Hierboven worden we begroet door de uitbater van frituur “Presto” aan de UFSIA, het stamfrituur van de redactie. Merk op dat de mayonaise er à volonté te krijgen is – bij aankoop van een pakje frieten weliswaar.

Hierboven: De Lindekes, Doornstraat 131, Wilrijk. Ooit stonden er tien lindebomen en heette het ‘De Tien Lindekes’. Op een zwoele zomeravond is het er heerlijk toeven op het terras onder de linden, maar in winterse tijden als deze is een stevige dagsoep met brood in deze voormalige boerderij een betere keuze.

Hieronder: Pik Nik, Jules Moretuslei 295, Wilrijk. Je kan er elke dag terecht tot 23 uur, behalve op donderdag. Men is er erg trots op de aardappeltjes, die naar eigen zeggen telkens dagvers genadeloos tot friet worden herwerkt. Het resultaat is echter niet weggelegd voor vegetariërs, wegens gebakken in dierlijk vet...

Hierboven: de Pitaverne, Boomsesteenweg 233, Wilrijk. Ongetwijfeld de eettent die het langst openblijft in de buurt van de UIA. De betere pita, met alle varianten, is er te krijgen tot een uur of drie ‘s nachts (in de weekeinden zelfs tot zes). Het heeft ons al enkele malen van een nachtelijke grommende maag verlost.

Hieronder: Frituur Pulhof, Strijdhoflaan 107, Berchem. Geopend tot elf ‘s avonds, maar je kan er wel 7 op 7 terecht. Voor eentje van 55 of 65 BEF, met nog eens 20 BEF extra voor een sausje. De uitgehongerde medemens stort zich voor 100 BEF op een heus ‘familie-pak’.

Dag allemaal, Niemand durfde zich verkleden als Bin Laden – toch wel het eerste waar je aan denkt als er een Halloween party is. Een politiek correct kostuum is marmot, verpleegster of Fire Fighter. Ikzelf was verkleed als communist met een loden jas en pots met Sikkel en Hamer. Net op het randje...

Het was een enorme party in het Fairmont Hotel op de top van NobHill in het centrum van SanFrisco. Allemaal good-looking girls met lange benen en een verwaande houding, als een wannebe actrice die denkt “zal ik gespot worden, vannacht?” Maar het liep uit de hand. Te weinig mensen achter de bar. Ze konden de enorme rij cartoonfiguren, die per se hun shot Jack&Coke wilden, niet aan. Dus brooker-marmot ging op de vuist met het software- engineer-varken, die dan vervolgens de wannebe-actrice-wolf sloeg. Het gevolg was een enorme rel die de SFPD moest ontzetten. Mensen gearresteerd en de party gesloten. Je kan begrijpen dat een “Bin Laden” hier niet heelhuids zou uitkomen.

Er volgde een enorme warboel waarin ik Marc – mijn huisgenoot en chauffeur die nacht – verloor. Zonder transport terug naar de East-Bay, in mijn communisten-kostuum? Daar stond ik dan. Het enige wat ik kon doen was verder uitgaan. Eerste stop was in Bohemia op CaliforniaStreet. Ook hier veel Jack&Coke, maar minder verwaande mensen, wat leidde tot meer plezier. En ook hier zeerovers en leden van de Adams Family. Ondertussen had ik Paul en Elisabeth teruggevonden. Zij waren, net als ik, na de chaos in de Fairmont naar Bohemia getrokken. En dat was goed, want ze boden me hun logeerkamer aan.

Zondag, na een goede nachtrust en een metrorit terug naar huis, bleek dat Marc een communistenjacht had georganiseed. Hij was nogal ongerust geweest, maar niemand herinnerde zich me.

Woensdags is het écht Halloween. Dan gaan we naar de Castro wijk, de homo wijk. Daar zullen de DragQueens in de meerderheid zijn. Misschien draag ik een Bin Laden kostuum, dan loop ik niet verloren.

