Welkom aan de universiteit! Hier leer je raketten en robots bouwen, ontcijfer je geheime boodschappen en ben je baas van Europa voor een dag. Klinkt als een doorsnee dag aan de universiteit, niet? Wel, voor de deelnemers van de Kinderuniversiteit was dit de realiteit. In tegenstelling tot de rest van het academiejaar waren de gangen van de universiteit op zondag 17 maart niet gevuld met studenten, maar met kinderen van acht tot en met veertien jaar. 

Het hoesje van een sappige komkommer, een bakje van zoete druiven en een kunststof folie om een tijdschrift te beschermen. Ook al willen we minder plastic kopen, de supermarkten maken het ons niet gemakkelijk. Bij winkels als Robuust zijn de producten voor studenten niet te betalen en kotbazen kunnen weinig enthousiasme opbrengen om de fietsenstalling te vervangen door een moestuin. Barbie had gelijk, life is plastic. Kunnen we dan echt niet meer zonder? We nemen de proef op de som. Twee auteurs, dertig dagen, nul plastic. De komende vier weken zullen zij hun ervaringen met jullie delen.

Het is niet omdat je veel onnozele weetjes kent, dat je een betweter bent. Dat bewijst een van onze redacteurs elke maand door een waanzinnig interessant, ongelofelijk boeiend of verbluffend spannend feit te delen.

De laatste jaren is er heel wat vooruitgang geboekt op het vlak van (groene) mobiliteit, en dat zie je in de stad. Eigenlijk kan je er zelfs niet naast kijken. Wanneer je voorbij het Centraal Station wandelt, staat er een arsenaal aan milieuvriendelijke transportmiddelen je op te wachten: fietsen, elektrische brommers, zelfs steps en groene wagens. Een goede evolutie, toch zeker in het licht van het actuele klimaatdebat. Maar zie jij door de bomen - of door de weelde aan transportmiddelen - de stad nog? Welke opties zijn er, en hoe studentvriendelijk zijn ze?

Niet iedereen heeft een spannend onderwerp om over te schrijven tijdens hun universitaire carrière. Menig masterstudent zit opgescheept met saaie vragenlijsten of geforceerde telefoongesprekken, waar vaak niets grensverleggends uit voort zal vloeien. Het onderzoek van Steven Jillings is van een heel andere aard. Hij is naar Moskou gereisd en bestudeert nu de effecten op onze hersenen van een verblijf in de ruimte. 

Met meer dan twintig jaar ervaring als CEO van de grootste werkgeversorganisatie van België, wordt hij weleens de nestor van het sociaal overleg genoemd. Pieter Timmermans heeft er een drukke carrière opzitten: hij startte bij de studiedienst van het ministerie van Economische Zaken, om daarna de sprong te maken naar een adviseurschap bij de toenmalige minister van Begroting Herman Van Rompuy en vervolgens aan de slag te gaan bij het VBO (Verbond van Belgische Ondernemingen). Daar werd hij in 2012 verkozen tot CEO. Sinds 27 mei 2013 is hij eveneens regent bij de Nationale Bank, in 2018 werd hij zelfs baron. In onzekere tijden als deze werpen we graag een blik op twintig jaar economische verandering in België, in een zoektocht naar wat het verleden ons te leren heeft. Wie kan ons hierin beter bijstaan dan de man die al twee decennia lang het socio-economische landschap van ons land mee vormgeeft?