Ons redactielid Maurits Chabot neemt de lezers mee op zijn stedelijke speurtocht door het enigma dat Antwerpen is. Op persoonlijke manier brengt hij bijzondere plekken die normaal aan de aandacht ontsnappen in kaart.

Yves Pepermans is doctorandus aan de PSW-faculteit van de Universiteit Antwerpen. Elke maand schrijft hij een subjectieve, sporadisch subversieve column over wat er van en door ons nog moet komen.

De afgelopen vier jaar verdiende uw dienaar zijn glazen boterham door bij te klussen in de keuken van één van de vele studentenrestaurants die onze stad rijk is. Aangezien ik er maar niet in lijk te slagen afscheid te nemen van het studentenbestaan, bond ik ook aan het begin van dit academiejaar mijn zwarte schort weer voor, klaar om mijn nachtelijke...

Ik sluit de deur en draai me om. Vanuit de glazen tempel zie ik hoe de stad aan mijn voeten ligt. Ze spint krols op deze ijskoude decemberochtend, ze hijgt in mijn oor. Terwijl haar grond nog vastgevroren is, belooft zij al zwoele zomeravonden met tango op de kade. Onder gekleurde lampjes zal ze mij liefhebben, na me eerst bedwelmd te hebben met rode...

Een mail van de rector naar alle personeelsleden eindigde onlangs als volgt: "Tot slot nog de volgende belangrijke mededeling. Het Bestuurscollege heeft beslist dat voortaan geen gebruik meer mag worden gemaakt van de afkorting UA en dat, in alle geschreven en gesproken taal, altijd Universiteit Antwerpen voluit moet worden gebruikt. Gelieve daarmee in...

“Kijk maar, het is echt op”, zei sjeik Al-Nafti met klem. Hij ging zijn gasten voor naar de paleisveranda, en daar, aan de rand van de woestijn, schaarden ze zich rond het gouden kraantje dat als een tedere bloem uit het zand gegroeid was. Het gezelschap bestond uit Heertjes die zo belangrijk waren dat ze het zelf niet goed konden bevatten, en daarom...

In de enorme inkomhal heerst een voortdurend gonzen, door de luidsprekers met orgelmuziek ingezwachteld. De aangekomenen drentelen wat rond in de lange wachtrijen. Soms schuifelen ze enkele centimeters voort; daarbij ontstaat dan een collectief schouderwiegen dat de menigte de schijn van een processie in trance geeft.

Op een ochtend zaten twee mannen, Kleine Man en Kleine Man, samen aan het ontbijt. Er moest gehandeld worden. ‘Het zou dus best kunnen dat het heelal op een dag weer tot een heet punt verschrompelt, maar dat hoeft niet erg te zijn. Wat telt is natuurlijk niet de tijd die we leven, maar de tijd die we be-leven.

Omdat mijn diepe, stille vrienden zo verlangden naar de poëzie, had een hogere macht hen betoverd.

Kom, dacht ik op een dag, het is tijd voor het vaderschap. Men moet niet proberen de jeugd te rekken totdat die ongemerkt overvloeit in het bejaardendom. Jeugd is maar het warmlopen voor het bestaan, het echte werk komt daarna. Het is de kunst om dan goed positie te kiezen, je moet je aan beide zijden bufferen tegen de dood, minstens met een vader en...