Wim

P.S. De oorlog is hier ver weg, de propaganda vlakbij. Terzijde, de meeste mensen weten al waar Afghanistan ligt – vooruitgang.

Wim Vanroose is een oud-student van de UA, en momenteel postdoc onderzoeker in Berkeley, California.

Vinden wij het bijvoorbeeld inderdaad een goed idee dat we straks allemaal op een campus zitten met niets dan richtinggenoten om ons heen? Willen we die sterk verminderde interactie met studenten die een andere richting volgen en daarom wellicht een enigszins andere kijk op de dingen hebben of überhaupt een beetje van een andere soort zijn? Studeren doe je ook voor een deel om jezelf te ontwikkelen buiten het beperkte wereldje van je toekomstige beroep. Ik ben toch niet de enige die het een horizonverbredende daad vindt om te gaan studeren?

Mensen die eraan twijfelen of de grote verhuizing van de departementen nu wel iets is om toe te juichen, wordt verteld dat ze eenkennig zijn of niet weten waarover ze praten. Ik geloof echter dat het onder de studenten ernstig aan een kritische geest ontbreekt in zake dit gebeuren. Sterker nog, iedere student die vindt een mening te moeten hebben, en dat zijn er in Antwerpen bijster weinig, lijkt achter de plannen van de academische overheid te staan. Hoe meer de grote beslissers het idee geven dat de weg nog slechts ontdaan hoeft te worden van enkele ouderwetse, koppige dwarsliggers, hoe meer wij de tegenwerpers zo gaan bestempelen. En ik denk dat dat niet helemaal eerlijk is. Immers, er gaan dingen gebeuren die niet alleen vooruitstrevend zijn, maar ook gewoon afkeurbaar.

Slechts van professoren (van het RUCA voornamelijk) en van assistenten horen we afkeurende geluiden. De eenmaking van de geneeskunde en het nieuwe curriculum aldaar hebben voorlopig enkel grote organisatorische puinhopen en een verminkte opleiding voor gevolg gehad. En een aanslepende ruzie die de faculteit in twee kampen verdeelt en de sfeer niet erg stimuleert. De rechten zitten goed waar en hoe ze zitten en geven de indruk dat het zal slechts voor de lieve vrede zijn dat ze naar de stad verhuizen. Vernieuwing is niet steeds verbetering.

Natuurlijk is het om didactische redenen beter om onder- en bovenbouw op een campus te verenigen. Maar waarom is het not done om ook andere factoren een plaats te geven in de meningvorming? Belangrijke sociale factoren bijvoorbeeld, of emotionele. Studeren in Antwerpen is zo toch al een geestdodende bezigheid. Kennis en oogkleppen. Waren de studenten niet de weerbare generatie? De generatie van veranderaars en dromers? Waarom kijkt dan iedereen nog slechts in zijn cursussen en gaat ontevredenheid onder studenten nooit verder dan dat, wordt er nooit iets ondernomen? Gerolf Annemans zetelde in de raad van bestuur van het RUCA. Niemand die het leek te interesseren.

Ze tasten het universitaire landschap aan. Er is toch wel iemand die dat geen goed plan vindt? Ik stel het misschien wat overtrokken, maar het anders stellen bleek geen zin te hebben en het schrijven van deze column doet ook al geen enkele rimpel op de strak uitgedachte en uitgevoerde plannen van modernisering verschijnen. Iedereen slaapt.

De rouwbetuigingen stromen volop binnen aan het adres van het RUCA, dat het aantal inschrijvingen in de eerste kandidaturen ziet dalen met zo’n 15%. Deze uppercut wordt voornamelijk geïncasseerd door de exacte wetenschappen, die veel potentieel aas zien afdrijven naar de richting Burgerlijk Ingenieur (in Antwerpen niet aangeboden), waar de mazen van het toelatingsexamen-net zijn vergroot. De Biomedische Wetenschappen delen eveneens in de klappen, omdat deze studierichting sinds dit jaar op meerdere universiteiten wordt aangeboden. Ook de UIA is stevig van slag; ze ziet een dikke 10% minder studenten doorstromen.

