd doen. Dat kunnen studenten die overwerkt denken te zijn natuurlijk beamen. Jammer dat zij eerder op een zogenaamd blokverlof afstevenen dan op een echte rustperiode. Speciaal voor hén en voor zij die uit gezonde, cultureel verantwoorde interesse steeds op de hoogte willen zijn van het reilen en zeilen van de Brombeer: het verslag van de reis die ik in de afgelopen weken ondernam.

Nu, deze afgelopen weken vakantie noemen zou hen te veel eer aan doen. Het betrof eerder een opdracht die ik wel langer had willen uitstellen, maar waar ik echt niet meer onderuit kon. Zoals de pientere volger nog wel weet, heeft de Brombeer familie op ‘s werelds grootste eiland. Een eiland, ooit door één van onze voorouders verkeerdelijk groen genoemd, terwijl het al miljoenen jaren met ijs bedekt is, herbergt een verre neef: Sven. Deze moest ik bezoeken en wel met een onafwendbare reden.

Hoe en wat? Je leest het verhaal in vijf episodes, exclusief hier bij dwars.

episode 1

Het schip dat de ronddobberende schotsen ijs al gedurig aan het voorbijvaren was, bereikte eindelijk de kade van de haven. De Brombeer is allesbehalve een landrot, maar kon moeilijk ontkennen dat hij blij was weer vaste grond onder zijn voeten te hebben. Het was dan ook al een lange tocht geweest: in de haven van Antwerpen aan boord gegaan van de Flandria na diens laatste rondvaart voor het publiek en pas na een volle week omvaren aangekomen in Groenland.

Sven stond me al op te wachten. De koude wind maakte tekeningetjes in zijn dikke, witte vacht. Ik – minder gefortuneerd in pels – trok mijn jas wat meer toe. Hij zou respectvol knikken en me typisch grommend begroeten. De Groenlandse kant van de familie spreekt dezelfde berentaal, maar met een uitspraak die te wensen overlaat.

Het staat in schril contrast met hun status binnen de berenfamilie en hun imago bij de mensheid, maar ik ken geen ijsbeer met een slecht hart. En laat dat nu net zijn waar de Brombeer niet tegen kan. In heel Groenland is er geen exemplaar te vinden die wat kritisch of sarcastisch uit de hoek kan komen en van al die zachtheid en hoffelijkheid wordt ondergetekende nogal snel misselijk en weemoedig.

Het zou dan ook niet lang duren – dacht ik – of ik zou heimwee krijgen naar de bitse dwarsvergaderingen, waar er tenminste op elkaar gevloekt kan worden en waar van je afbijten en anderen kleineren de strikte norm is. Dat bleek echter niet waar te zijn, want onmiskenbaar zag ik een traan in de ooghoek van Sven bevriezen.

Ijsberen zijn hoffelijk en, ja, ze zijn steeds vriendelijk, maar je zal ze zelden betrappen op het laten rollen van een traan. Ik wist dan ook onmiddellijk dat er iets niet pluis was en dat mijn kort, maar onontkoombaar bezoek zou uitmonden in een iets langer en grootser avontuur. Wat Sven me toegromde ... Het kromde m’n klauwen en zette m’n haren nog rechter overeind.

Wat voor treurig nieuws Sven precies had? Dat kom je te weten in episode 2.