De zon is bijna achter de horizon verdwenen terwijl ik luister naar Slongs Dievanongs die de betogers toespreekt op de Suikerrui. Zoals op elke maandag van de afgelopen maanden is de Suikerrui de plek waar de Antwerpse Coalitie voor Palestina demonstraties organiseert, bedoeld om het onrecht in het land aan te kaarten. Het plein staat vol met enkele honderden betogers, met een keffiyeh rond hun schouders en trommels in hun handen. Stuk voor stuk luisteren ze naar de rappende Antwerpse zangeres, terwijl er hier en daar een slogan geroepen wordt door iemand in de menigte.
 

Het Instituut voor de gelijkheid van vrouwen en mannen lanceerde onlangs een nieuwe campagne die een respectvolle en inclusieve toestemmingscultuur moet bevorderen onder jongeren, voornamelijk gericht op studenten in het hoger onderwijs. Maar is dat nu echt nodig? Een begrip zoals ‘toestemming’, iedereen weet toch precies wat het inhoudt?
 

Onlangs zette de Vlaamse Regering abrupt een streep door de financiering van het Instituut voor Ontwikkelingsbeleid (IOB). Het gevolg: financiële, sociale en internationale druk op de kwaliteit van onderwijs en onderzoek aan UAntwerpen. Ook de 32 kernmedewerkers en studenten van het instituut zijn de dupe. dwars ging in gesprek met het IOB en met Vlaamse Parlementsleden Nadia Naji (Groen) en Stephanie D’Hose (Open Vld). Samen met hen diepen we de ambigue keuze van het kabinet uit. Totaal wanbeleid of is het toch enigszins te verklaren?
 

Tussen vier en vijf uur ’s nachts, wanneer onze studentenstad balanceert tussen dag en nacht ontstaat er een bijzondere overgangsfase. Terwijl studenten luidruchtig de weg naar hun kot zoeken na een nachtje feesten en nachtwerkers hun laatste uurtjes halen, vertrekken de eerste werknemers gehaast naar kantoor. In die schemerzone kruisen twee werelden elkaar heel even: de uitbundige nacht en de belofte van een nieuwe dag. dwars trok om vier uur ’s nachts gewapend met een camera de straat op en sprak met toevallige passanten.

 

De spanning stijgt ten top, je bergt al je boeken lekker op en iedereen wacht op het signaal dat de reünie kan beginnen. Op vrijdag 3 oktober zetten de originele K3-leden hun reünieconcerten in. Meer dan een half miljoen jongeren, dertigers en zelfs oma’s en opa’s willen erbij zijn. Maar waarom? Zijn dat geen liedjes voor kinderen?