Mayday mayday

Een faculteit waarvoor het pleit eveneens in het nadeel wordt beslecht, is Rechten. Heel frappant in deze is dat er 9% meer groentjes hun kans wagen in de Rechten aan de KUL en dat Antwerpen hetzelfde percentage aan eerste- kanners moet inboeten. Een nog zwaarder verlies lijdt de richting Communicatiewetenschappen, die in Antwerpen maar liefst 23% starters moet prijsgeven.

Het pikante aan dit fenomeen binnen Rechten en Communicatiewetenschappen is dat het studieadviserend personeel deze evolutie niet verontrustend vindt, maar hoopt dat één en ander resulteert in een hoger slaagpercentage. Dit percentage was de voorbije jaren immers even schrijnend laag als het aantal leden van de raad van bestuur van de UA dat heden ten dage minister Vanderpoorten een warm hart toe draagt. De faculteiten die goed boeren zijn TEW, Germaanse en Wijsbegeerte. Dit heeft enerzijds te maken met een arbeidsmarkt die haar economen- en germanistenhonger niet gestild krijgt en anderzijds met een stijgende nood aan zingeving en dematerialisatie.

Het waarom van dit artikel echter is ook bijzonder relatief, omwille van de zich vormende associaties van universiteiten en hogescholen in het kader van de invoering van het bachelor en master degree. Deze wirwar à la Bolognaise is dus aan het zorgen voor een hertekening van het hoger onderwijs in Flanders Fields, waarbij hoogstwaarschijnlijk het hier gebruikte cijfermateriaal even triviaal zal zijn als de Paus in Rome is.

Sinds onheuglijke tijden spelen de jezuïeten een grote rol binnen het Europees onderwijssysteem. Hun gedachtengoed is ook met de eigenheid van de UFSIA onlosmakelijk verbonden. Er heerst echter nog steeds onzekerheid omtrent de toekomstige rol van de jezuïeten binnen de UA. Als antwoord op die onzekerheid kwam vorig academiejaar vanuit de UFSIA, een naam die weldra ook opgaat in de UA, het initiatief om een denkcentrum op te richten waarbinnen men zou brainstormen over deze problematiek. Dit resulteerde al snel in de idee van een UCSIA (Universitair Centrum Sint-Ignatius Antwerpen), een centrum dat een forum wil bieden voor onderzoek vanuit een zeer brede humanitaire achtergrond. Het wil, gebruik makend van de wetenschappelijke contacten die de jezuïeten in de loop der jaren wisten op te bouwen met gelijkgezinde onderzoekscentra, assistentie verlenen aan binnen- en buitenlandse vorsers en een thuisbasis verschaffen waar de middelen voor onderzoek voorhanden zijn.

Niet alleen op onderzoeksniveau, maar ook op het vlak van studentenaangelegenheden die ontstonden vanuit de christelijke levensvisie van de jezuïeten, blijven nog vele vragen onbeantwoord. Hoe zeker is bijvoorbeeld de toekomst van prachtige initiatieven als UFSIA-startdagen of Kerst op UFSIA, die bijdragen tot de lage drempel prof-student en de gezellige sfeer aan de UFSIA? dwars zal de situatie blijven opvolgen.

