Je kent het wel: je opent je favoriete socialemedia-app om even rustig te scrollen. Nog geen twee filmpjes verder en je komt al een influencer tegen die het hele Kruidvatassortiment op haar gezicht smeert. Van crèmepjes tot maskertjes, alles komt voorbij. Natuurlijk is het niet abnormaal om goed voor je huid te willen zorgen, het is immers het grootste orgaan van je lichaam. Toch denk ik dat we met z’n allen een beetje zijn doorgeslagen. Het is zelfs zo erg dat grote modebladen artikelen schrijven als “de grootste skincare trends voor 2025”. Hoe bedoel je ‘skincare trend’? Wat verandert er precies aan dagcrème?

Ken je dat gevoel? Je hart bonkt in je borstkas, zweetdruppels glijden over je voorhoofd en een ijzeren greep sluit zich om je longen. Dat is angst. Pure paniek. Je lichaam schreeuwt om aandacht. Ik ken dat gevoel maar al te goed. Angst en stress zijn een constante in mijn leven, maar ik ben niet alleen. Bijna de helft van de bevolking worstelt met angsten. Ook Leen Dendievel ondervond hoe haar razende hart haar leven begon te beheersen. In Asem onderzoekt ze de oorsprong van haar paniekaanvallen. Wat gebeurt er in je brein tijdens zo’n aanval? En hoe kan je ermee leren omgaan?

Waar is de Studentenraad zoal mee bezig? Haar roze logo verschijnt te pas en te onpas in de mailbox, maar wat doet ze naast mailen? Op welke manieren beïnvloedt ze het dagelijks leven van de student? Om daarachter te komen neust dwars in de projecten van de Studentenraad. Deze editie vertelt voorzitter Laurens Verhaegen over het studentenengagement.

Heb jij ze al gezien, de struikelstenen in onze studentenstad? Dat zijn kleine herdenkingsstenen, verwerkt in de stoep voor voormalige woningen van slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Het project werd ontworpen door de Duitse kunstenaar Gunter Demnig en is ondertussen uitgegroeid tot een groot monument, bestaande uit honderdduizend stenen die over heel Europa verspreid liggen. Op elke steen vind je de naam en de geboortedatum van het desbetreffende slachtoffer, alsook de eventuele deportatiedatum en de plaats van overlijden. Ook in Antwerpen liggen verschillende van deze symbolische herinneringen. dwars belicht elke editie een Antwerpse struikelsteen. Deze editie: Hendrik Hazen.

Je zal het maar voorhebben: het ligt op het puntje van je tong en toch kan je er niet opkomen. Dat ene woord ontglipt je keer op keer. Ook dit jaar schiet dwars alle schlemielen in zulke navrante situaties onverdroten te hulp. Maandelijks laten we ons licht schijnen op een woord waar de meest vreemde betekenis, de meest rocamboleske herkomst of de grappigste verhalen achter schuilgaan. Deze editie een woord waar hopelijk geen dwars ooit moet belanden: de schaamstapel.

Dag dwars

Het is vrijdagavond 7 februari. Vier snijplanken liggen gevuld met sushi die ik samen met vrienden gerold en gefrituurd heb. Ik eet tot ik vergeet dat ik vierentwintig uur later in dat vervreemde bed in Antwerpen zal liggen. Al mag dat bed comfortabeler zijn dan wat ik hier heb, ik kijk er niet naar uit. Ik neem met vele grote knuffels een pijnlijk afscheid. Thuis staan drie koffers en een rugzak klaar naast de deur van mijn kamer. Alles is ingepakt: ik ben voorbereid op de verhuis, alleszins fysiek.