‘De piekertrein naar Leuven rijdt het station binnen op spoor negen...’ We gaan aan de rand van het perron staan en staren voor ons in de verte, totdat die fluitend wordt afgesneden. We stappen gelaten in en in de wagon bouwen we een doolhof van kranten.

Zaterdag 31 januari 2004 in Antwerpen. Soms is een datum belangrijk. Die zaterdag was een bijzonder verkwikkende dag. Het stormde maar het was niet koud. Ieder die een beetje haar had, voelde dat wapperen en waande zich een Schotse vrijheidsstrijder, enkelen vergrepen zich zelfs aan een teer stadsboompje.

column

Om de doorstroming binnen onze universiteit wat te bevorderen, heb ik besloten om dit jaar af te studeren. Een niet noemenswaardig moeilijke zaak. Je schrijft een werkje, je verdedigt het tegenover een groepje baarden, je legt de gebruikelijke examens af en je krijgt een diploma. Ik zou het niet verteld hebben als ik niet op een verneukeratief aspect...

Toch is het niet zoals ik me het had voorgesteld. Dat studeren. De beelden uit het journaal hadden me een idee gegeven en dan valt zoiets in werkelijkheid vaak een beetje tegen. Dat wist ik ook wel, maar toch had ik er zin in me te voegen bij dat segment van de maatschappij met die heerlijke reputatie.

Ik ben een Nederlander. Zo, het is eruit, al in de eerste zin. In de zelfhulpgroep hebben ze me geleerd gewoon uit te komen voor mijn eigenaardigheid.

‘Gaat u daar maar zitten. Nee, daar. En wat was uw naam? Soit, wat heeft u er ditmaal van weten te maken?’

U leest de eerste editie van een blaadje dat zich aanprijst als een van de eerste uitgekristaliseerde en daadwerkelijk volbrachte initiatieven in het kader van de eengemaakte universiteit. Een studentenkrant die deze eenmaking toejuicht en zo snel als ze kan achter de golf van verandering en vernieuwing aanrent. En dat terwijl de op til zijnde ommezwaai...