Laten we eens goed van start gaan *** Aandacht gevraagd aan thesisstudenten *** Vanaf 2001-2002 schrijft de Nederlandse Taalunie jaarlijks de Taalunie Scriptieprijs uit *** Let wel, ter waarde van 2250 euro! *** Komend academiejaar mogen de studenten taalkunde een gooi doen *** Dus, nu je eindelijk een goede reden hebt gevonden om die thesis te schrijven… Grijp je kans! Zie ook www.taalunie.org *** Unifac heeft het ook goed voor met haar studenten *** Op haar site voorziet de overkoepelende studentenvereniging van Ufsia een site voor studenten van de 4 faculteiten *** Hierop kun je eindeloos commentaar geven op vakken en proffen, naar hartelust notities uitwisselen: Zie ook www.unifac.be *** Nu iets serieuzer, maar zeker niet onbelangrijk *** Het Bologna-akkoord in Vlaanderen: weinig vertrouwen in en veel protest tegen harmonisatie verschillende onderwijssytemen *** Meer hierover in volgend nummer *** En… *** Ter ere van het 150-jarig bestaan van RUCA en Ufsia is er een heuse jubileumsite opgericht *** Interesse?, zie www.ufsiaruca150.be *** Aan het RUCA heeft er zich een machtswissel voorgedaan *** Daar vinden we heden Prof. dr. Alain Verschoren aan het hoofd *** Deze heeft zich als doel gesteld tevens de laatste RUCA-rector ooit geweest te zullen zijn *** Doch, dat kan u, de doorsnee student waarschijnlijk weinig tot niets schelen *** Belangrijker echter is een van zijn rectorale besluiten, dat stelt dat er op het RUCA overal drankfonteintjes en picknick-tafels te vinden moeten zijn *** De bal ligt nu in het kamp van de andere rectoren om met populaire maatregelen voor de dag te komen *** Zij kunnen bijvoorbeeld hun favoriete lijfblad, dwars, een redactielokaal bezorgen *** Wij zijn inderdaad nog steeds op zoek naar een degelijk permanent onderkomen *** Maar wij zijn vooral op zoek naar medewerkers uit alle hoeken van de UA: reporters, fotografen, vormgevers, administratieve medewerkers, p.r.-verantwoordelijken, gastschrijvers, illustratoren, columnisten,… *** Uw intenties, schrijfselen, tekeningen, foto’s, reacties, verklaringen, mededelingen en roerselen zijn steeds welkom op dwars@ua.ac.be *** Om met ons mee te werken hoeft u zelfs geen Nobelprijswinnaar te zijn *** De kans is trouwens groot dat u ook dit jaar weer niet in de prijzen viel *** Zij die er dit jaar zeker ook niet bij waren, zijn de wiskundigen *** Er bestaat namelijk geen Nobelprijs wiskunde *** De meest aangehaalde reden hiervoor is dat Nobels geliefde hem heeft bedrogen met een bekend wiskundige, Mittag-Leffler *** En dat had dus zijn gevolgen op het einde van ‘s mans leven *** Aaah, de liefde... *** vanochtend / zag ik op straat / een leeg heinz-blikje liggen: / en onmiddellijk / dacht ik aan jou: / 57 varieties

Het idee om een studentenblad voor de ganse Universiteit Antwerpen uit de grond te stampen, gaat al wel een tijdje mee. Ik vond onlangs nog een proper afgeketste aanvraag uit 1995 – het jaar van oprichting van de UA  – terug. Onze voorgangers waren hun tijd vooruit. Hoe dan ook, nu ligt ze er eindelijk toch: het eerste nummer van dwars, ùw studentenblad.

Er is voor onze redactie trouwens genoeg werk aan de winkel. Ten eerste is er dus de trage maar gestage samensmelting van de drie Antwerpse universiteiten RUCA, UFSIA en UIA. Alsof daarbij al niet genoeg problemen komen kijken, nestelt die UA zich dan weer tegelijkertijd in de Associatie Antwerpen, waarbij ook het gros van de Antwerpse hogescholen mee van doen hebben. Heeft dit alles dan geen ingrijpende gevolgen voor de studenten? Zeker weten, maar bijlange niet zo verstrekkend als wat het Bologna-akkoord met ons van plan is… misschien volgend academiejaar reeds! Vraag dus de studentenvertegenwoordigers in de onderwijscommissie van je opleiding naar informatie. Er zal daar immers veel beslist worden tijdens de komende maanden.

