Wie zich eens goed wil verdiepen in onderwerpen als body positivity en glazen plafonds, hoeft niet langer ver van huis te gaan: feministische initiatieven verspreiden zich als een lopend vuurtje over Antwerpen. Jongvolwassenen zetten in de hele stad exposities en discussies op, elk over een ander thema. Kortom: de problemen die de beweging wil aankaarten, worden alsmaar diverser, waardoor het feminisme zich niet meer zo eenvoudig laat duiden. Wie zijn die hedendaagse feministen? Welke boodschap dragen ze uit? En bovenal: hebben we ze nog steeds zo hard nodig als vroeger? Op zoek naar antwoorden bezochten we Collectief Positief, Femmeniste en Girls on Film, drie feministisch getinte organisaties die evenementen in 't Stad hielden. We voelden de organisatoren aan de tand en plaatsten ze in een breder perspectief met professor Petra Meier, decaan van de Faculteit Sociale Wetenschappen op UAntwerpen en deskundige op het gebied van gendergelijkheid.

Soms kan kunst bevreemdend werken. Meer dan eens kunnen we ons afvragen wat een kunstwerk nu eigenlijk is, wat het moet voorstellen en of het zelfs kunst is. Welk verhaal moeten we erin lezen? De campussen van UAntwerpen staan vol kunstwerken, maar of er veel studenten zijn die ze goed bekijken, valt te betwijfelen. Nu we zelfs geen poging tot museumbezoek meer kunnen wagen, komt het erop aan om maar braaf in ons kot te blijven en daar op queeste te gaan, op zoek naar veel te lang over het hoofd geziene kunstwerken. Nu ja. Als ze tegen het einde van de lockdown ons strot niet uitkomen dan.

Soms kan kunst bevreemdend werken. Meer dan eens kunnen we ons afvragen wat een kunstwerk nu eigenlijk is, wat het moet voorstellen en of het zelfs kunst is. Welk verhaal moeten we erin lezen? De campussen van UAntwerpen staan vol kunstwerken, maar of er veel studenten zijn die ze goed bekijken valt te betwijfelen. dwars vliegt er echter in en belooft je dat vijf minuten eerder opstaan om de pareltjes op de universiteit toch eens goed te bekijken, helemaal de moeite waard is.

Door Instagram scrollen, het is dezer dagen een bezigheid op zich. Ben jij een fervent Instagram-feedscroller? Lees dan zeker verder, want onze redacteur zet voor jullie haar favoriete accounts per thema op een willekeurig rijtje. Deze keer in de spotlights? Foodbloggers.

Agisme. Het was de wortel van een generatieconflict die bemest werd met ponden onbegrip, kilo’s koppigheid en een goede ton dwaasheid. Ergens tussen de ettelijke mortiergranaten en de zwermen BB-gunkogels zoefden allerlei verdoken, subversieve verwijten van het ene front naar het andere. Nu de geweerlopen enigszins afgekoeld zijn, is het misschien eens tijd om stil te staan bij de slotsom van de agressieve polemiek. Niet geheel onschuldig werd in volle strijd immers de opmars van narcisme vastgesteld bij en toegeschreven aan de jongste generaties. Geenszins is dit daarom een ontkenning van de generatiegebonden grootheidswaanzin zoals ik ze ook reeds kon waarnemen. Eerder dan dat is het een perquisitie naar de genese van de narcist. Hoe is de megalomaan ontstaan en hoe functioneert hij?

Soms kan kunst bevreemdend werken. Meer dan eens kunnen we ons afvragen wat een kunstwerk nu eigenlijk is, wat het moet voorstellen en of het zelfs kunst is. Welk verhaal moeten we erin lezen? De campussen van UAntwerpen staan vol kunstwerken, maar of er veel studenten zijn die ze goed bekijken valt te betwijfelen. dwars vliegt er echter in en belooft je dat vijf minuten eerder opstaan om de pareltjes op de universiteit toch eens goed te bekijken, helemaal de moeite waard is.