Als eigenaar van een cinema-abonnement moet ik bekennen dat ik er minder gebruik van maak dan ik zou willen. Er komt altijd wel iets tussen en voor ik het weet is er weer een maand voorbij. Maar in april besloot ik daar verandering in te brengen en dus trok ik naar de bioscoop voor Sinners — een bovennatuurlijke horrorfilm van regisseur Ryan Coogler, bekend van de Black Panther-franchise — die even absurd klinkt als ze meeslepend is. Wat deze film bijzonder maakt, is niet enkel het verhaal, maar hoe het verhaal in beeld wordt gebracht.

De Groene Waterman in de Wolstraat is voor mij als taal- en letterkunde student geen mysterieuze plek meer. Desondanks ontdekte ik op 25 april een nieuwe verdieping en begaf ik me voor het eerst in zijn kelder voor de gezellige boekvoorstelling van Sprokkelaars, de debuutroman van UAntwerpenalumna Mira Aluç. Ze studeerde in 2020 af van de Faculteit Letteren en Wijsbegeerte en keerde vijf jaar later terug naar de voor haar ook zeer gekende boekenwinkel. Deze keer niet op zoek naar nieuw leesvoer, maar om trots haar eigen roman voor te stellen.

In het centrum van Antwerpen, te midden van de drukbevolkte AmandusAtheneumbuurt, ligt de hoofdbibliotheek van de stad Antwerpen. In april vierde bibliotheek Permeke haar twintigste verjaardag op het De Coninckplein en dat verdient een groot feest, want deze bibliotheek in het hart van Antwerpen is zoveel meer dan gewoon een uitleendienst; het is een verzamelplaats voor haar gemeenschap.

Terwijl jij je vierde koffietas in één nacht achteroverslaat, je samenvatting eindelijk begint te lijken op wat de prof zei in week drie en je laptop besluit om juist nu te updaten, zit er iemand aan de top van onze universiteit die geen examens hoeft te doen: de rector. Maar wat doet die dan wel? dwars sprak met Herwig Leirs, rector sinds 1 september 2024. Hoe houdt hij zich staande tussen bezetters, beleidsnota’s, vleermuizen en salamanders?

Na een aantal jaren studeren in de mooie stad Antwerpen ben ik tot een conclusie gekomen: ik voel me hier eenzaam. Dat voelt als iets vreemds om te zeggen. Ik ben nog maar 23 lentes jong en ik sta aan het begin van mijn leven. Op papier zou alles moeten kloppen. Ik volg een goede opleiding, woon in een stad vol mogelijkheden en heb duizenden mensen om me heen. En toch voel ik me vaak alleen, of het nu in de stilte van mijn kot is of in de drukte van de collegezaal. Iedereen vertelt je altijd dat je studententijd de mooiste tijd van je leven is, maar als je elke dag alleen doorbrengt op je kot, is dat moeilijk om te geloven.

Het viel dwars op dat de studenten achter UAntwerp for Palestine vandaag minder zichtbaar zijn op de campus, hoewel hun engagement nog steeds voelbaar is – vooral online. Wij vroegen ons af: hoe kijken zij nu, een jaar later, terug op de bezetting van de Agora? Wat vinden ze van de huidige situatie in Gaza? En hoe ervaren ze het beleid van de nieuwe rector? dwars sprak met twee leden van de organisatie over hun ervaringen en hun visie.