Laten we trouwens even denken aan onze veelgeplaagde minister van onderwijs, die een wrange acte de présence gaf op de opening van het academiejaar in de Singel. Haar kabinet heeft momenteel noch voor de associaties, noch voor Bologna een decreet de deur uit gekregen. De universiteiten doen dus maar raak, wettelijk kader of niet. Er moet inderdaad toch ìets gebeuren,… en laat de minister maar volgen.

Het thema van dit eerste nummer is het eenwordingsproces van de Universiteit Antwerpen. Hoewel beide onderwerpen ons na aan het hart liggen, willen we ons in de toekomst geenszins beperken tot onderwijs en ‘t Stad. We willen kritisch zijn, proberen te zijn. Langs vele kanalen bereiken ons ontluikende initiatieven die de maatschappelijke bewustwording van de student willen aanpakken of kanaliseren. We hopen dat onze berichtgeving voor en door studenten hiertoe zal kunnen bijdragen. Welkom in dwars.

Memento (18/12 CC De Kern) werd uitgeroepen tot nummer 1 filmtip voor Alzheimerpatiënten: vergeet het einde en laat je dan telkens weer ongemeen boeien door het begin ⚡ Over voorspelbare films gesproken, Memento wordt achterstevoren verteld. Een thriller waarvan je wel weet hoe het afloopt, maar niet waarom of hoe het begon. Net zoals het hoofdpersonage die aan een ernstige vorm van geheugenverlies lijdt. Who’s who? ⚡ Chocolat (27/11 CC De Kern): een cliché doorbroken: een magere dame die een chocolaterie openhoudt. Een grappige film, met wijze levenslessen, zonder complexen of rolmodellen ⚡ En nog meer over Chocolat: een film die boordevol lekkernijen zit. In concretu denken we dan aan de overheerlijke pralines, chocoladetaarten en niet te vergeten warme chocomelk met een vleugje chillipoeder ⚡ Billy Elliot (20/11 CC De Kern): voor diegenen die smelten voor een combinatie van dans, film en een flinke dosis Engels sentiment. De jonge Jamie Bell zorgt voor een schitterende vertolking van Billy Eliot, die u duchtig rond de oren zal laveren ⚡ Crouching Tiger, Hidden Dragon (28/11 CC Deurne, cinema Rix): actie, drama en spiritualisme. Wat wil je nog meer? ⚡ Dr.T & the Women (12/12 CC Deurne): kan niet anders dan dat de acteurs van deze film (Richard Gere, Helen hunt, Liv Tyler,...) te lui waren om het einde van het script door te bladeren. Als je wil weten hoe absurd en ongelooflijk onrealistisch deze film eindigt moet je op 12/12 eens gaan kijken in CC Deurne ⚡ Eyes Wide Shut (10/11 Filmmuseum Antwerpen Meir): just keep your eyes shut! ⚡ The Talented Mister Ripley (24/11 Filmmuseum Antwerpen Meir): een spannende thriller over een nobody die tot het uiterste wil gaan om de rijke en knappe Ripley te worden. Maar nog meer dan een thriller is deze film een onvervalste ode aan Jazz met een schitterende Jude Law, met Matt Damon die bewijst meer dan een posterboy te zijn en met Gwyneth Paltrow (u bent voor of tegen haar) ⚡ Traffic (4/12 CC De Kern): de makers van deze film hebben een zeer brede kijk op een nog breder probleem. Het blowende studentengebroed zij gewaarschuwd! ⚡ Boekenbeurs (31/10-11/11 Bouwcentrum Antwerpen): goede gelegenheid voor alle mensen die graag handtekeningen, bladwijzers en balpennen verzamelen om zich naar het bouwcentrum te begeven. Verder voor iedereen; ook dit jaar een goed boek bij een jaarabonnement op Humo ⚡ Gerrit Komrij over eigen werk (8/11 PC Arenberg): ik zou het creativiteit noemen, of minstens creatiefvolheid. Onze maatschappij heeft het niet meer. Gerrit Komrij doet zelf een poging en vertelt ook over eigen werk. (Francis Bacon in The Essays over humeuren en temperamenten: “Some books are to be tasted, others to be swallowed, and some few to be chewed and digested...”)

