To hate or not to hate? Niemand vroeg het, maar het antwoord is meestal ja. Het is niet omdat ik maandelijks dit hekelschrift neerpen dat ik daarom ook een hater ben. In wezen ben ik de meest optimistische persoon binnen de redactie – alleen zet ik die versie van mezelf even aan de kant wanneer het nodig is. Het is namelijk beter om je frustraties te uiten dan om ze op te kroppen. Deze keer vertel ik je over mijn ervaring met mensen die na middernacht beweren dat het de volgende dag is.

Je zal het maar voorhebben: het ligt op het puntje van je tong en toch kan je er niet opkomen. Dat ene woord ontglipt je keer op keer. Ook dit jaar schiet dwars alle schlemielen in zulke navrante situaties onverdroten te hulp. Maandelijks laten we ons licht schijnen op een woord waar de meest vreemde betekenis, de meest rocamboleske herkomst of de grappigste verhalen achter schuilgaan. Deze editie gaan we mierenneuken over duivenmelker.

door Leonie Moreels

To the Moon is een visual novel in Japanse stijl, gemaakt met RPG Maker. Doorgaans zijn dat drie criteria waaraan gamers een slecht spel herkennen. Overigens is het spel misschien ook geen visual novel, niet Japans en met een heel ander programma gemaakt, maar dat verandert niets aan het feit dat de personages bestaan uit wat schraal ogende pixelvlekken die eindeloze flappen dialoog met elkaar uitwisselen over onderwerpen waar normale mensen niet mee bezig zijn. Dat To The Moon uiteindelijk toch een ‘geheimtip’ mag heten, ligt aan het feit dat heel wat gamers getuigen dat dit spel voor hen een heel emotionele ervaring blijkt te zijn geweest. Overigens zou de eenvoudige overdracht van een individuele emotie in principe al voldoende grond moeten zijn om gelijk welk spel te spelen, al was het maar omdat zoveel zogenaamd grote titels net daarop falen. 

Een nieuw semester betekent voor veel mensen een nieuw begin. Dat klinkt misschien achterhaald, maar er zit een logica achter! Onderzoek toont aan dat het begin van een nieuwe week, maand of semester mensen een gevoel van een nieuw begin kan geven dat hen motiveert om een positieve verandering door te voeren: het ‘frisse start-effect’. Hoewel ik ondertussen al in mijn derde bachelor zit, is het nieuwe semester ook voor mij nog steeds een frisse start die meer dan welkom is. Het is dan ook al de vijfde keer dat ik tegen mezelf zeg dat dit semester echt anders wordt. Dat ik dit semester echt naar alle lessen ga. Dat ik mijn lessen dit semester echt ga voorbereiden. Dat ik er dit semester voor zorg dat mijn samenvattingen wel up-to-date zijn.

Herwig Leirs (°1963) is gewoon hoogleraar in het departement Biologie en was zeven jaar voorzitter van de Raad van Bestuur van UAntwerpen. In zijn team zitten Steven Van Passel, Nathalie Dens, Maarten Weyn en Chris Van Ginneken als kandidaat-vicerectoren. Spreken we hier met de toekomstige rector van onze universiteit?

Een nieuw semester, nieuwe vakken, nieuwe lessen én dus ook nieuwe schaakpartijen. Schaken tijdens de les, het is als uitgaan of roken: niet iedereen doet het, maar degenen die het doen hebben er duidelijk plezier van. De omstanders kunnen, buiten het af en toe ontvangen van vleugjes, enkel maar inbeelden hoe het is. Hoe kan je nu eigenlijk (goed) schaken tijdens de les? In dit artikel zal ik als zelfbenoemd schaken-tijdens-de-les-expert mijn geheimen prijsgeven. Hoewel ik niet graag geheimen deel en regelmatig de meest basale dingen als geheim bestempel, zal ik toch een poging wagen.

Waar is de Studentenraad zoal mee bezig? Het roze logo verschijnt te pas en te onpas in de mailbox, maar wat doet ze naast mailen? Achter welke nieuwe initiatieven aan de universiteit schuilt stiekem de Studentenraad, op welke manieren beïnvloedt ze het dagelijks leven van de student? Om daarachter te komen neust dwars in de projecten van de Studentenraad. Deze editie sprak ik over de rectordebatten met Laurens Verhaegen, de voorzitter van de Studentenraad.

In januari namen De Brassers afscheid van het publiek in de AB. Een kleine dwarsdelegatie zakte af naar de muziektempel in de hoofdstad voor een avond vol Limburgse punk. Een verslag.

Alles komt en gaat, en komt daarna weer terug. Van de eighties tot de nillies, elk tijdperk heeft intussen wel zijn retour gemaakt. Welk tijdperk van mij mag terugkomen? – de jaren zestig! Die bedenking beviel me toen ik binnenwandelde bij platenzaak Wally’s Groove World in de Lange Nieuwstraat, niet ver van de Stadscampus. De plek transporteerde me helemaal terug in de tijd. Of misschien beleefde ik die trip door wat ik er kocht: platen van dé Nederlandse chansonnière uit de vorige eeuw, Liesbeth List.