Het is vrijdagavond en overal in Europa gaan de lichten uit. Wie geen geld heeft om Bokrijk, Parijs of Berlijn te ontvluchten, probeert het zo gezellig mogelijk te maken: wat wijn, een feestje, een nostalgisch gesprek. De high society draait de sleutel in het slot en neemt het vliegtuig, het is tenslotte maar eens per week weekend. Hoog in de lucht nog even wuiven naar Janoekovitsj en Joetsjenko in Kiev, vlakbij en verder weg dan ooit. Ach, wat zijn dat toch voor abstracte beslommeringen, maar daar zijn al de eerste wolken met neonreclame. De aarde zuigt. Welkom, schipbreukelingen van de Oude Wereld, welkom in de Bolshoi Gorod Moskva, welkom in De Stad.

Zondigen aan een zeker regelmatig tempo is een deugd die we eisen van al onze directe naasten en vrienden. Zonder deze goede eigenschap is elke communicatie met ons totaal onmogelijk. Schiller zelf ontdekte dit reeds met zijn gevleugelde zin: “Dem Menschen ist ein Mensch noch immer lieber als ein Engel”, verwijzend naar die lieve, kleine verdorvenheden die ons toch zo beminnelijk maken. Zo ook de twee hemelbestormende bobo's die deze pagina weer voor uw plezier en ontwikkeling volschrijven. Wij zondigen tegen de huisstijl van uw favoriete magazine en duwen hier een poëtisch hoogstandje van een lied in uw strot. Leve Ufka!

Te Leuven werden de Amerikaanse presidentsverkiezingen op een vrij nauwgezette manier gevolgd, namelijk met een heuse “election night" in Amerikaanse stijl. In een overvolle Alma 2 werd de moeder aller verkiezingen ingeleid met een debat. VS-kenner prof. dr. Kerremans, Marc Eyskens, Rik Torfs en de woordvoerder van de Amerikaanse ambassade kruisten de degens.

Erasmus Orgasmus, een primeur wat de overeenstemming tussen de werktitel en de afbeelding op de affiche van het evenement betreft. De trekvogels die in het Antwerpse hun nest bouwen voor één of twee semesters doen overduidelijk niet enkel in mei hun Engelstalige ei ontspringen. Niets dan appreciatie voor dit uitnodigend gebaar, maar eieren pellen heeft zo wel zijn hardgekookte kanten.

Het is hartverwarmend en bespottelijk tegelijk. De UA mengt zich in de debatten, werpt zelfs haar – volgens zichzelf niet eens meer zo geringe – gewicht in de schaal om vanaf binnenkort islamopleidingen in haar aula's aan te bieden. Een verse lichting imams en islamleerkrachten, geschoold op de banken van de enige actief-pluralistische universiteit van een katholiek land, het is een nobele en progressieve eerste stap in de richting van al wie principieel en zonder nadenken neen zegt tegen zaken als migrantenstemrecht en toetreding van Turkije tot de Unie. Het is hartverwarmend en lovenswaardig; het pak van lef en durf zit de jonge universiteit als gegoten, zo lijkt.