Iedereen herinnert zich nog de beruchte omzendbrief van de UIA-rector einde augustus en de weerklank die hieraan werd gegeven in de media. Een nieuwe examenregeling was op til. UA-studenten die aan het begin van dit academiejaar in hun nieuwe studiegids hiernaar op zoek gingen, kwamen ietwat bedrogen uit. Nog steeds dienden examens waarvoor in de eerste zittijd tien of elf behaald werd, in de eventuele tweede zittijd overgedaan te worden. Ongeloof was de enige mogelijke reactie, zeker aangezien de studenten op de UIA vorig academiejaar al de nieuwe regeling hadden genoten. Het norse “dat is voor volgend jaar” dat op het TEW-faculteitssecretariaat van de UFSIA te horen was, zette het ongeloof om in ontgoocheling. Op het RUCA en de UIA heerste echter een heel andere teneur. Hier was men wel op de hoogte van het nieuwe reglement. De bevestiging van rector-voorzitter van de UA Francis Van Loon dat er een nieuwe regeling was, die dit academiejaar al van kracht werd, bevestigde het vermoeden dat er op het UFSIA geblunderd was.

Communicatie?

Interessanter nog dan deze indicatie van hoe goed de interne communicatie op de kersvers eengemaakte UA al loopt, is de vraag wat nu juist de verschilpunten zijn tussen het oude en nieuwe examenreglement. De meest besproken verandering is wellicht dat elk examencijfer van tien of meer voortaan binnen eenzelfde academiejaar overgedragen mag worden naar de tweede zittijd (waarbij je weliswaar het recht voorbehoudt een overdracht van examencijfer niet te aanvaarden). Verder moet je, om een vrijstelling te bekomen voor een vak in een volgend academiejaar, niet langer geslaagd zijn voor het totale jaarprogramma (op voorwaarde dat je een twaalf haalde voor dat vak), noch aan alle examens hebben deelgenomen. Door een vreemde kronkel in het brein van Marleen Vanderpoorten is deze wijziging zelfs retro-actief. Verder ook nog enkele minder ingrijpende veranderingen, om niet te zeggen details, die hier geen verdere aandacht verdienen.

Het blijft voorlopig nog afwachten of er met het nieuwe systeem ook iets aan het quoteringsgedrag van de docenten zal veranderen.

Ze dommelt misschien nooit in, die Stad der Steden, maar ze is toch danig buiten westen geklopt. Het was zo’n twee weken na “what happened”, toen ik voor het eerst voet aan wal zette in de Nieuwe Wereld. Het is dan ook niet vanzelfsprekend de vergelijking te maken met enkele weken daarvoor. Ik moet het dus doen met verhalen van anderen en mijn beeld van wereldsteden zoals Parijs, Londen en Antwerpen. Manhattan, het centrale eiland van New York, is ook nu nog groter dan Antwerpen.

Wat zeg ik, zelfs Central Park is groter dan Oud Antwerpen! Maar daar blijft het niet bij. New York heeft een groter aantal pantservoertuigen en barricades dan eender welke stad die ik ooit bezocht. Er liggen ook meer bloemen voor de brandweercentrales dan in Antwerpen – we spreken hier over de orde van grootte van heuse stapels. Voor die kazernes branden ook meer kaarsjes en zingen er over het algemeen veel meer kinderkoortjes het lof van de heldhaftige Fire Fighters dan ik gewoon ben.

De in Financial Distric alom aanwezige militairen kijken er dreigend met hun rifles als kanonnen of kanonnen als rifles. Niet goed wetend wat ze met die schietijzers moeten aanvangen, hangen sommigen een Amerikaanse vlag aan de loop. Geen enkele plek blijft er trouwens gevrijwaard van de Stars and Stripes, die de plaats lijken te hebben ingenomen van de heden schaarse toeristen. Zo werd me toch verteld. En zo vertel ik het voort.